Πάψτε να βλέπετε εχθρούς ολόγυρα σας…

χωρίς εξαρτύσεις
Εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ, φύλλο 15
Σάββατο 7 – Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2015

Πραγματικά πρέπει να είναι ηλίθιος όποιος νομίζει ότι υπάρχουν νοήμονες Έλληνες πολίτες που εύχονται να γκρεμοτσακιστεί το καράβι στα βράχια. Ανεξαρτήτως αν μας αρέσει ή όχι ο καπετάνιος. Μας νοιάζει νομίζετε τι θα γίνουν ή τι θα λένε οι συριζαίοι, όταν πια θα ‘χουμε χαθεί όλοι μαζί;
Ναι, θα μείνω κι εγώ μαζί σας, μες τη βάρκα, ύστερα από το φρικτό ναυάγιο και το χαμό, αλλά κάποιοι άλλοι με τον παρά παρκαρισμένο αλλού κι όχι εδώ, κατά τον προσφιλή πλέον οικονομικό όρο του λιτού βίου, να δούμε, θα μείνουν στη βάρκα να αρχίσουμε φτού κι απ’ την αρχή;
Αυτό πιστεύουμε όλοι όσοι παλεύουμε για τη σωτηρία της πατρίδας μας και κυρίως του μέλλοντος των παιδιών μας…
Η Ελλη, η Δάφνη, ο Άρης, δεν έφταιξαν σε τίποτε, εάν ο πατέρας τους και οι όμοιοι του δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν για να αποκτήσουμε επί τέλους κοινή γλώσσα και προοπτική, φυσικά.
Να πετύχει ευχόμαστε η κυβέρνηση, που όμως θα ζητάει τη στήριξη μας με καθαρό λόγο και φωνή κι όχι με θολά και επικίνδυνα συλλαλητήρια και λαοσυνάξεις “αντιευρωπαϊκές”, με νομιμοποίηση πλήρους ανάμειξης στο κοινωνικό γίγνεσθαι ακόμα και της αυγής της χρυσής – σαν ασθένεια, κάπως -, όχι με αποσυνάγωγες επιτροπές που θυμίζουν άλλες θλιβερές εποχές. Στο τέλος θα μαζέψουν και τους μαθητές στο Στάδιο να φωνάξουν υπέρ του “πίσω-από-τις-λέξεις-κρύβετ’-ο-Αλέξης” για τον πατριωτισμό και τον ηρωισμό, υπέρ της “Πολεμικής Αρετής” των Ελλήνων. Αυτό που πρέπει να έχουν υπόψη τους είναι ότι δε μασάμε φύλλα δάφνης για να εκστασιαζόμαστε.
Είναι ανήκουστα και πρωτοφανή τα όσα συμβαίνουν αυτή την πρώτη βδομάδα του “απόψε αυτοσχεδιάζουμε” και ο Ομπάμας “μας” έσωσε μια φορά, διότι η παρέμβαση του είχε σαφή στόχο να τους βοηθήσει να σώσουν την παρτίδα – και την πατρίδα -, αλλά δεν θα βγαίνει κάθε τρεις και λίγο, κάθε βδομάδα Πασχαλιά.
Κι οι αδεδύ-δες, οι γενοπ-δεήδες, οι ποεοτάδες, οι ολμέδες, οι ποσδέπηδες, οι ποσπέρτηδες, κι όλες οι πελατειακές συντεχνίες, να θεωρούνται εσαεί ΟΙ κολώνες της Οικονομίας, της Ανάπτυξης και του Έθνους-Εξαιρετικά, αν θυμάστε τι φουμάρατε οι παλιοί.
Αυτά φυσικά δεν μπορούν να περνάνε αβρόχοις ποσί. Συντονιστείτε και καλέστε τους έλληνες πολίτες να στηρίξουν μια πολύ συγκεκριμένη και σαφή πορεία για τη σωτηρία του τόπου.
