Γύρνα ξανά στη ζεστή σου φωλιά…

χωρίς εξαρτύσεις
Εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ, φύλλο 16
Σάββατο 14 – Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2015

Γύρνα ξανά στη ζεστή σου φωλιά…
Από μιαν άποψη και να με πείτε παχύδερμο, αναίσθητο κι ότι άλλο θελήσετε, δε θα με ενοχλήσει καθόλου, μετά τον τοίχο που μου χάρισε ως κόζμημα η προεδρίνα της καρδιάς μας. Που της είπα, “τοίχος, ναι, αλλά με αυτιά, ακούει δηλαδή, όχι Ντουβάρι σκέτο, σαν μερικές-μερικές…” πλην όμως Δεν Ακούστηκε διότι όποιος έχει τα χτένια, έχει και τα μικρόφωνα και τ’ ανοιγοκλείνει κατά βούλησιν.
Πέρα από την αγωνία και το άγχος και το ζόρι, έχει μεγάλη πλάκα να παρακολουθείς τις φυλές του σύριζου να αναπτύσσονται και να ακροβολίζονται αναλόγως της εντάξεως τους…
Κάποιοι, σοβαροί αθρώπατοι και νοήμονες που βλέπουν τις πιρουέτες και το καταστροφικό περιεχόμενο της επιθετικότητας και αφροσύνης, που γεννάμε διάφοροι κυβερνητικοί ταγοί, τρομάζουν στην ιδέα ότι μπορεί να συμβάλλουν έστω και με την ανοχή ή όπως αλλιώς σε μια καταστροφική πορεία για τον τόπο. Τους λυπάται η ψυχή σου, ναι, αλλά και από την άλλη, ρε παλληκάρια ξέρατε που πηγαίνετε, ξέρατε τις παπαροχές που υποσχόντανε τα ανώτατα κλιμάκια, ότι ήταν φύκια για μεταξωτές κορδέλες…
Από την άλλη είναι αυτοί που ο στόχος τους δεν είναι το ατύχημα απλώς αλλά η ανοιχτή σύγκρουση, το λένε ανοιχτά οι αθρώποι… ζητάνε κολχόζ και σοβχόζ από μεθαύριο και παράδες κινέζικες, ρούσικες, βραζιλιάνικες, ινδικές και τέτοια. Δεν υποσχέθηκαν ακόμη και τίποτις από την Τανγκανίκα και τη Σρι, τη Λάνκα.
Ααα, να μην το ξεχάσω, κάποιοι γλυκοκοίταξαν και το ισλαμικό κράτος με τα πετρέλαια και πολλοί απ αυτούς, τους κούρδους θέλανε για συμμάχους, εναντίον των τούρκων, και πάλι με χρόνια με καιρούς και τα λοιπά, τα οτσαλάν.
Πούσαι μεγάλε Άπο, με τα ντόπια πρωτοπαλίκαρα σου.
Αυτοί είναι πιό επικίνδυνοι διότι έχουν απασφαλίσει και δεν υπάρχει πλέον έλεγχος ούτε κάποιο κέντρο ισχυρό που να μπορεί να τους σταματήσει, πήραν και τρέχουν στον κατήφορο με τα τιμόνια πειραγμένα, με τα φρένα σπασμένα και τα φώτα νυσταγμένα και βαρειά. Σαν τρελό φορτηγό, που λέμε.
Κρίμας είναι, γαμώτο, και κανένας ηλίθιος δεν φροντίζει να τους προστατεύσει.
Ο σύντροφος Πρωθυπουργός κάνει χάζι και χασκογελάει με τον στενό κύκλο των ατάραχων. Γουστάρει το στράτευμα του να τον κανακεύει. Δείχνει να απολαμβάνει κάθε κίνηση του, κάθε ψέμα που ξεστομίζει, κάθε αερολογία που σκάει σα σαπουνόφουσκα μετά από ένα λεπτό. Απολαμβάνει και το προσεγμένο, επιμελώς ατιμέλητο, ντυσιματάκι και τα καινούργια ήθη και έθιμα που αρχίσαμε να στήνουμε στο Μαξίμου, εμείς της Λαϊκιάς Δημοκρατίας, που δεν έχει αδιέξοδα, παρά μονάχα έξοδα.

