Πελάτες μου!

χωρίς εξαρτύσεις

Εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ, φύλλο 06

Σάββατο 6 – Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2014 μ.χ.

ΠΕΛΑΤΕΣ ΜΟΥ!
Πρέπει τώρα να βρεθεί η χρυσή τομή.
Πρέπει, η Κυβέρνηση να συμφωνήσει με τους δανειστές.
Πρέπει να υπάρξει άμεσα, γρήγορα, κοινός τόπος στη ”διαπραγμάτευση” της τρόικας με την Ελλάδα για να αποφύγει η χώρα τα χειρότερα, για να μη βρεθούμε στο σημείο μηδέν, εκεί δηλαδή που ήμασταν πριν πέντε χρόνια και ξανά πριν τέσσερα χρόνια και ξανά πριν τρία και δύο χρόνια και μετά πέρσι και ξανά φέτος… Οι δανειστές, το ΔΝΤ, οι ευρωπαίοι – κι όλοι αυτοί οι ιδεοληπτικοί, νεοφιλελεύθεροι – είναι πολύ σκληροί και επιμένουν σε κάποια σημεία στα οποία η ελληνική πλευρά δεν μπορεί να συμφωνήσει. Μιλάμε για χοντρό εκβιασμό!
Αυτό είναι το πάντα φρέσκο παραμύθι που πουλάμε εύκολα στον κοσμάκη.
Οι καταραμένοι Ξένοι, οι τρισκατάρατοι, που αγαπάμε όλοι να μισούμε, αυτοί είναι οι εκβιαστές, αυτοί θέλουν να μας βάλουν τα δυό πόδια σ’ ένα παπούτσι – κι ας είν’ κι από τον τόπο μας, κι ας είν’ και μπαλωμένο. Είναι πάλι και πάντα ο δημοφιλής μύθος, αυτό που αρέσει στο λαό να ακούει, αυτό πού όλοι οι μαυρογιαλούροι έχουν σημαία, αυτό που συντηρεί τα πελατάκια μας. Ότι δηλαδή εμείς κάναμε τα πάντα, τόσες θυσίες, τόσες περικοπές μισθών-συντάξεων-επιδομάτων, τέτοια ακραία υπερφορολόγηση, ακόμα και Άδικα Μέτρα πήραμε, περιορίσαμε δαπάνες στην υγεία, στην παιδεία, στην πρόνοια, στην αυτοδιοίκηση, παντού – σχεδόν, γιατί κάτι πραγματάκια δέεεν… -, διαλύσαμε τον ιδιωτικό τομέα, απολύσαμε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους – απ’ τον ιδιωτικό τομέα…-, διπλασιάσαμε την ανεργία – στον ιδιωτικό τομέα…-, τσακίσαμε, πατήσαμε κάτω, ανασκολοπίσαμε… Και πράγματι ΟΛΑ αυτά τα κάναμε. Κι ακόμα πιο άγρια, κι ακόμα χειρότερα. Και αποφύγαμε την πτώχευση και προχωρήσαμε σε δημοσιονομική προσαρμογή και πετύχαμε ακόμα και πρωτογενές πλεόνασμα.
Τότε γιατί αυτοί οι αναθεματισμένοι χαρτογιακάδες μάς στριμώχνουνε πάλι, μάς απειλούν και μάς εκβιάζουν;
Μα, επειδή τους κοροϊδεύουμε εδώ και κάτι χρονάκια. Ακριβώς γι’ αυτό.
Τους κοροϊδεύουμε. Τούς λέμε ψέματα και παίζουμε το αγαπημένο μας παιχνιδάκι ”πέρνα ώρα, πέρνα μέρα”, καθυστέρηση, τη μπάλα έξω, κι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.

