Ομιλία στην ολομέλεια της Βουλής για τον προϋπολογισμό 2015

Η ομιλία του Γρηγόρη Ψαριανού στις 5.12.2014 στην ολομέλεια της Βουλής, στη συζήτηση του προϋπολογισμού 2015.

Δυστυχώς, έφυγε ο φίλος μου Δημήτρης Στρατούλης, ο οποίος σήμερα μας έκανε την τιμή – σε εμένα και σε άλλους επτά συναδέλφους – να μας κάνει ένα μεγάλο αφιέρωμα για την πρωτοβουλία που πήραμε και την πρόταση που καταθέσαμε.
Ο κος Στρατούλης περίπου ως Δον Κιχώτης ζωγράφισε έναν ανεμόμυλο και τον πυροβόλησε, διότι η πρόταση που κάναμε δεν είναι ούτε για να στηρίξει την Κυβέρνηση Σαμαρά ούτε για να δώσει πόντους στη μελλοντική Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόταση που κάναμε δεν είναι ούτε υπέρ κανενός κόμματος ούτε κατά του Σαμαρά ούτε κατά του Τσίπρα. Είναι η συζήτηση του αυτονόητου που γίνεται σε όλη την Ελλάδα και εδώ και δεκαετίες σε πολλές άλλες πολιτισμένες χώρες.
Η Πορτογαλία και η Ιρλανδία μπήκαν δύο χρόνια μετά από εμάς στα μνημόνια και βγήκαν αρκετούς μήνες πριν. Όμως, εκεί εκπονήθηκε ένα σχέδιο ξεπεράσματος της κρίσης. Η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση συμφώνησαν σε ένα μίνιμουμ σχέδιο ξεπεράσματος της κρίσης και πήγαν σε εκλογές.
Η Πρόταση μας, λοιπόν, λέει ακριβώς ή σχεδόν ακριβώς αυτό: Να συναινέσουμε με τη μέγιστη δυνατή πλειοψηφία και να εκλέξουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας έναν άξιο, επιφανή, εμβληματικό Έλληνα – και θα συμπλήρωνα κατά προτίμηση εκτός κομματικών σωλήνων – με μία μέγιστη πλειοψηφία, με διακόσιες εβδομήντα, διακόσιες ογδόντα ψήφους, όλοι μαζί, και να συμφωνήσουμε στα σημεία της συνταγματικής αναθεώρησης και να προλάβουμε, για να μη γιορτάσουμε την αναθεώρηση του Συντάγματος μαζί με τα διακόσια χρόνια από την Επανάσταση του ’21.
Αυτό θα πρέπει να γίνει τώρα, η επόμενη Βουλή θα πρέπει να είναι αναθεωρητική και να συμφωνήσουμε στην αναθεώρηση αυτών που περιγράφουμε όλοι. Και ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία. Και το σχέδιο της Κυβέρνησης έχουν τέσσερα, πέντε σημεία στα οποία συμφωνούν. Αυτά είναι ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών, ένας δικαιότερος – αν όχι δικαιότατος – εκλογικός νόμος, ένα πάγιο εκλογικό σύστημα. Αυτό είναι κάτι στο οποίο θα πρέπει να συμφωνήσουμε και να μην παίζουμε τις κουμπάρες και αλλάζουμε τον εκλογικό νόμο κάθε τρεις και λίγο, ο καθένας κατά το δοκούν και όπως τον συμφέρει και ανάλογα με το πώς μας βολεύει.
Θέλουμε λοιπόν, ένα πάγιο εκλογικό σύστημα και να συμφωνήσουμε στις συνταγματικές αλλαγές που πρέπει να κάνουμε για το νόμο περί ευθύνης Υπουργών κλπ. Αυτό είναι το δεύτερο σημείο. Θα πρέπει λοιπόν, να εκλέξουμε από κοινού – το Δημοκρατικό τόξο όπως λέμε – τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, να συμφωνήσουμε στη συνταγματική αναθεώρηση και να κερδίσουμε το χρόνο που πρέπει να κερδίσουμε.