Αυτός και κάποιοι τριγύρω του το έχουνε το θέμα και μάλιστα περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για τη γυροβολιά που θα φέρει τον δόλιο το Βαρουφάκη ανάσκελα, Γιάνη χωρίς κανένα Νι, γιατί δεν τον βλέπω να έχει γυμνασμένη τη μέση του στο σπάσιμο.
Γέρνει και πέφτει σαν το Ρουμενίγκε στο ξεκίνημα του, κι αυτός δεν έχει χρόνο για προετοιμασία, γι αυτό πήρε πολλά κανόνια γύρω του. Τελευταίο απόκτημα το πιο φινετσάτο δημιούργημα της κηπουρικής του ΓΑΠ, η μικρή Ελένη, που κάθεται και κλαίει, γιατί δεν την παίζουνε οι φιλενάδες της. Που μας έφερε όλο το παλούκι κατακέφαλα, ως πολύπειρη, άκουσε το πρόσταγμα του ομόσταυλου της, σηκώθηκε απάνω, δεν είδε τον ήλιο αλλά αποχαιρέτησε και χώθηκε στο κάρο του υπουργού. Για Βρυξέλα, νταϊρέκτλυ.
Τώρα αρχίσανε τις αλχημείες.
Ζήτημα πρώτον, η Τρόϊκα και πως θα ονομάζεται, εις το εξής.
Διπλή Ονομασία, μάλλον, όπως η Μακεδονία.
Ζήτημα δεύτερον, ποιά τα αίτια και αι αφορμαί των πελοποννησιακών πολέμων.
Ας τους βοηθήσει ο Άγιος Κώστας ο ξυπόλητος.
Ζήτημα τρίτον – και μακρύτερον, το λεγόμενον.
Πως ονοματίζουμε την παράταση, τα πέναλτι, την αξιολόγηση, την προσκύνηση και λοιπά. Γέφυρα λέει ο ένας, Άρτα προτείνει ο άλλος, Πασχάλη είπαμε κι εμείς μπας και μας ακούσουνε. Αλλά η διεθνούς φήμης κουκουλοελένη, η σαμιαμίδω, δόκτωρ της περιοδοντικής και συναφών επαγγελμάτων πρότεινε να μην το πούνε γέφυρα, καλύτερα να το πούνε σφράγισμα. Μπορεί μάλιστα, επειδής αρέσκονται και στα ξενικά, να το πούνε βιτάλιουμ.
Μ’ αυτά και με κείνα χάθηκε χρόνος πολύτιμος, χάθηκαν κάποια δις πολυτιμότερα και το νέο καθεστώς με πλήρως ανεξέλεγκτη κυρίως τη βάση και τις οργανώσεις τους, όπου ακούγεται το κάτσε παναγιά μου να κρυφτώ, τους μάζεψε και τους έβγαλε στο δρόμο. Αύριο θα δώσουν εντολές και στα σχολειά και στους δημοσίους υπάλληλους να μαζευτούν σε δρόμους και σε πλατείες και φυσικά ο κλήρος και η εκκλησία πάντα μπροστά μαζί με τους καμένους, τα εξαπτέρυγα, τα σφυροδρέπανα, τα κεριά και τα λιβάνια, όλα μαζί.
Θα ξεκινήσουν και τα τρισάγια και τα συλλείτουργα και τις ολονυκτίες, για τη σωτηρία της παρτίδας. Για την Πατρίδα χεστήκανε, με τη φοράδα στ’ αλώνια και με τη Φατμέ στο Γενί Τζαμί. Κι όλοι οι Εθνικοί Μύθοι στην Παρέλαση – Θερμοπύλαι, Κούγκι, Αρκάδι, Μεσολόγγι, Χορός Ζαλόγγου. Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας – Παναγιά μου! …κι ο Χορός της Κοιλιάς.
