Ξεκίνησα από μοναστήρι μεγάλο, πήγα σε μικρότερο, και τώρα είμαι σε σκήτη

Αθήνα 9,84
Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2014

Συνέντευξη στην εκπομπή του Ηλία Κανέλλη «Άπλετο φως»

Έχουμε μαζί μας τον «γέροντα» Γρηγόρη Ψαριανό ο οποίος θα μας βοηθήσει να ιχνηλατήσουμε την πολιτική ζωή της χώρας.
«Τον γέροντα-μοναχό, έτσι; Καλημέρα.»
Τον γέροντα μοναχό, διότι ξεκίνησε το βουλευτικό του με τη ΔΗΜΑΡ και έχει φτάσει να βρίσκεται με τους ανεξάρτητους.
«Ξεκίνησε από μοναστήρι μεγάλο, πήγε σε μικρότερο, και τώρα είναι σε σκήτη!»
Ναι, αλλά, απ’ ό,τι λένε, κάτι έχει στο μυαλό του. Όλο και επισκέπτεται τα γειτονικά μοναστήρια.
«Θα δούμε τώρα, θα δούμε. Δεν έχω κάνει και πολλές επισκέψεις, δεν είμαι και πολύ των επισκέψεων, θα δούμε. Αν και εγώ θέλω να προχωρήσει αυτή η συγκρότηση του χώρου γύρω από τις προοδευτικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις, εκφράζοντας αυτό τον τομέα της πολιτικής σκηνής. Θα μπορούσα να πω κεντροαριστερά, αλλά επειδή δεν είναι μόνο η κεντροαριστερά, κι επειδή και η κεντροαριστερά ως λέξη και ως πρακτική έχει φθαρεί πάρα πολύ, και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη – στην Ιταλία και αλλού -, δεν θέλω να τη χρησιμοποιώ. Αλλά πάντως, γι’ αυτό θα ήθελα να συνεχίσω να παραμένω: Ελπίζοντας ότι θα συγκροτηθεί αυτός ο χώρος.»
Κύριε Ψαριανέ, πιστεύετε ότι έγινα λάθη στην ιστορία με τους 58; Όχι μόνο από την πλευρά της ΔΗΜΑΡ η οποία αρνήθηκε το διάλογο. Εννοώ από την μεριά των 58.
«Έγιναν αρκετά λάθη. Δεν υπήρχε πείρα. Δεν είχε ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Δεν είχαν ξαναπροσπαθήσει κάποιοι κάτι τέτοιο, παρά μόνο κάποια υπάρχοντα πολιτικά μορφώματα που συγκρότησαν ας πούμε στα τέλη της δεκαετίας του ’50 την ΕΔΑ και στις αρχές της δεκαετίας του ’60 την Ένωση Κέντρου. Αλλά υπήρχαν κάποια πολιτικά μορφώματα. Υπήρχαν κάποια πολιτικά σχήματα συγκροτημένα και οργανωτικά και δομικά. Πολλά “κομματίδια” που έκαναν την Ένωση Κέντρου με επικεφαλής, όλοι περίμεναν ως φαβορί ότι θα ήταν ο Σοφοκλής Βενιζέλος και έγινε ο Γεώργιος Παπανδρέου. Πολλά μικρότερα σχήματα, κάποια χρόνια πριν είχαν συγκροτήσει την ΕΔΑ. Όλοι μιλούσαν για πολιτικές φυσιογνωμίες που ήταν γνωστοί στην ΕΔΑ, όπου τελικά έγινε πρόεδρος ο Γιάννης ο Πασσαλίδης αυτός ο υπέροχος εξόριστος από τα Σιβηρία. Εν πάση περιπτώσει, σήμερα στους 58, για να πάμε στο περσυνό περιστατικό που με ρώτησες, δεν υπήρχε προηγούμενη πείρα. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν ακαδημαϊκοί, πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες.»
Η ιδέα ήταν ουσιαστική όμως.