Πρόθυμα, κάναμε διάφορες καταστροφές, διαλύσαμε τον κοινωνικό ιστό, τις ήδη εύθραυστες ισορροπίες, το ελάχιστο αίσθημα εμπιστοσύνης προς τη δικαιοσύνη και το πολιτικό σύστημα. Με τεράστιο κόστος ολα αυτά τα κάναμε, αλλά ΔΕΝ κάναμε αυτά που Έπρεπε να έχουμε κάνει, ακόμα κι από μόνοι μας, εδώ και χρόνια, πριν έρθουν ”τα μνημόνια και οι τρόικες”.
Δεν κάναμε καμιά ουσιαστική και πραγματική μεταρρύθμιση.
Δεν ακουμπήσαμε τίποτα από όσα έκαναν τζίζ.
Δεν πειράξαμε το Πελατειακό Σύστημα, δεν ενοχλήσαμε τους Πελάτες μας…
Δεν επεξεργαστήκαμε ένα Δίκαιο Φορολογικό Σύστημα, παρά μονάχα τσαλαβουτάμε σε θολά νερά, παίζοντας την κολοκυθιά, με συνεχή πειράματα, ηλίθιες εμπνεύσεις ενός ”παράφρονα νομοθέτη”, που θεσπίζει ένα τραγέλαφο, μετά κάνει διορθώσεις, αλλαγές των παραλλαγών, εξαιρέσεις όσων γκρινιάζουν, τροποποιήσεις, τα στραβά μάτια, μάτια σαν και τα δικά σου, μάτια μπλέ, δυό πράσινα μάτια με μπλέ βλεφαρίδες, τα μαύρα μάτια σου…
Δεν θεσπίσαμε μια δέσμη μέτρων που θα δώσουν κίνητρο για επιχειρηματικότητα, έρευνα, νέες τεχνολογίες, χώρο σε νέες ιδέες και ανθρώπους, μονάχα ακριβώς το αντίθετο, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποτρέψουμε οποιονδήποτε να κάνει ο,τιδήποτε – όταν θέλεις ένα χρόνο και πλέον για να ανοίξεις μια δουλειά, που για παρόμοια όπου αλλού τελειώνεις σε δέκα μέρες και με κίνητρα και απαλλαγές για νέες επιχειρήσεις.
Δεν έχουμε καταφέρει ένα σταθερό, υγιές φορολογικό περιβάλλον με αποτέλεσμα κανείς να μην ξέρει Τι Του Ξημερώνει.
Πέντε χρόνια τώρα κοροϊδεύουμε τους κουτόφραγκους, συμφωνώντας πράγματα που μετά δεν εφαρμόζουμε.
Αφού καταλήξουμε κάπου μετά από ”σκληρή διαπραγμάτευση” δεν υλοποιούμε τίποτα απ’ οσα καταλήξαμε.
Ψηφίζοντας νόμους που δεν τίθενται σε ισχύ. Ανοίγοντας παραθυράκια για ομάδες πολιτικής πελατείας.
Ακυρώνοντας με ύστερες ντροπολογίες μεγάλες και πολυδιαφημισμένες αλλαγές σε διάφορους τομείς.
Δεν κάναμε τίποτα για τη φοροδιαφυγή, για τα ποσά πού κλάπηκαν, που διέφυγαν, που αγνοούνται.
Τίποτα για το λαθρεμπόριο καυσίμων που οργιάζει. Και ψηφίστηκαν συγκεκριμένα μέτρα… Για όλα αυτά.
Ψηφίσαμε το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων χωρίς να ανοίξει κανένα. Ταξί, φορτηγά, βυτία, μεταφορές, πρακτορεία, περίπτερα, φαρμακεία κλπ, όλα έμειναν ως είχαν και λίγο χειρότερα, ίσως.
Απελευθερώσαμε τα ωράρια χωρίς να τα απελευθερώσουμε.
Σκοτωθήκαμε με διάφορες κλίκες για να προχωρήσουμε σε αποκρατικοποιήσεις, τις ψηφίσαμε μέσα σε μια βουλή με τσιρίδες και αλλόφρονες λαϊκιστές να βρίζουν και να απειλούν και δεν κάναμε καμία…