Ετούτο, όχι δε μας έπρεπε ως παρόν. Δεν αποζητούσαμε μια τέτοια εξέλιξη για την πατρίδα, για τις ζωές μας για τις ζωές των παιδιών μας.
Αυτό το μάγμα εθνικισμού, ποταπών διεκδικήσεων, άθλιων ψευδολογιών και παραμυθιών, συνθέτουν το ρυπαρό περιβάλλο, και συ σκέφτεσαι να κάνεις πολιτική, ορθολογική μέσα στο βούρκο, τα τσαμούρια και τα τεντζερέδια.
Πονάει πολύ, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα σύντροφε Πρωθυπουργέ. Σκέψου κι έλα στα συγκαλά σου πριν είναι πολύ αργά.
Τα συμφέροντα που τώρα σε στηρίζουν και σ έχουν πάνω στο κύμα, καλά στερεωμένο στην ιστιοσανίδα σου μπας και κάνουν τα Εξω-Ευρά τους Μέσα-Δραχμές, σου τραβάνε ανά πάσα στιγμή τα στηρίγματα και, θυμήσου ότι αυτόν που μιμείσαι τον ξέχασε ακόμη και ο θεός. Τελείως όμως. Κανείς δεν φανταζόταν πως θα ‘χει και πως του έπρεπε τέτοιο τέλος.
Και, πού ‘σαι, “μηδενί συμφοράν ονειδίσεις, κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον”, ταβάριστς.
Γρ.Ψ

“Ω, τι χαρούμενη Ζωή-η-η-ή !
Χτυπάς, φτωχή καρδιά, με βία….”
(με Βάρναλη και Μίκη, στα κάγκελα ο Σαλονικιός)
Αξιομνημόνευτη, Εξοχοτάτη, Παναγιοτέρα, Συντρόφισσα Προεδρίνα Ζώγια,
Μιλούσαμε τις προάλλες και προσπαθώντας να ξορκίσουμε το κακό, ξορκίζαμε και τον φόβο μας, μήπως και η Βουλή αυτή που ερχόντανε, μπορεί να ήντουνα και τρισχειρότερη από την χάλια που αφήσαμε. Και δυστυχώς ο φόβος επαληθεύτηκε.
Πιστέψτε με, επειδής εννοώ ότι το επίπεδο δεν κρίνεται μόνον από το ύφος και τον όποιο λόγο, πολιτικό ή μη, καλό ή κακό, μεγαλειώδη ή άθλιο, των βουλευτών.
Τον ανόητο με το “Σύντροφε Πρωθυπουργέ”, εντάξει, τον αντιμετωπίζεις ως γραφικό, ασχέτως αν θεωρείς πως οι γραφικοί και οι γραφικότητες δεν είναι δυνατόν να αναφύονται στο Κοινοβούλιο. Ότι δεν είναι zoo του χαζού η Βουλή κι ότι μπορούν παραέξω να ρετάρουν όσο γουστάρουν κι οι ζουραραίοι κι οι αρουραίοι κι όλοι. Τα βλέπεις όλα αυτά εδώ μέσα κι έχεις δεί πολλά.
Και δεν θα ενοχλούσαν τόσο πολύ εάν ήταν μόνο αυτά, αν επρόκειτο μόνο γι’ αυτά.
Αναλογιζόμουν, κάποια στιγμή παλαιότερα, ότι η θητεία στο Προεδρείο της Βουλής του “τύπου Πρόεδρα Φίλιππου” απ’ την όποια Καστοριά με την τσιχλόφουσκα στο στόμα, ήταν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ύψιστη προσβολή προς το κοινοβουλευτικό ήθος.
Χειρότερη δεν θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ, έλεγα.