«Η ιδέα ήταν εξαιρετική. Ήταν απαραίτητο να γίνει. Για μένα έπαιξε καθοριστικό ρόλο η άρνηση η ακαριαία, ενώ άλλα είχε πει πριν στον Γιάννη Βούλγαρη ο Φώτης Κουβέλης, ότι «προχώρα Γιάννη μου». Από την ίδια πολιτική οικογένεια, έτσι; Και πάρα πολλοί άνθρωποι από τους 58 είχαν αυτή την προέλευση. Της ανανεωτικής αριστεράς.»
Ο Γιάννης Βούλγαρης –μπορεί να μην το ξέρουν οι ακροατές κε Ψαριανέ– ήταν γραμματέας του Ρήγα Φεραίου, στις διάφορες καμπές του ΚΚΕ Εσωτερικού, της Ανανεωτικής δηλαδή Αριστεράς. Πάντα ήταν παρών, και μάλιστα ήταν το πρόσωπο το οποίο δημιούργησε τα «Ενθέματα» στην Αυγή, ίσως το πιο δυναμικό, την πρώτη του περίοδο, κομμάτι της εφημερίδας και το πιο αξιοπρεπές το τελευταίο διάστημα.
«Βέβαια. Ο Γιάννης Βούλγαρης λοιπόν, όταν ξεκίνησε αυτή την Πρωτοβουλία με πολλούς άλλους, ας μην αναφέρουμε όλα τα ονόματα πάλι ή κάποια από αυτά γιατί θα αφήσουμε κι άλλους, δεν τους θυμάμαι όλους τους 58.»

Άμα τους θυμόσασταν, θα σας έλεγα να τους πείτε και να φεύγουμε, να πηγαίναμε για τσίπουρα… 
«Ο Φώτης Κουβέλης, λοιπόν, είπε στον Βούλγαρη: «Γιάννη μου προχώρα είμαστε μαζί σου, και θα στηρίξουμε το εγχείρημα με όλες μας τις δυνάμεις». Κι όταν το ανακοίνωσε ο Γιάννης ο Βούλγαρης σε συνέντευξη τύπου μαζί με τους άλλους, που βγήκαν και είπαν παίρνουμε αυτή την πρωτοβουλία για να συγκροτήσουμε αυτή τη συμμαχία, τη συνεργασία των προοδευτικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων που λέμε, της κεντροαριστεράς, αναφερόμενος κυρίως στις περιοχές του ΠΑΣΟΚ, του πρώην ΠΑΣΟΚ που δεν ήταν πια κάτι ενιαίο, και της ΔΗΜΑΡ και στις περιοχές γύρω από την Ανανεωτική Αριστερά, ο Φώτης Κουβέλης βγήκε και είπε πως ήταν αντίπαλο σχέδιο, ο τρίτος πόλος είμαστε εμείς, ελάτε εδώ, στη ΔΗΜΑΡ. Και πήγε ο Τσαμουργκέλης, ο Καστανίδης, η Κοππά και διάφοροι άλλοι. Και μετά η βάρκα έπεσε στα βράχια. Ο Κουβέλης αν είχε πάει στην πρώτη μεγάλη συγκέντρωση, εκεί στο Ακροπόλ, αν είχε πάει εκεί ο Κουβέλης, θα είχε γίνει σεισμός. Πώς να στο πω: ήταν πολύ καθοριστική η ακαριαία άρνηση του Φώτη Κουβέλη. Γιατί ο περισσότερος κόσμος από τον Κουβέλη περίμενε, δεν περίμενε από τον Βενιζέλο.»
Εδώ που τα λέμε, ήτανε και η αρχή του τέλους της ΔΗΜΑΡ, έτσι;
«Ακριβώς. Ήταν το δεύτερο μεγάλο λάθος της. Η άρνηση στο διάλογο, ενώ εκπροσώπευε την Ανανεωτική Αριστερά. Ακριβώς τον χώρο που επιδιώκει το διάλογο και τη συνεργασία. Δομικά, ως στρατηγική και όχι περιστασιακά. Εκεί λοιπόν, σε μια τέτοια ανοιχτή πρόσκληση είπε ΟΧΙ.»
