Ομιλία κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για τον κινηματογράφο 13/12/2010

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Ολοκληρώνουμε τον κατάλογο των ομιλητών με τον ανεξάρτητο Βουλευτή, κ . Γρηγόριο Ψαριανό.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Έχω ξαναπεί και στην Επιτροπή και στη Ολομέλεια –μια που είναι εδώ, οι Υπουργοί Πολιτισμού- ότι, όπως είχε πει ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης για την Αθήνα, ευεργέτης της πόλης, θα είναι αυτός που θα γκρεμίσει και όχι αυτός που θα χτίσει. Ίσως αυτό το Υπουργείο Πολιτισμού, μας δίνει ένα άλλοθι, ότι παράγουμε και φροντίζουμε τον πολιτισμό. Ιδρύθηκε σε χρόνια περίεργα, από φάτσες περίεργες, από ανθρώπους και λογικές και πολιτικές περίεργες και ίσως το χρησιμοποιούμε και εμείς ως άλλοθι, ότι πραγματικά φροντίζουμε και υπηρετούμε και θεραπεύουμε τον πολιτισμό. Ίσως ένας καλός Υπουργός Πολιτισμού, με το που θα αναλάμβανε, να καταργούσε το Υπουργείο.

Επειδή ξέρετε ότι έχουν γίνει πολλά σε αυτό το Υπουργείο –εφ’ όλων και υφ’ όλων των κυβερνήσεων ως τώρα και ως προς τον τρόπο που έχουν διαχειρισθεί τα κονδύλια, οι χρηματοδοτήσεις, οι επιχορηγήσεις, οι θίασοι, οι ομάδες, οι συντεχνίες, κτλ.- με όλη αυτή την ιστορία έχουμε καταλήξει όλοι τώρα να δεχόμαστε, ή οι περισσότεροι τουλάχιστον, ότι πραγματικά πρέπει να δούμε ένα καινούργιο νόμο για τον κινηματογράφο και να προχωρήσουμε να δούμε ένα νόμο για το θέατρο, για τη μουσική και για όλα τα υπόλοιπα στη συνέχεια. Και να περιμένουμε από τη συνεργασία του Υπουργείου Πολιτισμού, όσο θα υπάρχει και του Υπουργείου Παιδείας, όσο επίσης, θα υπάρχει αυτό και όσο θα έχουμε έστω και ψήγματα παιδείας, να δούμε αυτή την περίφημη συνεργασία που έχουμε ακούσει και που περιμένουμε όλοι και για τις Σχολές Κινηματογράφου, και για τη συνεργασία αυτή σε πολιτιστικό επίπεδο και σε επίπεδο παραγωγής παιδείας και όχι μόνο εκπαίδευσης.

Είπαμε και στην Επιτροπή, ότι επί της αρχής θα υπερψηφίσουμε το νομοσχέδιο, γιατί πραγματικά βάζει μερικά καινούργια πράγματα. Όμως, θα επιμείνω και θα επαναλάβω μερικά σημεία, τα οποία φορείς και άνθρωποι του κινηματογράφου επί δεκαετίες έχουν δουλέψει και έχουν υπηρετήσει το χώρο του κινηματογράφου και πολλοί από αυτούς το έκαναν και ανιδιοτελώς, ακόμα και αν αργότερα ήρθαν και κέρδη. Να πω εδώ ότι για εμένα δεν υπάρχει εμπορικός κινηματογράφος και σινεφίλ. Ο Δαλιανίδης και το μιούζικαλ μαζί με τον Αγγελόπουλο, το Νικολαΐδη, τον Πανουσόπουλο, τον Παναγιωτόπουλο, τον Κούνδουρο, τον Κακογιάννη, είναι ένα, είναι το όλον του ελληνικού κινηματογράφου. Πρέπει να δούμε από την «Κάλπικη λύρα» και το «Δράκο» και από τη «Στέλλα» ως τη «Στρέλλα», όλο τον κινηματογράφο συνολικά. Πρέπει να πω για το περί προστασίας της ελληνικότητας, περί της επιστροφής του φόρου, για το 1,5% που μπαίνει σε μια σειρά πραγματικά αποτελεσματικής διαχείρισης και πραγματικής είσπραξης του. Υπάρχουν σημεία μέσα εδώ που πρέπει να τα κάνουμε ακόμα πιο συγκεκριμένα.

