Η Παιδεία Παίζει

ΧΩΡΙΣ ΕΞΑΡΤΥΣΕΙΣ
Εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ, φύλλο 03
Σάββατο 15 – Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014

Η Παιδεία Παίζει.
Όλα είναι θέμα παιδείας. Το λέμε και το ξαναλέμε κάθε τρείς και λίγο, λίγο πολύ όλοι. Στο σχολείο, στο δρόμο, στη δουλειά, στα υπουργεία, σε καφενεία, σε ομιλίες, σε συζητήσεις.
Και μας αρέσει που το λέμε γιατί εμείς, οι απόγονοι των Μεγάλων Προγόνων μας, ζούμε με την έπαρση, την πεποίθηση, τη βεβαιότητα οτι ως συνεχιστές της μεγάλης αρχαιο-ελληνικής αποστολής μας να συνεχίσουμε την ”φωτοδότηση” της ανθρωπότητας με γνώση, έχουμε ιερό καθήκον να υπενθυμίζουμε σε όλους (πλην ημών, βεβαίως βεβαίως..) αυτή την απλή, αυτονόητη για μας, αλήθεια.
Ό λ α είναι θέμα Παιδείας. Και Πολιτισμού, συμπληρώνουμε συχνάκις, κυττάζοντας με θαυμασμό στο καθρεφτάκι του ιθαγενούς εαυτούλη μας.Μόνο που λησμονούμε πως ούτε με την Παιδεία ουτε με τον Πολιτισμό έχουμε πολλά-πολλά.
Ίσως επειδής έχομεν πολλές άλλες δουλείες και δεν προκάνουμεν…
Ο,τι ήντουνε να κάμνουμεν επ’ αφτούνου το κάμναμαν.
Δώκαμε, δώκαμε.
Γι’ αυτό, όταν συζητάμε για ”θέματα παιδείας”, συνήθως αναφερόμαστε στην ”εκπαίδευση” στην καλύτερη περίπτωση, ή σε διάφορα άλλα παρελκόμενα της υποτιθέμενης εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Αναφερόμαστε στο οργανόγραμμα των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και οχι στο περιεχόμενο της διδασκαλίας.Μιλάμε για τα δικαιώματα των ”απασχολούμενων” στο χώρο και σ’ όλες τις βαθμίδες.Μιλάμε για τα ”κεχτημένα” του διδακτικού προσωπικού κι ακόμα περισσότερο για την τακτοποίηση, τις προσλήψεις ή τις απολαβές τού – ακόμα περισσότερου.. – διοικητικού, βοηθητικού και όποιου παρλάπλευρου φορέα – ή συντεχνίας – απασχολούμενων.
Όλες οι συζητήσεις στην Επιτροπή Μορφωτικών υποθέσεων της Βουλής αφορούν κυρίως στους ”εργαζόμενους στην εκπαίδευση”, σπανιότατα δε στην ίδια την εκπαίδευση και σχεδόν ποτέ στην Παιδεία, στο σχεδιασμό, το περιεχόμενο και τις ανάγκες της.
Τα μαθήματα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα και οι ώρες διδασκαλίας τους καθορίζονται απο το πόσοι και με ποιές ειδικότητες καθηγητές πρόκειται ή πρέπει να διοριστούν, απο επετηρίδες, απο τακτοποιήσεις, απο αποκαταστάσεις, μετακινήσεις ή νέες προσλήψεις.