Το πρώτο μεγάλο λάθος της ποιο ήταν; Η αποχώρηση;
«Η αποχώρηση από την κυβέρνηση, σε λάθος χρόνο, για λάθος λόγο, με λάθος τρόπο. Δηλαδή θα μπορούσε να δώσε μία μάχη και αν αποτύχει η μάχη που θα έδινε να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, αλλά πχ για το φορολογικό. Όχι για τον Καλφαγιάννη και την ΠΟΣΠΕΡΤ. Γιατί γι’ αυτό ήτανε. Τώρα λένε δεν ήταν αυτό! Αλλά γι’ αυτό έφυγες. Και μάλιστα αφού διαπραγματεύτηκες επί μια βδομάδα. Δεν έφυγες αμέσως μόλις έπεσε το μαύρο. Διαπραγματεύτηκες. Κατέληξες σε μία συμφωνία και μετά από μια βδομάδα έφυγες από την κυβέρνηση. Αλλά, για να μείνουμε στους 58, γιατί αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία τώρα, το τι θα γίνει με τη συγκρότηση του χώρου που λέμε. Το ακαριαίο ΟΧΙ του Φώτη Κουβέλη και το απόλυτο σφιχταγκάλιασμα στοργής του Βαγγέλη Βενιζέλου, ταυτόχρονα αυτά τα δύο, έδωσαν τέλος στο εγχείρημα.»
Οπότε τώρα, τι έχει μείνει; Το ΠΟΤΑΜΙ κι ο Λυκούδης;
«Μόλις λοιπόν είπε ο Βούλγαρης και οι άλλοι ότι ξεκίνησε πχ να προχωράει η ΕΛΙΑ, είπαν οι υπόλοιποι 58 που δεν συμμετείχαν στην ΕΛΙΑ ότι αναστέλλει τη λειτουργία και δεν προχωράει, γιατί δεν προχωράει. Μετά από δύο μέρες βγήκε ο Σταύρος ο Θεοδωράκης, ακαριαία, και ανακοίνωσε τη συγκρότηση του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Τώρα: Υπάρχει ένας χώρος ο οποίος βλέπει ένα τεράστιο κενό ανάμεσα στον Σαμαρά και στον Τσίπρα. Ανάμεσα στην κυβέρνηση, στη ΝΔ και στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το κενό θα καλυφθεί. Δεν μπορεί να μείνει διάσπαρτο από κόμματα, κομματίδια, μορφώματα κλπ. Θα συγκροτηθεί αυτός ο χώρος. Μπορεί να μας πάρει κάποιο καιρό. Δεν έχουμε καιρό. Έπρεπε ήδη να έχει προχωρήσει.»
Εσείς, κύριε Ψαριανέ, τι θα κάνετε;
«Εγώ, όπως είπα και σε μια προηγούμενη συζήτηση που είχα κάνει και μου είπαν αν είμαι στο ΠΟΤΑΜΙ, είπα είμαι παραποτάμιος. Δηλαδή είμαι στην όχθη ας πούμε. Δεν ανήκω οργανικά στο ΠΟΤΑΜΙ, είμαι στην επιτροπή διαλόγου του Ποταμιού. Έχω μια διαρκή επικοινωνία και με τον Σταύρο Θεοδωράκη και με το Σπύρο Λυκούδη και με διάφορους άλλους ανθρώπους από τις «φυλές» του ΠΑΣΟΚ, ανθρώπους που δεν έχουν φορτωθεί