Η Κεντροαριστερά είναι πολλά μικρά χωριά που πρέπει να συμπαραταχθούν

ΒΗΜΑ FM 99.5
23 Ιανουαρίου 2014

Ο Γρηγόρης Ψαριανός μιλάει στην εκπομπή των Μπάμπη Παπαπαναγιώτου και Άρη Ραβανού στον ΒΗΜΑ FM.

(ακούστε το απόσπασμα της εκπομπής εδώ:)

Για την Κεντροαριστερά:
Η Κεντροαριστερά είναι πάρα πολλά μικρά χωριά. Το θέμα δεν είναι πώς θα συγκροτηθούν σε πόλη ούτε καν σε ενιαίο κόμμα ή παράταξη, αλλά σε μία συμπαράταξη σε επίπεδο συμμαχίας, σε ένα είδος συμπόρευσης ανθρώπων με κοινά οράματα και στόχους που τουλάχιστον αποβλέπουν σε τρία βασικά πράγματα: στην ανόρθωση της χώρας, στη διασφάλιση της σταθερής ευρωπαϊκής πορείας της, στον εκσυγχρονισμό, στις μεταρρυθμίσεις και στις θεσμικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν στη Δικαιοσύνη, στην Αστυνομία, στο Δικαστικό Σώμα, στους σωφρονιστικούς υπαλλήλους, στις Πολεοδομίες, στις Εφορίες, στις σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας. Σε όλα αυτά που πρέπει να αλλάξουν και στη θέσπιση ενός σταθερού φορολογικού συστήματος, δίκαιου.

Πολλά από αυτά ήταν και αντικείμενο της προγραμματικής συμφωνίας που είχε κάνει η Δημοκρατική Αριστερά όταν συμμετείχε στην Κυβέρνηση. Αισθάνεστε ότι έχει υπαναχωρήσει ο κύριος Κουβέλης;
Δεν υλοποιήθηκαν όπως θα έπρεπε αυτά ούτε στο 15-20%. Αισθάνομαι ότι έχει υπαναχωρήσει όχι ο κ. Κουβέλης, αλλά ένα μέρος της ηγετικής ομάδας. Είτε γιατί κάποιοι ανησυχούν, φοβούνται και είναι καχύποπτοι γιατί σε όλους τους χώρους και κυρίως σε μικρά πολιτικά σχήματα, υπάρχει μια φοβία ότι όταν μεγαλώσεις λίγο, χάνεις τον έλεγχο και μπαίνουν άλλα πράγματα και άνθρωποι και δεν θέλω να σκέφτομαι ιδιοτέλειες κι ότι υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται ότι χάνουν το μαγαζάκι τους. Συμπτώματα τέτοια υπάρχουν και στη Δημοκρατική Αριστερά και στους Οικολόγους και στο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είναι τριχοτομημένο, το απομεινάρι του δηλαδή, αυτό το 4% που έχει μείνει. Ένα μέρος του συμφωνεί και συμπορεύεται με τη λογική και την κίνηση των 58, ένα άλλο μέρος του κοιτάζει προς τον ΣΥΡΙΖΑ – όσοι δεν έχουν πάει ήδη από το «βαθύ» ΠΑΣΟΚ και έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε 29% από 4%, δεν έγινε επειδή ήρθαν εξωγήινοι. Το έχει πει και ο Αλέξης Μητρόπουλος, ότι αν δεν ήμασταν εμείς, στο 4% θα ήταν ακόμη ο ΣΥΡΙΖΑ.
Το συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς αποφάσισε να κατέβει στις ευρωεκλογές μ’ ένα συμμαχικό σχήμα. Τμήματα της νέας ηγεσίας της ΔΗΜΑΡ, που εκλέχθηκε, με το πλειοψηφικό ρεύμα, δοκίμασαν το όνομα Δημοκρατική Μεταρρυθμιστική Αριστερά. Μια άλλη συμπαράταξη, με την οποία θα πάμε στις ευρωεκλογές.

Ποιος θα ηγηθεί αυτού του σχήματος;
Δεν είναι ανάγκη να συζητάμε ποιος θα ηγηθεί. Να βρούμε έναν Ανδρέα Παπανδρέου ή Κωνσταντίνο Καραμανλή ή Ελευθέριο Βενιζέλο. Δεν υπάρχει. Ούτε η Ευρώπη έχει, ούτε η Αμερική. Και ο Ομπάμα δεν είναι Τρούμαν. Και οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν σχέση με τον Μιτεράν ή τον ντε Γκωλ.
Ο Γιάννης Βούλγαρης είναι πολύ παλιός στην ιστορία της Ανανεωτικής Αριστεράς. Ήταν γραμματέας του «Ρήγα», είναι σύντροφός μου από τη Μεταπολίτευση – για να μην πω από τα φοιτητικά χρόνια, τα χρόνια της χούντας. Και να μην πω μόνον για τον Βούλγαρη. Είναι ο Πορτοκάλογλου, ο Γκορίτσας, ο Παγουλάτος, ο Δοξιάδης, ο Γραμματικάκης… όλοι αυτοί δεν είναι απειλή ούτε για το ΠΑΣΟΚ ούτε για τη Ν.Δ. Είναι απειλή για το δικομματισμό.

Για τη θέση του μέσα στη Δημοκρατική Αριστερά:
Εγώ είμαι ΔΗΜΑΡ. Δεν είμαι περαστικός. Δεν είμαι ούτε ο Παν-Παν ούτε ο Αμοιρίδης. Δεν είδα φως και μπήκα. Η αιχμή πηγαίνει στους ανθρώπους του «παλαιού» ΠΑΣΟΚ ή του χώρου του κυβερνώντος ΠΑΣΟΚ που μας έφερε εδώ που μας έφερε. Δεν είναι προσωπική αιχμή. Θα σας έλεγα π.χ. τον Κουρουμπλή, τη Σακοράφα και τον Μητρόπουλο στον ΣΥΡΙΖΑ, για να συνεννοηθούμε. Εγώ ίδρυσα με κάποιους άλλους ανθρώπους, μαζί με τον Κουβέλη, τον Χατζησωκράτη και τον Λυκούδη και Μαργαρίτη, τη ΔΗΜΑΡ, με κόστος πολιτικό, προσωπικό και φύγαμε από τον ΣΥΡΙΖΑ για να σταματήσει η μετάλλαξη της Ανανεωτικής Αριστεράς που γινόταν από τον ΣΥΡΙΖΑ.»

Για τη σχέση του με τον Φ. Κουβέλη και αν έχει επικοινωνία μαζί του:
«Όχι άμεσα. Ένα αστειάκι, δηλαδή, έγινε, μια μέρα στο συνέδριο. Όταν φιληθήκαμε και είπαμε κάποια πράγματα, μου είπε «α, Ιούδα». Το φιλί του Ιούδα, δηλαδή. Αλλά ήταν αστειάκι. Δεν υπάρχει θέμα. Μπορεί να πιστεύουμε κάποια διαφορετικά πράγματα…»