Μια σοβαρή διαπραγμάτευση με επιχειρήματα και χωρίς εθνο-τσαμπουκάδες και τζαμπα-μαγκιές. Για την δίκαιη κατανομή των βαρών, τις μεταρρυθμίσεις, την ανάπτυξη.

Για μια σύγχρονη, ευνομούμενη, Ευρωπαϊκή Ελλάδα.
Αντίθετα μ’ όλα αυτά όμως, ό,τι ως τώρα βλέπουμε, είναι πως η πορεία δείχνει μάλλον προδιαγεγραμμένη και οδηγεί σέ τελικό γκρεμοτσάκισμα. Γιατί η απάντηση όλων των ευρωπαίων και κυρίως της Γερμανίας απέναντι στις λεβεντο-μαγκιές θα είναι προφανώς το άσχημο στραπατσάρισμα του μπαταχτσή. Αυτή η μυρωδιά μας έρχεται.
Μακάρι να ΜΗΝ γίνει έτσι.
Τώρα είναι όντως η ώρα που θα μπορούσαμε να βρούμε κοινούς τόπους, γιατί εμάς μας νοιάζει το καλό της πατρίδας και το αύριο και όχι η χλίδα της κηφισιάς και τα δεκάδες ανίκητα-ακίνητα, που καλύπτονται από το δεν πληρώνω ΕΝΦΙΑ και “δε μπλερώνω”, γενικά…
Κοιτάξτε λίγο γύρω σας και πείτε με ειλικρίνεια στον εαυτό σας, εκτός από κάποιους ιδεοληπτικούς και αλλοπαρμένους ή “λαμόγια – εξαγωγείς εκατομμυρίων” – λάθρα κι αφορολόγητα – που μιλάνε για έξοδο από το ευρώ και την Ευρώπη, υπάρχει άλλος πολίτης νουνεχής σ’ αυτή την χώρα που να εύχεται κάτι τέτοιο ή έστω να το φαντάζεται ως άμεσο στόχο και “ευσεβή” πόθο του;
Και η καθημερινότητα που θα μπορούσε να αποτελέσει πεδίο συνεννόησης, πάλι κλωθογυρίζει γύρω από την επαναπρόσληψη καθαριστριών-ενός-υπουργείου, δήθεν αυξήσεις και μαϊμουδιές, καταργήσεις νόμων που δεν θα καταργηθούν ποτέ, μπαλαμουτιάσματος του ΑΣΕΠ και άλλα τέτοια φαιδρά, φιλολαϊκά, και καλά.
Πάψτε να βλέπετε εχθρούς ολόγυρα σας – αυτούς που μας στηρίζουν, μάλιστα – και διαβάστε την αγωνία των συμπολιτών μας για το πού πάμε.
Τον Μάρτιο θα έχουμε πρόβλημα ταμειακό κι εντάξει, για τις συντάξεις μας είπε ο προσεχώς-γενικο-γραμματέας του υπουργείου εργασίας, αλλά ο νεαρός σκάρλετ-οχάρας έψαχνε να βρει τις λύσεις για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Τη στιγμή που με άνεργους πάνω από ένα εκατομμύριο – απ’ τον Ιδιωτικό Τομέα, έτσι, τον μόνο που παράγει πλούτο – και με μιαν απολύτως αναξιόπιστη ΓΣΕΕ κι ένα πλήρως ξεφτιλισμένο σώμα κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών-πελατών, πώς θα βρει τρόπους να αποκαταστήσει όλους αυτούς τους άνεργους…
Που δεν είναι εκεί απλώς για να τούς “αξιοποιούν” προπαγανδιστικά, για να τους λυπούνται και για να τους δίνουν καμιά ελεημοσύνη από το πιθανό περίσσεμα.
——————————————————–
“Μου ξανάρχονται ένα ένα, χρόνια δοξασμένα,
Νάτανε το ογδοντα-ένα, να ‘ρθει μια βραδιά.”