βάρη της διαχείρισης, αυτής της απαράδεκτης διαχείρισης των δημοσίων πραγμάτων της χώρας, που μας έφεραν στον γκρεμό, με ανθρώπους που έδωσαν και μάχες για να γίνουν μεγάλες μεταρρυθμίσεις και δεν τους ακούσαμε δεν τους δεχτήκαμε, ούτε το ίδιο το κόμμα τους δεν τους δέχτηκε και τους εξοβέλισε, όπως ο Τάσος ο Γιαννίτσης, όπως ο Γιάννης ο Ραγκούσης, όπως η Άννα Διαμαντοπούλου, ο Γιώργος ο Φλωρίδης, ο Σταύρος ο Μπένος, ο Αλέκος ο Παπαδόπουλος, διάφοροι άνθρωποι εν πάσει περιπτώσει για να πω μερικά ονόματα που, άλλος λίγο άλλος πολύ, θα ήταν “απαραιτήτως απαραίτητοι” σ’ αυτή τη συγκρότηση αυτού του χώρου, όχι ως ένα ενιαίο κόμμα. Κάποιοι απ’ αυτούς λένε πχ ότι θα πρέπει να διαλυθεί το σύμπαν, ό,τι υπάρχει γύρω και από μηδενική βάση, εκ του μηδενός, να ξεκινήσουμε με ένα ανοιχτό συνέδριο κλπ. Δεν είναι απολύτως απαραίτητο αυτό. Μπορεί ο καθένας να κρατήσει το «μαγαζάκι» του, γιατί είναι διάφορα μαγαζάκια γύρω-γύρω και γίνονται κι άλλα. Μάλιστα είπα κι ένα αστείο κάποια μέρα και το πίστεψαν κάποιοι. Ότι την επόμενη εβδομάδα θα προχωρήσω στη συγκρότηση δικής μου κίνησης, που επειδή είμαι υπέρ της συνεργασίας με όλους τους άλλους, θα κάνω μια προσωπική δική μου κίνηση που θα λέγεται «Οι Συναντιστές». Θα κάνουμε συνέχεια συναντήσεις. Κα θα συζητάμε γιατί έχουμε πιεί τόσους καφέδες, τσίπουρα, ταβέρνες, καφετέριες, στη Βουλή, γύρω από τη Βουλή…»
Γι’ αυτό έχει τιγκάρει η Ελλάδα στις καφετέριες, έτσι;
«Κι ανοίγουνε συνέχεια καινούριες. Δεν μας προλαβαίνουνε.
Λοιπόν, τώρα πρέπει να γίνει αυτό. Και πρέπει να προχωρήσει και το ΠΟΤΑΜΙ, και οι Μεταρρυθμιστές του Σπύρου του Λυκούδη. Έχουμε κάνει και την κοινοβουλευτική ομάδα αυτή και συμμετέχω, μέχρι στιγμής είμαστε πέντε. Στις επόμενες μια-δυο ερωτήσεις που θα καταθέσουμε στη Βουλή – μέχρι στιγμής έχουμε καταθέσει πέντε – θα είμαστε παραπάνω, έξι ή επτά. Ο στόχος είναι να είμαστε δέκα, και να συγκροτήσουμε κοινοβουλευτική ομάδα θεσμικά. Όλοι οι πολιτικά συγγενείς»
Τρέξτε όμως να προλάβετε γιατί απ’ ότι βλέπω θα γίνουν εκλογές.
«Δεν ξέρω αν θα γίνουν εκλογές. Γιατί εκλογές κάθε λίγο και λιγάκι λένε πως θα γίνουν. Μπορεί και να γίνουν πράγματι.