Μιλάμε για το ποιός θα ‘χει το πάνω χέρι στο σχολείο, στη σχολή ή στο πανεπιστήμιο. Ο διευθυντής, ο επιθεωρητής, η πρυτανεία, η συγκλητος, ο πρύτανης, το δεκαπενταμελές, οι εκπρόσωποι των φοιτητικών οργανώσεων, ο υπουργός, το συμβούλιο παιδείας, κάποιος άλλος; Ποιός;
Η ποσδεπ, η ολμε, η δοε; Μηπως κι οιελε; Τα συνδικάτα, οι συντεχνίες, οι πανεπιστημιακοί, η ακαδημία, οι κοσμήτορες;
Τι θα κάνουμε τελικά, ποιός θα κρατάει το μαχαίρι μαζι με το καρπούζι και με κανα πεπόνι, άμα λάχει να ‘ούμε;
Δεν πρέπει να ‘χουν λόγο κι οι φοιτητές; Και γιατί όχι και οι μαθητές, τα νήπια και τα προνήπια όχι;
…και το παμε, το ελατε, το φατε, η πασπ, η μασκ, η σφυριδασπ κι η δαπνουδουφουκωπς; Δεν πρέπει να κάνουν παιχνίδι κι αυτοί οι αγωνιστές της δημοκρατίας, του σοσιαλιστικού ή του νεοφιλελέ κουνήματος;
Αυτό μας πονάει, αυτό μας απασχολεί, αυτό μας κόφτει…
Γι αυτό είμαστε τελευταίοι στη μόρφωση, στο διάβασμα, στην έρευνα, στην τεχνολογία. Γι αυτό είμαστε πρώτοι στην τηλεθέαση και στην αρλούμπα.
Γι αυτό έχουμε τα χειρότερα πανεπιστήμια – σκουπιδότοπους… σ’ όλη την Αφρική. Κι όποιος το αμφισβητεί ας επισκεφθεί το Πανεπιστήμιο του Λάγος στη Νιγηρία, της Λουάντα στην Ανγκόλα, της Ντοντόμα στην Τανζανία. Δε λέω καν γι ‘αυτά στην Πόλη, στη Βυρηττό, στην Δαμασκό.
Και βέβαια τον τόνο στην εξαίρεση δίνουν κάποιοι ταλαντούχοι, φιλότιμοι, ηρωικοί φοιτητές που μεγαλουργούν.
Και οι εξαίρετοι – της εξαίρεσης, στην κυριολεξία… – δάσκαλοι τους.
Και οι περισσότεροι αληθινοί Έλληνες λάμπουν εκτός Ελλάδος…
Α, ναι, και κάτι καθηγηταράδες και πρυταναράδες που αφού τα σκάτωσαν εδώ, παίζουν Άμλετ και Οιδίποδα όπου βρουν ή αφού αρνήθηκαν να δεχτούν το ”ξεπούλημα στα ..Ιδιωτικά Συμφέροντα” στη χώρα μας, ως real idiots χρηματίζονται απο ιδιωτικά πανεπιστήμια εις την αλλοδαπήν.
Τώρα, πάλι εδώ, κάτι παιδάκια, λίγο αδιάβαστα, λίγο σαλεμένα, φωνάζουν ”χούντα είναι θα περάσει” – κι απο κοντά, επαναστατική γυμναστική απο κάτι ”καθηγητές” και γονείς που ποτέ δεν είπαν στα παιδιά τους Τι Σημαίνει Χούντα, ”δικταΚτορία” (..οι αμόρφωτοι έτσι την λένε ”απο ανέκαθεν”), τι ήταν οι χούντες κι οι εμφύλιοι, ποιά πανεθνική-πανελλήνια-παλλαϊκή Έλλειψη – και έκλειψη – Παιδείας τα προκάλεσε, τα εγκαθίδρυσε, τα ανέχτηκε και Τα Υπηρέτησε κι όλας όλα αυτά.Φωνάζουν ”η χούντα δεν τελείωσε το ’73”, ενα σύνθημα ασυνάρτητο, χαζό και ακκιζόμενο, αν μου επιτρέπετε, αυτοακυρωνόμενο ή αυτοδικαιωνόμενο, όπως το βλέπει κανείς, μια που αλήθεια λέει, διότι πράγματι, η χούντα έπεσε το ’74…

Κι αυτά τα γράφουμε σήμερα, τιμώντας την επέτειο των εξεγέρσεων του Πολυτεχνείου εκείνο το Νοέμβρη, της Νομικής το Φλεβάρη και το Μάρτη της ίδιας χρονιάς. Το 1973, που αγωνιζόμασταν να πέσει η χούντα των συνταγματαρχών, κι όσοι τότε είμασταν φοιτητές και παρόντες στις Νομικές και στο Πολυτεχνείο, πιστεύαμε ακράδαντα πως, σαράντα χρόνια μετά, θα ζούσαμε σε μια Ελλάδα άλλη.