Αμ δε! Ποτέ μη λές ποτέ, πάντα υπάρχουν χειρότερα, ειδικά μάλιστα με την περίπτωση μας που τα καταφέρνουμε όσο λίγοι, παγκοσμίως. Ήρτανε, το λοιπό, και τα χείρα των χείρων…
Η σημερινή Κυρία Πρόεδρος της Βουλής, αποτελεί υψίστη προσβολή για τη Δημοκρατία.
Και παρά το ότι τον αγαπώ τον μπαμπά της και τον θεωρώ φίλο μου, είναι εκατό τα εκατό θέμα ανατροφής, καθαρά αστικής ανατροφής, η εικόνα που αναγκαζόμαστε πλέον να αντιμετωπίζουμε, να τρώμε στη μάπα, θα ‘λεγα. Διότι όταν ήταν βουλευτίνα και τραμπούκιζε ανοικτά, σε πλείστες όσες περιπτώσεις, είχες τη δυνατότητα να την προσπερνάς. Τώρα όμως είναι προεδρίνα της Βουλής.
Είναι μια ανάγωγη, απολύτως κακομαθημένη, κιουρία, που νόμισε, πως η οικουμένη κρεμάστηκε από τους εξυπνακισμούς και τις αστειότητες, τύπου γενικής συνέλευσης, διαλυμένου φοιτητικού συλλόγου , στα δύσκολα χρόνια της φοιτητικής απραξίας κι απαξίας.
Ας το πούμε κι αλλιώς. Στα χρόνια που τράφηκαν οι αθλιότητες αυτές, κάποιοι χαϊδεύοντας τα αυτιά των πιτσιρικάδων για το πόσο χαριτωμένοι είναι όταν λεν και κάνουν αυτές τις αηδίες, τούς έκαναν να πιστέψουν ότι είναι το άλας της γης, ενώ γνωρίζανε πως επί της ουσίας ήσαντε κύμβαλα αλαλάζοντα, κι έτσι, επωάζονταν και το αυγουλάκι του φιδιού με τρόπο μεθοδικό και δυναμικό.
Πρόεδρος της Βουλής, να σχολιάζει τις ομιλίες των βουλευτών, να επαινεί τους γουσταρίλους της και να προγκάει με ειρωνικά χαμογελάκια οίκου αντοχής τους οχτρούς…
Δεν γεννήθηκε πιο αντιδημοκρατική και προσβλητική πρακτική, ούτε πρόκειται να φανεί, πουθενά αλλού στον πολιτισμένο κόσμο. Αντίστοιχη “αντικειμενικότητα” είχαμε συναντήσει μόνο στους Ταξίαρχους, διορισμένους Προέδρους Στρατοδικείων της Εθνοσωτηρίου Χούντας, που δεν είχαν αυτοί καμιά σχέση βεβαίως με Πρόεδρο, εκλεγμένη από συντριπτική πλειοψηφία βουλευτών όλων των πτερύγων, σε χώρα με εκλεγμένη, Εθνικής Σωτηρίας, Κυβέρνηση.
Την κυρία Κωνσταντοπούλου, μια πολύ βαριά πλειοψηφία – η μεγαλύτερη έβερ… -, την εξέλεξε Πρόεδρο του Κοινοβουλίου και όχι πρόεδρο στη γενική συνέλευση των δευτεροετών της Νομικής ή της συνδιάσκεψης επιστημόνων του κόμματός της ή του άσυλου ανεγκέφαλων.
Δεν δικαιούται με κανένα τρόπο να ξεφτιλίζει το θεσμό. Δεν δικαιούται σε καμιά περίπτωση να σχολιάζει, τον οποιοδήποτε ομιλητή που προσέρχεται στο βήμα, πολύ δε περισσότερο να λοιδορεί με χιούμορ νεκροθαλάμου. Και με υφάκι πειραγμένου με βλάβην ανήκεστον.
Το σημαντικότερο δε όλων, απαγορεύεται σε αυτήν την έδρα, να δείχνει το πόσο ανάγωγη, κακομαθημένη και πλημμελώς μελετημένη είναι, εφ όλης της ύλης.