Λοιπόν, κρατώντας ο καθένας την αυτονομία του, τον δικό του πολιτικό χώρο. Εφόσον λοιπόν αυτοί όλοι, είτε έχουν συγκροτήσει μια δική τους πολιτική κίνηση όπως ας πούμε ο Οικονόμου, ο Λυκούδης, ο Θεοδωράκης, και δεν τα λέω με σειρά προτεραιότητας ή ιεραρχίας ή δημοσκοπικής δύναμης. Γενικώς, σ’ όλη την περιοχή αυτή, υπάρχουν κάποιες κινήσεις. Ας παραμείνουν αυτές. Πρέπει όμως να υπάρξει μία ομπρέλα, όχι μόνο εκλογικής, γενικότερης συμμαχίας και συνεργασίας όλων αυτών των δυνάμεων. Και πρέπει αυτό να γίνει γρήγορα. Αυτή η δύναμη αυτού του κόσμου, είναι, πώς να στο πω, “με τη μία”, πάνω από 20 τοις εκατό εάν θέλουμε να μιλάμε δημοσκοπικά. Και αυτή η δύναμη είναι που έβγαλε για δεύτερη φορά στην Αθήνα δήμαρχο τον Καμίνη, στη Θεσσαλονίκη δήμαρχο τον Μπουτάρη σε πάρα πολλές πόλεις, σε πολλές Περιφέρειες, έβγαλε ανθρώπους που αυτό τον χώρο εκφράζουν και αυτή την πολιτική προτείνουν για να ξεφύγει η χώρα από τα αδιέξοδα. Για τη διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας που προϋποθέτει μεγάλες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές για να γίνουμε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.»
Γρηγόρη Ψαριανέ, φοβάστε, οι πολλοί δηλαδή αλλά κι εσύ, οι φίλοι σας αυτοί στη Βουλή, οι φίλοι σας εκτός κοινοβουλίου και εσύ προσωπικά, φοβάστε την πιθανότητα σύντομων εκλογών και την κυριαρχία σ’ αυτές δυνάμεων που εκφράστηκαν αντιμνημονιακά με πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ;
«Κοιτάξτε: Εγώ πιστεύω ότι εκλογές πραγματικά μπορεί να γίνουν και πριν από τη διαδικασία εκλογής του προέδρου. Υπάρχει και πιθανότητα να μη γίνουν. Υπάρχει ένα σενάριο που λέει ότι ο Σαμαράς μπορεί να επιδιώξει εκλογές γρήγορα, πριν τη διαδικασία της ψηφοφορίας για τον ΠτΔ, τον Γενάρη ας πούμε. Ζητώντας τη νέα συμφωνία που θα γίνει με τους δανειστές, τη γραμμή στήριξης πως θα τη λέμε. Ζητώντας 180. Αυτό που δεν είχε κάνει ο Παπανδρέου.»

(Συνομιλούμε με τον βουλευτή Γρηγόρη Ψαριανό, ο οποίος είναι κρυωμένος.
«Εντάξει, δεν πειράζει υπάρχουν και χειρότερα. Έχω εδώ κρύωμα τώρα πεντέξι μέρες αλλά δεν πειράζει. Ο γέροντας Μπράϊαν Φέρι δεν είναι τώρα πάνω από 70; Πόσο χρονών είναι;»
Είναι εβδομήντα και βάλε 
«Και ζουν οι Roxy Music όλοι; μπα, δεν νομίζω»
Μπα δεν νομίζω κι εγώ 
«Επειδή μ’ αυτό μπήκαμε στη συζήτηση.»
Ωραία, πρέπει να συνεχίσουμε όμως. 
«Για πες;»)

Πώς σου φαίνεται αυτή η ιστορία με την Τρόικα, τα μέτρα 1,7 δις με τα οποία δεν συμφωνούμε, η απειλή της Τρόικα να μην έρθει στην Ελλάδα, η επιμονή της ελληνικής κυβέρνησης θα θέλει να το παίξει αντιμνημονιακή και ο Σύριζα στο βάθος;
«Επειδή είναι διάσπαρτη αυτή η δημαγωγία, αυτός ο λαϊκισμός του Σύριζα και των ανεξέλεγκτων – πως λέγονται αυτοί – ότι υποσχόμαστε σε όλους τα πάντα κι ότι μπορεί να γυρίσουμε στη virtual reality που ζήσαμε και που μας έφερε σ’ αυτή την καταστροφή, παράγοντας 10 και καταναλώνοντας 100, και επειδή κάποιοι αμετανόητοι δημαγωγοί λαϊκιστές υπόσχονται επιστροφή σ’ αυτά, κι αυτό είναι κάτι πάρα πολύ δημοφιλές. Να λες δηλαδή ότι είμαστε κάτι φοβεροί τύποι, οι οποίοι είμαστε “και γαμώ”. Ότι όλοι μας επιβουλεύονται κι ότι θέλουνε να μας πάρουνε τον ορυκτό πλούτο, την Ακρόπολη μισοτιμής και όλα αυτά, ότι έχουμε και δεν έχουμε. Κάτι φραγκολεβαντίνοι, κάτι Ούννοι κάτι Βησιγότθοι. Που όταν εμείς φτιάχναμε Ακρόπολη αυτοί τρώγανε βελανίδια… Αυτά είναι πολύ δημοφιλή στο μέσο έλληνα και στον “ελληναρά”. Τρομακτικά δημοφιλή. Είτε είναι αριστερός, είτε δεξιός, είτε αναποφάσιστος είτε, κυρίως, ΠΑΣΟΚ.