Άλλη μια φορά…
(μ’ έναν ομορφούλη – αντί για τουρκοπούλα – αγκαλιά, εδώ, ο Σαλονικιός..)
Δε μ αρέσει καθόλου να περιγράφω, με το όποιο ύφος και την όποια λογική, τις διαπιστώσεις και τις αθλιότητες, που μού συμβαίνουν, που επί της ουσίας μάς συμβαίνουν. Αλλά δε μ’ αφήνουν ν’ αγιάσω, παρ’ ότι το θέλω δαιμονισμένα. Και μου έρχονται λοιπόν, ένα- ένα χρόνια δοξασμένα…
Βλέπω αυτές τις μέρες, το Γιάνη – με το ένα το Νι – που το επέβαλε, λόγω τού μπαμπούλη του, που ήντουνε μέγας και τρανός, στη δασκάλα, να δέχεται το όνομα έτσι, με ένα νι, επειδής το κακομαθημένο στύλωσε τα ποδάρια του και δεν έτρωγε την οβομαλτίνη του ούτε και μερέντα.
Κουτουλίδι, προφανώς, από τον μπαμπά, ναι, εκείνονε τον μεγάλονε και τον τρανόνε, του αγγελοπουλαίϊκου λέγω, δεν έφαγεν ποτές, οπότε έπεσε σε μας το λαχείο, να φάμε στη μάπα τις ιδιοτροπίες του κακομαθημένου σούπερ-σταρ-υβριδικού-τούρμπο-ντήζελ-εξ-ελ.
Και καλά έγραφα τις προάλλες, για τις ομοιότητες μέχρι και στις συμπεριφορές, μ’ εκείνη την εποχή του σοσιαλιστικού ξεσαλώματος.
Κάποια στιγμή, αν ενθυμείστε, εκεί που δεν το περίμενε κανείς, εμφανίζεται ένας από τους καμπαρντινάκηδες, τους καβαλλάρηδες-με-τη-μεγάλη-σκιά-του-Θείου-Βρέφους, λίγο πιο επαρχιώτης αυτός, όμως το ίδιο τσόγλανος και κακομαθημένος, επηρμένος, ωραιοπαθής, αυτοαναφορικός και χάλιας γενικά, κι έκαν’ ένα «κλικ». Και προσπαθεί τότενες, με νύχια και με δόντια, να περάσει ένα νέο στυλ, λαίφ στάιλ το είπανε, ένα νέο ήθος, μια καινούργια «φιλοσοφία» για τη ζωή. Που, από μηδενικό σε κάνει νούμερο, όπως λέγαμε τότε.
Ναι, ναι, ναι, θυμάστε, μάλλον δεν το ξεχάσατε. Ακόμη και ο ίδιος ο προστάτης, φίλος Κώστας, πήγε και δούλεψε εκεί, ως αρμόδιος σε θέματα εκμαυλισμού και εξαγοράς συνειδήσεων, ως ένας από τους εμπνευστές των εθνικών δημοσίων εξαγορών, ΓΓ-της-Νέας-της-Γενιάς κι άλλα κι άλλα και πολλά άλλα, μετά συγχωρήσεως, Θέ μου σ’χώρα με και “Θού Κύριε, φυλακή τω στόματι μου” και τα λοιπά και τα λοιπά…
Με το ένα και με το άλλο λοιπόν τότενες, βγήκανε τα δήθεν και οι δηθενιές κι οι δηθενιοί του κόσμου όλου, κι αργότερα-αργότερα φανήκανε τα κότερα, βγήκανε και τα τσόκαρα, βγήκανε κι οι γλάστρες όλες, κι οι σουσουράδες στο κλαρί κι ακόμα κελαηδάνε… Και οι πολυτέλειες και όλα τα δοξασμένα εκείνα χρόνια, που μου ξανάρχονται ένα- ένα. Βεβαίως-βεβαίως, όλα αυτά ουδεμία σχέση έχουνε και ουδένα ρόλο παίξανε για τη σημερινή μας κατάντια!