Πρέπει να δούμε, ας πούμε, την μοριοδότηση. Μπορούμε να συμφωνήσουμε στη μοριοδότηση. Όταν αφορά έναν κινηματογραφιστή που κάνει μόνος του μια ταινία, πώς θα λειτουργεί αυτή η μοριοδότηση; Μήπως είναι αντικίνητρο για έναν άνθρωπο, που θα κάνει σκηνοθεσία και παραγωγή μιας μικρής ή μεγάλης ταινίας μόνος του; Ένα είναι αυτό. Το έχουν θέσει και στη Επιτροπή, κάποιοι από τους ανθρώπους που μίλησαν εκ μέρους των φορέων. Μετά είναι η υπόχρεη εταιρεία. Δεν ξεκαθαρίζεται αν ο όρος «Εταιρεία Παροχής Οπτικοακουστικών Μέσων και Νέων Τεχνολογιών» περιλαμβάνει και τα ιδιωτικά κανάλια. Αυτό πρέπει να το πούμε, να καθοριστεί, να είναι θεσμοθετημένο και να υπάρχει ο όρος. Τα ιδιωτικά κανάλια δεν πληρώνουν, δεν έχουν πληρώσει. Και ένα δεύτερο είναι πώς θα εισπραχθούν και αυτά που ως τώρα δεν έχουν πληρωθεί. Είναι ένα επίσης, δίκαιο αίτημα των ανθρώπων του κινηματογράφου.

Ακούσαμε τοποθετήσεις του στυλ ότι αύριο γίνεται άλλο ένα τσεκούρωμα στα εργασιακά δικαιώματα, ότι βρισκόμαστε σε μια δίνη, σε μια περιδίνηση δυσάρεστη και καταστροφική για την οικονομία, για τις κοινωνικές σχέσεις, για τον κοινωνικό ιστό. Και είπαν κάποιοι ότι μπορεί να ασχολείστε με τον κινηματογράφο, με το ότι κάνουμε σινεμά; Το άκουσα και εκτός Αιθούσης αυτό, αλλά το άκουσα και εδώ λίγο να συζητιέται, έστω και εκτός μικροφώνων.

Θέλω να πω, ότι σε πολύ δύσκολες περιόδους ο κινηματογράφος, η μουσική και η τέχνη μας έσωσαν, ή μας έδωσαν διεξόδους και οράματα. Επειδή, ίσως και «η πενία τέχνας κατεργάζεται», που λέει και η παροιμία μας, υπάρχει και ένας σοβαρός κίνδυνος με αυτό το νομοσχέδιο, κύριοι Υπουργοί και κύριοι συνάδελφοι, το οποίο στη βασική του φιλοσοφία δεχόμαστε ότι συνεισφέρει και μπορεί να προσφέρει και να φτιάξει πράγματα και στην πορεία να διορθώσει και αυτά, που ακόμα δεν είναι διατυπωμένα καλά, ή δεν έχουν μπει μέσα, δεν έχουν περιληφθεί. Φοβάμαι, ότι δίνουμε ας πούμε, μπόνους δημιουργίας, κυρίως στον παραγωγό και στις εταιρείες και όχι, κυρίως, στον σκηνοθέτη και μαζί με αυτόν στον σεναριογράφο και τον μουσικοσυνθέτη, ενδεχομένως, που είναι οι βασικοί συντελεστές ενός έργου τέχνης κινηματογραφικού.