Αυτό όλο το πράγμα, δεν έχει διέξοδο, δεν βγαίνει πουθενά. Οδηγεί στον γκρεμό, δηλαδή χειρότερα από κει που ήμασταν. Υπάρχει κίνδυνος να ζήσουμε πολύ χειρότερα από αυτά που ζήσαμε στην κρίση που πέρασε. Λοιπόν, όποιος λέει τέτοια πράγματα είναι εξαιρετικά δημοφιλής και, μπορεί να μην τα πιστεύει κατά βάθος ο κόσμος, αλλά λέει «προχώρα παιδί μου, δεν το δοκιμάσαμε, ας το δοκιμάσουμε»
Κι αν δοκιμάσουμε το ΣΥΡΙΖΑ θα είναι καλύτερα λες;
«Αυτό λέω. Και ηρωίνη δεν έχουμε δοκιμάσει. Επίσης, δεν έχουμε δοκιμάσει να πηδήξουμε από τα βράχια στο Σούνιο, ή να πέσουμε στις γραμμές του τρένου. Είναι πολλά πράγματα που δεν έχουμε δοκιμάσει. Ε, ας τα δοκιμάσουμε!
Δηλαδή δεν έχω τρόμο γι’ αυτό. Έχω τρόμο για το τι θα γίνει μέσα στο Σύριζα, αν υποθέσουμε, βρε παιδί μου, ότι αυτοδυνάμως ή ετεροβαρυνόμενος έλθει στην εξουσία και κάνει κυβέρνηση ο Αλέξης με τον Κουρουπλή και τον άλλο Αλέξη, είτε με το υπόλοιπο ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ που δεν έχει πάει ακόμα, δεν πρόκαμε.»
Τι θα γίνει; Εσείς γνωρίζεστε καλά.
«Γνωριζόμαστε πάρα πολύ καλά γιατί πολλά χρόνια ζήσαμε μαζί και κάναμε πράγματα μαζί. Και στην Ανοιχτή Πόλη και στον ΣΥΡΙΖΑ κλπ. Καταρχήν σου λέω ότι θα φαγωθούνε μεταξύ τους. Γιατί, ποια γραμμή θα ακολουθήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; Θα σκίσει τα μνημόνια και θα διαολοστείλει αυτούς τους “παλιόπουστες” που μας καταστρέψανε; Θα τους στείλει στο διάολο αυτούς τους Σόϊμπλε και τους μερκελιστές; Θα τους στείλει στο διάολο, θα σκίσει τα μνημόνια με τη μία, θα καταργήσει τα πάντα μ’ ένα άρθρο; Τους εφαρμοστικούς νόμους; Θα διαγράψει το χρέος ολόκληρο ή 70%, ή 64%; Ή 32% ή 12%; Θα προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες ή θα κάνει μια πιο σκληρή διαπραγμάτευση, η οποία μπορεί να έχει και πιθανότητα επιτυχίας; Αλλά αν δεν προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες, που εφόσον θα είναι κυβέρνηση δεν υπάρχει και τέτοια πιθανότητα, θα προσπαθήσει να κάνει μία διαπραγμάτευση. Θα σκύψει το κεφάλι, θα χαμηλώσει τα μάτια, δηλαδή να μη θυμίσω τώρα την Κύπρο, να μη θυμίσω πράγματα που έγιναν αλλού…
Κι απ’ την άλλη πρέπει να θυμίσω τι έγινε στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία που η αξιωματική αντιπολίτευση συμφώνησε με την κυβέρνηση σε ένα κοινό πρόγραμμα. Και οι δύο ξεπέρασαν την κρίση πολύ πριν από μας, ενώ έπεσαν στα μνημόνια μετά από μας και οι δύο. Και η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Και οι δύο είχαν ένα σχέδιο εθνικής συνεννόησης και ανασυγκρότησης. Τι σύμπτωση, ε;