Τρίτον, θα πρέπει να πάμε σε εκλογές τάχιστα. Σε τρεις μήνες; Σε τέσσερις; Σε έξι μήνες; Θα πρέπει να το συζητήσουμε και να τα βρούμε. Και όποιος βγει πρώτος και κάνει την κυβέρνηση που μπορέσει να κάνει, ας βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Εγώ θα προτιμούσα να βγάζαμε τη χώρα από την κρίση περισσότεροι από ένα κόμμα. Καλύτερα θα ήταν δύο ή τρία ή τέσσερα κόμματα. Προσωπικά έχω διατυπώσει αυτήν την άποψη εδώ και πολλά χρόνια, πριν ακόμα σκάσει στα μούτρα μας αυτή η κρίση, γιατί όλοι το βλέπαμε να έρχεται και μερικοί δραπέτευαν ένας-ένας. Όμως, κάναμε και κάτι άλλο. Παρουσιάζαμε ως προαπαιτούμενα πράγματα που δεν ζητούσαν οι καταραμένοι τροϊκανοί και τα μνημόνια αλλά διάφοροι – ήταν εσωτερικά κόλπα – από εδώ μέσα. Και αυτά τα παρουσιάζαμε ως προαπαιτούμενα.
Και πράγματα που δικαίως έλεγαν οι τρισκατάρατοι δανειστές και που έπρεπε να τα έχουμε κάνει από μόνοι μας εδώ και δεκαετίες και κάναμε την «πάπια» και πηγαίναμε με μονοκομματικές κυβερνήσεις και έκανε κάθε ένας ό,τι γούσταρε για τρία ή τέσσερα χρόνια ή και δύο, ενώ θα έπρεπε να έχουμε προχωρήσει σε αυτά τα πράγματα, σε μεγάλες θεσμικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, δεν τις κάναμε από μόνοι μας και δεν τις κάναμε ούτε όταν δικαίως τις ζητούσαν οι δανειστές, για να γίνει το «Κατσαπλιαδιστάν» μια κανονική Ευρωπαϊκή χώρα. Ξέρετε πολύ καλά για τι πράγματα μιλάμε. Ξέρετε πολύ καλά ότι μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα δεν είμαστε. Μερικοί δεν θέλουν να είμαστε, θέλουν να είμαστε η Λαϊκή Δημοκρατία της Σομαλίας, κάτι άλλο, η Μπουργκίνα Φάσο, η Σιέρα Λεόνε. Περίπου έτσι είμαστε ήδη.
Το ζητούμε, λοιπόν, είναι να γίνει η Ελλάδα μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να γίνουν μεγάλες μεταρρυθμίσεις.
Όμως, το πελατειακό μας σύστημα δεν το επέτρεψε ούτε στον Παπανδρέου ούτε στον Παπαδήμο ούτε στον Σαμαρά ούτε σε κανέναν. Και οι ίδιοι ενδεχομένως δεν το ήθελαν, επειδή οι πελάτες είναι πελάτες και οι κοινωνικές ομάδες είναι κοινωνικές ομάδες. Αλλά ξέρετε κάτι; Το ενάμισι ή τα δύο εκατομμύρια άνεργοι δεν έχουν κανένα συνδικάτο, δεν είναι ούτε ΠΟΣΠΕΡΤ ούτε ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ ούτε ΓΣΕΕ ούτε ΑΔΕΔΥ ούτε τίποτα. Δεν τους υπολογίζει κανένας, ενώ από ένα πλεονασματάκι μπορούμε να δώσουμε στους ένστολους, ας πούμε, και στους δικαστικούς, οι οποίοι «κρατάνε το μαχαίρι, κρατάνε και το πεπόνι» και είναι οι ισχυροί της κοινωνίας.
Αυτές τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να κάνουμε δεν τις κάναμε και γι’ αυτό μας κυνηγάνε και μας εκβιάζουν και μας πιέζουν τώρα οι δανειστές. Γιατί δεν κάναμε αυτά και πάμε να κάνουμε τη σύνταξη της γιαγιάς που είναι 60 ευρώ, 52 ευρώ. Και αυτό είναι μεγάλη νίκη της Ελλάδας για να παραμείνει στην ευρωζώνη!
Τέτοια κάνουμε. Συνεχώς κάνουμε τέτοια: περικοπές μισθών και συντάξεων και υπερφορολόγηση. Δεν κάναμε ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα. Είπαμε ότι θα πατάξουμε τη φοροδιαφυγή. Ας μην πω τι κάναμε! Η «μαύρη» οικονομία που ήταν 40% μπορεί να έχει πάει 60% τώρα με την υπερφορολόγηση.
