’Είμαστε Εμείς Οι Ίδιοι;

ΧΩΡΙΣ ΕΞΑΡΤΥΣΕΙΣ
Εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ, φύλλο 02
Σάββατο 8 – Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014

”Είμαστε Εμείς Οι Ίδιοι;…”
Κάποτε αυτή η χώρα ήταν πολύ φτωχή. Πραγματικά φτωχή.
Οι πλούσιοι ήταν πάρα πολύ λίγοι, πάμπλουτοι ίσως κάποιοι απ΄αυτούς, αλλά αριθμητικά και ως ποσοστό του πληθυσμού πολύ λιγότεροι απ΄ότι στις μέρες μας. Τα σπίτια σε καμία περίπτωση δεν διέθεταν ανέσεις, ή τι ανέσεις λέω τώρα, ούτε τα στοιχειώδη δεν είχαν, οπως θέρμανση, ψυγείο, τρεχούμενο νερό, παιδικό δωμάτιο, ντουλάπες, μπάνιο..
Το ηλεκτρικό ρεύμα, το ραδιόφωνο και οι λοιπές οικιακές συσκευές σπάνιζαν και σε πολλές περιπτώσεις ήταν, όλα αυτά, είδη πολυτελείας. Ιδίως στην περιφέρεια, σε πόλεις και χωριά.
Άντε μια ραπτομηχανή, μια πλεκτομηχανή πολύ πιο σπάνια, βελόνες πλεξίματος, ραφτικά και λίγα εργαλεία, κάτι να φτιάχνουμε, να ράβουμε, να διορθώνουμε, να μαστορεύουμε. Δυο τεντζερέδια, μια κατσαρόλα, ένα μπρίκι, ένα καφέμπρικο, το γουδί και κάτι πιατικά – ο θεός να τα κάνει, κάτι ”εμαγιέ”, βάλε και μια σόμπα και μια γκαζιέρα. Αυτα.
Η χώρα ήταν πολύ συχνά σε πολιτική και οικονομική αστάθεια, υπήρχε αβεβαιότητα, ανασφάλεια, άλλοτε έμπαινε ή έβγαινε από πόλεμο, ζούσε εσωτερικές ή ”εισαγόμενες” περιπέτειες, δικτατορίες, υποδεχόταν δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες, μετά ξανά πόλεμο κι ακολούθως την κατάρα του εμφύλιου κι ό,τι, επίσης άθλιο, τον ακολούθησε…
Παρ΄ όλα αυτά πάντα οι άνθρωποι είχαν πείσμα για ζωή, είχαν ψηλά το κεφάλι, υπέφεραν μα δεν μεμψιμοιρούσαν. Κι ας είχαν χάσει και δικούς τους ανθρώπους – κάθε σπίτι, κάθε οικογένεια είχε θύματα, χαμένους, αγνοούμενους, εξόριστους, πρόσφυγες…
Αγωνίζονταν κάθε μέρα, γυναίκες και άντρες, πάλευαν, δούλευαν, έφτιαχναν, έραβαν, έχτιζαν, καλλιεργούσαν τα χωράφια, έγραφαν και διάβαζαν, όσοι κατάφερναν να μάθουν λίγα γράμματα. Κάποιοι, με χίλιες δυσκολίες, τέλειωναν κάποιο σχολείο – που μπορεί στοιχειωδώς να προσέγγιζαν – και, δουλεύοντας κι όλας, σπούδαζαν ίσως σε μια σχολή.
Κι όχι οτι δεν υπήρχαν αντιθέσεις, έχθρες, πολιτικές διαφορές, καχυποψία, ανταγωνισμοί, το πιο συχνά πολύ χειρότερα απ’ ο,τι σήμερα…
Όμως υπήρχε πάθος για ζωή, περιφάνεια, αξιοπρέπεια. Και αξιοσύνη.
Δεν είχε γνωρίσει η χώρα ευμάρεια, πλούτο, καλοπέραση. Συνολικά.

Οι λίγες επιδοτήσεις, επιχορηγήσεις της πολιτείας, ή η όποια οικονομική βοήθεια απ’ το εξωτερικό δεν ”μοιράζονταν” δίκαια, μη σου πω ούτε καν άδικα… Όμως η χώρα ήταν κάπως αυτάρκης, ζούσε απ’ την παραγωγή της, κατανάλωνε τα προϊόντα της, ο κόσμος ζοριζόταν ή και υπέφερε, αλλά τα ‘βγαζε περα. Πάντα με περηφάνεια και με το κεφάλι ψηλά.
Δίναμε πολλά και παίρναμε λίγα, ελάχιστα…. Ούτε εύκολο χρήμα, πλαστικό ή χάρτινο, ούτε διορισμούς και ρουσφέτια είχαμε σε βαθμό πανδημίας ούτε μέσον για τα πάντα ούτε καθένας το ”μαυρογιαλούρο” του, τίποτ’ απ’ αυτά που ξέρουμε τώρα…
Σήμερα, στις μέρες μας, τι έχει αλλάξει, μπορείτε να μου πείτε και γίναμε όπως γίναμε; Ποιός διάολος μάς έχει καβαλήσει και τα θέλουμε όλοι όλα εδώ και τώρα και χωρίς να κάνουμε τίποτα, ει δυνατόν; Τι έγινε και μάθαμε να ζούμε με δανεικά που θέλουμε να ‘ναι κι αγύριστα, ε; Όλοι με σπίτια – το μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης παγκοσμίως, με δυό και τρία αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, κινητά, λάπτοπ, συσκευές με απ’ όλα, τάμπλετ, εξοχικό, κάτι στρέμματα στο χωριό που δεν τα κάνουμε τίποτα, με πιστωτικές, με δάνεια, με χρέη, με τίγκα τα σκυλάδικα, τις ταβέρνες, τις καφετέρειες, τα εμπορικά κέντρα…
Και τίγκα στην κίνηση, όλοι οι δρόμοι, με τόσο ακριβά καύσιμα, μ’ αυτήν την .. ”ανθρωπιστική κρίση” και παρά τις πέντε χιλιάδες αυτοκτονίες κάθε βράδυ, που λέει κι η Ραχήλ, η αγαπημενη…
Γιατί όλοι πιστεύουμε οτι όλα τα δίκια τα ‘χουμε μόνο εμείς. Ο κάθε ”εγώ κι η οικογένεια μου”, μόνο. Γι΄αυτό. Κι οτι ολοι οι άλλοι είναι μόνο κάτι γαϊδούρια ξεσαμάρωτα που πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξουν αυτοί , οτι, και βέβαια πρέπει να γίνουν γύρω μας παντού, μεγάλες μεταρρυθμίσεις γιατί δεν πάει άλλο, γιατί έτσι πάμε στον γκρεμό, – ”αλλοίμονο, ό λ ο ι θέλουμε τις μεταρρυθμίσεις”, αλλά ο χ ι σε μ α ς , άσε δε που δεν μπορούμε και να σας πούμε ακριβώς, ποιές, που και πως πρέπει να γίνουν.
Δεν είμαστε έτοιμοι, αυτή τη στιγμή…
Μήπως μπορείτε να μου πείτε γιατί γίνονται όλα αυτά;
Πως Γιναμε Ετσι, μπορείτε να μου πείτε;
Οχι τώρα, εδώ, σε μένα…
Γενικά το ρωτάω. Μήπως κάποτε το συζητήσουμε.