Να τελειώσω την ιστορία αυτή: Δηλαδή μετά τις εκλογές τι θα γίνει. Εγώ δεν διακατέχομαι από κανένα τρόμο. Απλώς θα ήθελα πραγματικά η κυβέρνηση Σαμαρά να είχε κάνει τις μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να έχουν γίνει που δεν τις έκανε ούτε η κυβέρνηση Παπαδήμου ούτε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Κάναμε περικοπές τρομακτικές και υπερφορολογήσαμε τους πάντες. Όχι τους πάντες, τα γνωστά υποζύγια. Τους άλλους δεν τους έχουμε ακουμπήσει ακόμα. Οι λίστες των ληστών είναι ανέγγιχτες, το λαθρεμπόριο καυσίμων καλά κρατεί, η παραοικονομία που ήταν σαράντα τοις εκατό μπορεί να έχει πάει κι εξήντα. Δηλαδή τώρα με την υπερφορολόγηση δεν κόβουνε … μαύρα χρήματα. Λέει, μεγάλη ανεργία. Μεγάλη μαύρη εργασία υπάρχει, αδήλωτη. Η ανεργία δεν είναι τόσο μεγάλη. Εγώ δεν έχω πάρα πολλούς άνεργους γύρω μου. Έχω κάποιους που χάσανε τις δουλειές τους και κάνουν κάτι άλλο όμως. Μαύρη εργασία, αδήλωτη εργασία. Μπορώ να σου πω ένα παράδειγμα συγκλονιστικό με μία ταξιτζού. Άλλη φορά γιατί θα φάμε χρόνο.»
Γρηγόρη Ψαριανέ, σε διακόπτω για έναν λόγο. Υπήρξαν ακροατές και ακροάτριες που ενοχλήθηκαν μ’ αυτή τη λέξη την οποία χρησιμοποίησες εν τη ρύμη του λόγου για να γίνεις πιο κατανοητός.
«Τους βρωμοξένους αυτούς, τους φραγκολεβαντίνους, αυτά τα καθάρματα που μας κατέστρεψαν. Αυτά δε λένε αυτοί οι λαϊκιστές;»
Έτσι λένε. Απλώς μια λέξη στην αναπαραγωγή της μπορεί να είναι παρεξηγήσιμη.
«Δεν πειράζει. Εγώ δεν το είπα ούτε σεξιστικά, ούτε ομοφοβικά και ν’ αφήσουνε διάφοροι τις εξυπνάδες αυτού του τύπου. Αυτό το χρησιμοποιούμε και στα καφενεία και στο δρόμο και στη δουλειά και στο σχολείο. Χρησιμοποιούμε τέτοιες λέξεις.»
Απλώς επειδή ο 9, 84 είναι παλαιός σταθμός, είναι συντηρητικός σταθμός.
«Τον έχω χτίσει με τα χεράκια μου τον 9,84, αλλά δεν ήτανε ποτέ τόσο συντηρητικός όσο εμφανίζεται αυτή τη στιγμή. Δηλαδή, δεν μπορούμε να ομολογήσουμε ότι είμαστε ΜΑΛΑΚΕΣ; Θα πάρουν κάποιοι ακροατές να διαμαρτυρηθούν; Ας πάρουνε. Δεν θέλω να είμαι δημοφιλής ούτε να χαϊδεύω αυτιά. Με ρώτησαν μια μέρα ποιο είναι το χειρότερο πράγμα στην Ελλάδα και είπα το ότι είμαστε μαλάκες. Ότι στην ωραιότερη χώρα του κόσμου ζουν οι πιο ακατάλληλοι άνθρωποι και το ‘χουμε κάνει κατσαπλιαδιστάν!»