Κι όποιος ισχυρίζεται τοιούτον τι, είναι και τοιούτος και κακοήθης…
Έτσι λοιπόν και τώρα, ένας εξ ίσου κακομαθημένος τύπος, με τσογλανίστικη συμπεριφορά νάρκισσου, έρχεται να επιβάλει ένα καινούργιο λάιφ στάιλ, στην Πολιτική ζωή του τόπου νταϊρέκτλυ αυτή τη φορά, στο σταυρό που λέμε, λανσάρει τώρα τη λαϊφ-σταϊλιά του σύγχρονου αντιστασιακού, λεβεντοέλληνα, εξ Αμέρικας και εξ Αουστράλιας, πλην όμως.
Ναι αλλά τότε, λεφτά υπήρχανε κι ερχόντανε, κι ο Παπαντρέας δεν ήτανε φώ Τσιπραντρέας, έκανε ό,τι έκανε, διασφαλισμένος ότι θα την εύρει την άκρια. Και το πιο σημαντικό, ότι ο Πέτρος-που-τις-πάει-παντού, την έβγαζε με περιοδικά και ράδια και έτρωγε μεν τις παράδες, δεν διαφέντευε ΟΜΩΣ τις τύχες του τόπου, όπως ο καινούργιος. Κι είπαμε, τα φράγκα ερχόσαντε, δεν εφεύγανε.
Αμερικανάκι τώρα ο τέτοιος, με το πουκάμισο το θαλασσί το λαχούρι απ έξω, που και καλά δε φοράει γραβάντες και κάθεται και σταυροπόδι και με τα κουπιά στην τσέπα, όπως στην καφετέρια, μπλαζαρία, και ομιλεί επισήμως με τον άναυδο ομόλογο του, παίζοντας το ζενπρεμιέ.
(..μήπως θα έπρεπε να κάνει και μερικά ιδιαίτερα με τον γερο-δάσκαλο-ποιος-τον-θυμάται, τον κύρ- Πάντζα, το συντροφάκο του;)
Και όλο τούτο όμως, διανθισμένο, με τον περίφημο δεκάρικο, περί λιτού βίου λόγο, τού βουδιστή σοφού, που επέπληξε τους ψηφοφόρους του κυρίως για τις κάρτες και τις γκλαμουριές και όλα όσα ο πρώτος διδάξας είχε επιβάλει, ελέω και πάλι της ιδεολογίας του ΠΑνελληνίου-ΣΟΚ, που έλεγε, εμείς να ‘μαστε καλά κι όλοι οι άλλοι να πά να γανωθούνε.
Μάς την είπε δηλαδή ο Γιαν’ς, ότι μαζί τα φάγαμε, αλλά με άλλο τρόπο πιο λιτό και με άλλες λέξεις, όπως το μνημόνιο θα ονομασθεί πρόγραμμα-γέφυρα και η τρόϊκα κουαρτέτο εγχόρδων.
Και επειδή είναι και ημιμαθές το άτομο δεν ημπόρεσε να μάθει – επειδή θύμωσε με τη δασκάλα που την έβαλε βέβαια ο μπαμπάκας στη θέση της – ότι το φάντασμα του Δαρείου, όταν πια βγαίνει γνωρίζοντας ότι τα πάντα έχουν χαθεί στην Ελλάδα που εκστράτευσε ο γιός του, αναπτύσσει με τρόπο εκπληκτικό και αποστομωτικό, τι σημαίνει μέτρο.
Μέτρο στο ύφος, στο ήθος, στις διεκδικήσεις, στην ίδια τη ζωή σου.
Εκτός πιά και εάν ο σύριζας απαιτεί, αυτή να ‘ναι η εικόνα του αντιρρησία από φέτος.
Οπότε πάσο, κι ας πάει και το παλιάμπελο, που θα ‘λεγε κι η Ρένα η Βλαχοπούλου.
MIT