Μετά, βρήκαμε στην πορεία τοοοόσους πολλούς μαχητές που ”αγωνίστηκαν” στο Πολυτεχνείο και ”πολέμησαν” τη χούντα που δεν θα χώραγαν ούτε σε πέντε θεσσαλικούς κάμπους. Άσε τους άλλους, πράγματι παρόντες, που φρόντισαν να ”εξαργυρώσουν” αυτόν τον αγώνα δίνοντας το δικαίωμα σε απόντες, λουφαδόρους, χαμαιλέοντες και χουντοφασίστες να τραυλίζουν σήμερα πως για όλα τα δεινά ”φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου”…
Πιστεύαμε στ’ αλήθεια τότε πως σύντομα θα ‘ρχόταν η ώρα που θα ζούσαμε σε μια χώρα υπόδειγμα δημοκρατίας, ανεξαρτησίας, αξιοπρέπειας.
Πέρασαν σαράντα χρόνια, λοιπόν…. Και;
Και στα τρία πέσαμε έξω.
Ούτε και τα άλλα, επίσης τρια, δικαιώθηκαν στην πεμπτουσία τους: Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία.
Υποκατάστατά τους έχουμε μόνο.
Αλλά, είπαμε, ό λ α ε ί ν α ι θ έ μ α Π α ι δ ε ί α ς .
Και δεν τα πάμε καλά με το σπορ.

Bonus Track, ο σαλονικιος: Μια συγγνώμη μετά από εβδομήντα χρόνια.
Εσθήρ, Τίλντα, Γιόφη, Ζοζεφ, Ρούλη.
Συγγνώμη από την Θεσσαλονίκη, από την πατρίδα σας.
Το μνημείο των Εβραίων θυμάτων του ναζισμού, στη Θεσσαλονίκη, άνοιξε ένα πελώριο θέμα, που χρειάζεται να το προσέξουμε ιδιαιτέρως. Ο Γιάννης Μπουτάρης, με την εξαιρετική ομιλία του, προξένησε έναν πανικό, ανάμεσα στους εφησυχασμούς και της βεβαιότητες των νικητών του εμφυλίου και των δοσίλογων, των κατσαπλιάδων, που λεηλάτησαν τις εβραϊκές περιουσίες. Δεν ήταν μόνον η αναγκαστική απαλλοτρίωση του νεκροταφείου που φέρνει στην επιφάνεια το μεγάλο πρόβλημα μιάς άξενης και επιθετικά ξενόφοβης πόλης. Της πόλης που η τρομοκρατία των νικητών του εμφυλίου την ανάγκασε να σιωπήσει δια παντός, να το βουλώσει και να παρακολουθεί άφωνη τις αθλιότητες… Μέχρι και σήμερα.
Ναι μέχρι και σήμερα, που ναι μεν δηλώνει ο δήμαρχος της πόλης ότι ντρέπεται εξ ονόματος όλης της πόλης, αλλά αυτή η πόλη δεν έχει αρθρώσει ακόμη, αυτή τη συγγνώμη της. Προς τους σαλονικιούς που χάθηκαν άδοξα και που οι πολλοί συμπολίτες τους – όχι όλοι..- εκείνη την περίοδο, αρνήθηκαν να τους στηρίξουν, να τους κρύψουν, να τους προστατεύσουν.
Ακόμη και τα αρχεία με τα δημοτολόγια, δεν μπορούν να αποκαλύψουν το μέγεθος της τραγωδίας και της καταστροφής, που επήλθε στην διαχρονικά πολυπολιτισμική Θεσσαλονίκη.
Εάν όντως το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, που χτίστηκε πάνω στο κατεστραμένο εβραϊκό νεκροταφείο χωρίς ούτε μια αναμνηστική πλάκα να τοποθετηθεί ποτέ, και ο Δήμος νοιώθουν την ανάγκη της έμπρακτης συγγνώμης, ας ιδρύσουν ένα ινστιτούτο, όπου οι εβραίοι από κάθε γωνιά της γης, θα μπορούν να βρουν εδώ, τη γενιά και το σόι τους, τη ρίζα και την καταγωγή τους και θα νοιώθουν πλέον ταυτισμένοι, με την πόλη αυτή. Η συγγνώμη, απαιτεί θάρρος και ειλικρίνεια….
ΜΙΤ