Άλλη ερώτηση. Τελευταία. Θέλω να σχολιάσεις σε παρακαλώ πολύ, αυτά που συμβαίνουν στο Πανεπιστήμιο. Έχει δίκιο ο Φορτσάκης ο οποίος διεκδικεί να ψηφίζουν ηλεκτρονικά;
«Βρε Ηλία μου, δεν θέλω να συζητάμε για τα αυτονόητα. Κάποια στιγμή βγαίνει κάποιος και λέει κάτι απολύτως αυτονόητα και όλοι γύρω και πανηγυρίζουν και του λένε «μπράβο ρε μεγάλε!».
Όχι δεν πανηγυρίζουν υπάρχουν εφημερίδες σήμερα που λένε ότι καταργεί το φοιτητικό κίνημα και τέτοια.
«Λοιπόν. Δεν μπορώ να ακούω ανοησίες. Όποιος έχει πάει στο πανεπιστήμιο του Λάγος στη Νιγηρία, στο πανεπιστήμιο της Λουάντα ας πούμε στην Αγγόλα, για να μην πω στην Κωνσταντινούπολη, στην Άγκυρα, ή στη Δαμασκό, στη Βηρυττό, ας συγκρίνει αυτά τα πανεπιστήμια. Όχι της Ευρώπης, της Αμερικής, της Αυστραλίας ή του Καναδά. Τριτοκοσμικών, αφρικανικών χωρών, να τα συγκρίνει με τα δικά μας. Που έχουμε τους περισσότερους πανεπιστημιακούς σ’ όλη την Ευρώπη, έχουμε το περισσότερο διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, κατά κεφαλήν, σε εισαγωγικά, σε όλη την Ευρώπη. Τα πιο ακριβοπληρωμένα. Όχι ότι διαθέτουμε λεφτά στην παιδεία όσο θα έπρεπε, αλλά είναι τόσο ακριβά στη λειτουργία τους τα πανεπιστήμια και τόσο μικρά στην απόδοση και τόσο εντυπωσιακά υποδειγματικοί σκουπιδότοποι. Αυτό έχουμε κάνει. Η ίδια η ΕΦΕΕ αυτοκαταργήθηκε και αυτοδιαλύθηκε. Που έπρεπε και ήθελε να συμμετέχει στην διοίκηση των πανεπιστημίων και να συνδιοικεί. Και διαλύθηκε η ίδια δεν την πείραξε κανένας.»
Σοφόν το σαφές εδώ, και τελειώσαμε.
«Λοιπόν, τα πανεπιστήμια τα δικά μας είναι σε κατάσταση τραγική. Και διάφοροι πρυτάνηδες και καθηγητάδες το ξέρουν πάρα πολύ καλά. Και γι’ αυτό δεν θέλουνε να συζητάμε για ιδιωτικά πανεπιστήμια γιατί θα είναι κακό μέτρο σύγκρισης και θα αναγκάσει τα δημόσια πανεπιστήμια να εξορθολογιστούν και να λειτουργήσουν καλύτερα. Και διάφοροι πρυταναραίοι που εδώ είχαν σηκώσει την παντιέρα να μη γίνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, πήγαν στην Κύπρο και σ’ άλλες χώρες και τ’ αρπάζουν από ιδιωτικά πανεπιστήμια.»
Πολύ ωραία, Γρηγόρη Ψαριανέ. Τα είπες όλα. Σ’ ευχαριστούμε πολύ.
Να ‘στε καλά και συγνώμη εάν κάποια στιγμή χρησιμοποίησα λέξεις που δεν είναι politically correct.»