Είπαμε ότι θα πατάξουμε το λαθρεμπόριο καυσίμων και κάνουμε το «παπί». Ενώ έχουμε ψηφίσει κανονιστικές διατάξεις και νομοθετήματα και νόμους και τρόπους για να αντιμετωπίσουμε το λαθρεμπόριο καυσίμων, δεν το έχουμε κάνει.
Έχουμε πει ότι θα αναμορφώσουμε το σωφρονιστικό σύστημα. Δεν το έχουμε κάνει.
Μεγάλες μεταρρυθμίσεις στις εφορίες, στη σύνδεση των Υπουργείων και Οργανισμών μεταξύ τους – με μια πλαστική κάρτα, κάθε οικονομική συναλλαγή απευθείας να καταγράφεται στο Υπουργείο Οικονομικών – δεν έχουμε κάνει. Γιατί; Γιατί δεν θέλουμε να τα κάνουμε. Γιατί έχουμε τα «πελατάκια» μας και δεν θέλουμε να τσιγκλήσουμε το πελατειακό σύστημα ως σύγχρονοι ευρωπαϊστές «Μαυρογιαλούροι». Μόνο που στην Ευρώπη οι «Μαυρογιαλούροι» είναι άγνωστο είδος. Και αυτοί έχουν κόλπα. Και αυτοί έχουν πελάτες. Και αυτοί έχουν συμφέροντα να εξυπηρετήσουν αλλά μερικά πράγματα μπορούν να τα βάλουν σε μια σειρά. Εμείς μπορούμε;
Αυτή είναι – λίγο πιο ανεπτυγμένη – η πρόταση που κάναμε οι επτά Βουλευτές. Θα ήθελα να είναι πενήντα αυτοί οι Βουλευτές, γιατί πάνω από τριάντα μας έχουν δηλώσει ότι συμφωνούν, αλλά δεν μπορούν γιατί θα τους «τραβήξει» το κόμμα το σακάκι ή το μανίκι. Και ενώ είπαν «θα υπογράψουμε», δεν υπέγραψαν. Είναι αρκετοί Βουλευτές τέτοιοι.
Και ένα τελευταίο. Με συγχωρείτε για το ενάμισι λεπτάκι που κλέβω, αλλά πολλοί άλλοι έχουν κλέψει πολλά περισσότερα.
Θέλω να πω γι’ αυτή τη χυδαία, την άθλια συζήτηση που γίνεται περί χρηματισμού Βουλευτών και περί αποστασίας – βεβαίως και πολιτικοί έχουν χρηματιστεί στην Ελλάδα και αποστασίες είχαμε – ότι αυτοί που λένε τώρα για χρηματισμό Βουλευτών και για αποστάτες, ας κοιτάξουν καλά-καλά τους καθρέφτες του. Γιατί δεν είναι για όλους τα φράγκα πάνω απ’ όλα κύριοι σύντροφοι, μερικοί-μερικοί. Δεν χρηματίζονται όλοι ούτε αποστατούν όλοι. Καμιά δεκαριά αποστάτες στο ΣΥΡΙΖΑ έχω μετρήσει ήδη. Μπορώ να σας πω και τα ονόματα, εάν θέλετε.
-Δέσποινα Χαραλαμπίδου: Πείτε τα!
-Γρηγόρης Ψαριανός: Εάν θέλετε να σας τα πω.
-Δημήτριος Γελαλής: Να μας τα πείτε.
-Γρηγόρης Ψαριανός: Θέλετε να σας τα πω;
-Δημ. Γελαλής: Βεβαίως!
-Γρ. Ψαριανός: Να σας τα δώσω γραπτά αύριο.
-Δημ. Γελαλής: Δεν είναι δυνατόν να λέτε τέτοια πράγματα!
-Γρ. Ψαριανός: Θα σας τα δώσω αύριο γραπτώς.
-Δεσπ. Χαραλαμπίδου: Τώρα να τα πείτε.
Γρηγόρης Ψαριανός: Γιατί οι αποστάτες είναι και αυτοί που πάνε στους 120. Χρηματίζονται και αυτοί που πάνε στα «όχι» και όχι μόνο αυτοί που πάνε στα «ναι», όπως εγώ που πήρα προκαταβολή μια φεράρι, όπως γράφουν διάφορα μπλόγκια του ΣΥΡΙΖΑ. Εντάξει;
Δεν υπάρχει χρηματισμός Βουλευτών, κύριοι σύντροφοι, ούτε αποστάτες. Αυτά να τα ψάχνετε αλλού, εκεί που ξέρετε.