Είναι εκπρόσωπος της Χώρας, όχι του Κοτετσιού Της.
Ο τρίτος στην ιεραρχία Πολίτης, μετά τον ΠτΔ και τον Πρωθυπουργό.
Πάμε τώρα όμως και στον άλλονε. Τον Κύριον Σύντροφον Υπουργόνε της Παιδείας, ο οποίος απεχθάνεται την αριστεία , θα ήθελα να του επισημάνω πως είναι και ντροπή του να το λέει, όταν και ο ίδιος, ως σπασικλάκι τότε, προσπαθούσε να είναι σε όλα άριστος, για να περάσει στο Πολυτεχνείο εκείνης της δύσκολης εποχής. Τελικά, άλλο Μπαλτάς άλλο Μπαλτάκος; (ποιος το ξέρει – τι μάς έγραψε η μοίρα ποιος το ξέρει…)
Η αριστεία επιβραβεύονταν και θα επιβραβεύεται παντού και πάντοτε, όσο και να την απαγορεύουν διάφοροι μπαλντάδες – και μπαλντάκηδες. Σ’ όλον τον κόσμο και σ’ όλα τα συστήματα, σ’ όλα τα καθεστώτα – και στους αριστεριστές, στους τροτσκιστές, στους κνίτες, στους μπανιακούς, στους δεξιούς, Σ’ ΟΛΟΥΣ. Μάθετε ή θυμηθείτε ότι, κάποια εποχή, ήτανε το μόνο όπλο των αριστερών σπουδαστών
(τ΄ακούσατε Κύριε Σύντροφε Υπουργέ μας;… Όπλο και εφόδιο των Αριστερών, όχι των σκαλωμαριτζήδων).
Η αριστεία, ήταν το όπλο τους, τότε που η όποια Μαύρη Πρυτανεία είχε το σφουγγάρι και έσβηνε – διέγραφε τους φοιτητές, δεν μπορούσε όμως να πράξει το ίδιο και με τους αρίστους.
Ούτε οι Χούντες κατάργησαν την Αριστεία ούτε οι Σοβιετίες ούτε ο φίλος του μπαλντά ΝτένγκΧσιάοΠίγκης ούτε ο ΚιμΓιονγκΟύνος.
Και σήμερα που η χώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, αναζητά τρόπους να βρει τον εαυτό της, βρήκατε την ώρα να προπαγανδίσετε, την πολιτεία της ήσσονος προσπάθειας, της ισοπολιτεία της μετριότητας, την βασιλεία των αχρήστων. Επειδή από τέτοιους περιστοιχίζεστε, επειδή τέτοιοι σας επέλεξαν, επειδή τέτοιους κολακεύετε και υπηρετείτε, επειδή τέτοιοι σας θαυμάζουν.
Εδώ είμαστε λοιπόν, αγαπητοί ακροατές του Σταθμού μας. Των Πρώτων Βοηθειών.
Μην πέφτουμε από τα σύννεφα, κανείς μας και κανείς σας.
Τοιούτη είναι η Αριστερή Κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου -πώς λέγαμε η Δεξιά Σαμαρά-Βενιζέλου, ε;
Ούτε για τους εναγκαλισμούς με τους μασκαρεμένους φασίστες να απορούμε, ούτε με τους ψεκασμένους ή με τα συχαρίκια της Αυγής, της Χρυσής και της άλλης.
Ούτε φαντάζομαι μάς παραξενεύουνε οι δηλώσεις Στήριξης από Λεπέν, Γλύξμπουργκ, Αμβρόσιο, Γιάννα, Μπαλτάκο, απ’ τους πράκτορες της Κόκκινης Αρκούδας, της CIA ή της – συνονόματης – ΜΙΤ.
Σε τέτοια άθλια παντρέματα οφείλονται τα τοιούτα φαινόμενα των ημερών.
Κι άλλων “χείρων” που μάλλον έρχονται.
ΜΙΤ