Να πω και κάτι ακόμα. Είμαστε λίγο των άκρων. Από τον απόλυτο κρατισμό σοβιετικού τύπου, περνάμε και στην αποθέωση και στην ασυδοσία του ιδιώτη πια, ή του ιδιώτη ευεργέτη, ή του απλού idiot. Από τα συνολικά εκλεγμένα διοικητικά συμβούλια φορέων φτάνουμε στα συνολικά διορισμένα. Δεν υπάρχει μέση οδός; Δεν υπάρχει ένας τρόπος να είναι και κρατισμός και ιδιωτική εκμετάλλευση, ιδιωτική επένδυση;

Δεν υπάρχει ένας τρόπος να είναι και εκλεγμένα και διορισμένα; Δεν μπορούμε να βρούμε μία ισορροπία;

Ξέρετε, ο καλός Υπουργός μπορεί πράγματι μ’ αυτό το νομοσχέδιο να παράγει καλή τέχνη, καλλιτεχνία. Ο κακός Υπουργός, που μπορεί να προκύψει ή να ενσκήψει, θα δημιουργήσει κακοτεχνίες μ’ αυτό. Μπορεί να δούμε φαινόμενα James Paris -ένα όνομα που θυμήθηκα πολύ πρόσφατα, επειδή κάποιο ελληνικό καθεστώς φρόντισε τον ελληνικό κινηματογράφο με τέτοιους τρόπους- ή από την άλλη μεριά, μπορεί να δούμε με την ασυδοσία του ιδιώτη ένα σαπουνοσινεμά, όπως λέμε για τις τηλεοπτικές σαπουνόπερες.

Επειδή, η υπερβολή της λειτουργίας των ανθρώπων των κομμάτων και των πειθαρχημένων κομματικών μηχανισμών στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία-εκλογή οδήγησε σε ένα είδος γκρεμού, πάμε τώρα στον απόλυτο διορισμό. Φθάνουμε στο άλλο άκρο και φθάνουμε σε μία τύπου υπουργοκρατία. Αυτά είναι σοβαρές ενστάσεις. Έχουν σχέση και με τη φιλοσοφική ανάπτυξη του ζητήματος, όχι μόνο με τεχνικά θέματα.

Επίσης, μια που μιλάμε για διορισμένους, βεβαίως είναι όλοι κατά των διορισμών. Είναι όλοι, εκτός από την πλευρά που διορίζει. Εάν διορίζει η Νέα Δημοκρατία, όλοι οι άλλοι είναι κατά και εκείνη επιμένει. Εάν διορίσω εγώ, βεβαίως θα είμαι ευχαριστημένος, εάν τους διορίσω όλους όπως γουστάρω εγώ. Δικαίως οι άλλοι θα διαμαρτύρονται. Πρέπει, λοιπόν, να βρούμε και σ’ αυτό τη χρυσή τομή.

(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)

Θέλω να αναφερθώ και σε άλλα σημεία. Δεν έχω το χρόνο να αναφερθώ στα σημεία που έχω σημειώσει, για τις κινηματογραφικές λέσχες, για την ταινιοθήκη της Ελλάδος. Είναι σοβαρά κενά η έλλειψη της φροντίδας τους μέσα σ’ αυτό το νομοσχέδιο.

Θα ήθελα να αναφερθώ και στο Φεστιβάλ της Δράμας και θα το επαναφέρω, παρ’ όλο που έχω πάρει έξι φορές απάντηση από τον Υπουργό. Αλλά –συγγνώμη- αυτή η απάντηση δεν είναι πειστική. Μάλιστα, η σύγκριση που κάναμε με τη Green Peace και το γιατί δεν νομοθετούμε για τη Green Peace ένα νομοσχέδιο για την ενέργεια και το περιβάλλον, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ένα φεστιβάλ που έχει προσφέρει, δεν χρειάζεται να το χρηματοδοτήσεις, ούτε σου ζητάει να του δώσεις τίποτα.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ευάγγελος Αργύρης): Παρακαλώ, ολοκληρώστε.

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΨΑΡΙΑΝΝΟΣ: Πρέπει σ’ αυτό το νομοσχέδιο να διατυπωθούν, να αναφερθούν και η ταινιοθήκη της Ελλάδας και η φροντίδα του κινηματογραφικού αρχείου.

Θα ήθελα να πω και δύο πράγματα για τις κινηματογραφικές λέσχες. Τα υπόλοιπα θα τα πούμε και μεθαύριο. Είναι μερικά πράγματα που έχω σημειώσει εδώ, αλλά δυστυχώς τα επτά λεπτά, τα οποία και εξάντλησα κιόλας, δεν επαρκούν.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Δείτε την ομιλία στο youtube εδώ

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.