Ψηφίσαμε κάποιες θεσμικές αλλαγές που αγνοείται η τύχη τους.
Αποφασίσαμε για την συνέχιση και την ολοκλήρωση έργων που επανεγκαταλείφθηκαν, οδικών αξόνων που αναβληθηκε ή ματαιώθηκε ή δεν συζητειται η κατασκευή τους, εσχάτως. Δεν θα γίνουν…
Α, ναι, παραλίγο να το ξεχάσω. Το κορυφαίο κόλπο του εκάστοτε διαχειριστή:
Παρουσιάζαμε στο εσωτερικό ως αναγκαία και απαραίτητα προς ψήφιση, ως ”προαπαιτούμενα”, πράγματα που δεν απαιτούσαν ”οι διαβολοτρόικες” και κάναμε γαργάρα ή την πάπια ή τον κινέζο, για πολλά που ΚΑΙ τα ζητούσαν ΚΑΙ από μόνοι μας έπρεπε να τα κάνουμε… Ακριβώς γι’ αυτά όλα μας ζορίζουνε τώρα. Γιατί ακόμα τα κάνουμε γαργάρα, αλλά τώρα πια μας έχουνε πάρει πρέφα – παρ’ όλο που δεν έχουν ιδέα από καφενέδες, πρέφα, τάβλι, ξερή, δηλωτή, θανάση κι άλλα ευγενή επιτραπέζια σπορ κατσαπλιάδων απογόνων-ηρωικών προγόνων…
Δεν κάναμε τίποτα για ένα Εθνικό σχέδιο για την ενέργεια, για τον πρωτογενή τομέα, για τον τουρισμό, για τον πολιτισμό.
Περί Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας, Παροχης Υπηρεσιών, για τις μεταφορές, την ακτοπλοία, τους σιδηροδρόμους… άστο καλύτερα.
Με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο διαχείρησης απορριμάτων, αφού ψηφίσαμε πολλάκις αρκετά τέτοια, δεν καταδεχόμαστε ν΄ασχοληθούμε, πληρώνοντας τρελά πρόστιμα, πολλών εκατομμυρίων – που μας περισσεύουν, άλλωστε…-, στην Ε.Ε.
Αγνοείται επίσης η τύχη τού Εθνικού Κτηματολόγιου για την ολοκλήρωσή του οποίου έχουν χρηματοδοτηθεί δυό-τρείς κυβερνήσεις κι ο ίδιος ο οργανισμός, δικηγόροι, στελέχη, μηχανικοί, ανάδοχοι κλπ κλπ. Νούλα. Άκρα του τάφου σιωπή.
Σχεδιάσαμε τον εξορθολογισμό του Δημόσιου Τομέα με μετακινήσεις, μετατάξεις, αναδιάρθρωση, απολύσεις των επίορκων, των παράνομων.. Έχασαν τη δουλειά τους εφτακόσιες χιλιάδες κανονικοί εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και Δεν Έχουμε Απομακρύνει απ’ το Δημόσιο ούτε εκατό επίορκους, απατεώνες, δωροδοκούμενους, πλαστογράφους, κοπανατζήδες.
Άσε τον τρόμο που προκαλεί και μόνο στο άκουσμα η λέξη α ξ ι ο λ ό γ η σ η.
Μπρός, πίσω, διότι δεν μπορούμε να την εφαρμόσουμε στο Δημόσιο και δεν θέλουμε να μας την εφαρμόσει η τρόικα!
Πετύχαμε λοιπόν ένα πρωτοφανές πρωτογενές πλεόνασμα, εφαρμόζοντας άδικες ή λάθος συνταγές – εκτός από τα λίγα σωστά που κάναμε..-, και μ’ αυτό το πλεόνασμα αντί να φροντίσουμεμε να στήσουμε ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας για τους αδύναμους, για άστεγους, για ομάδες αναξιοπαθούντων, αντί να απαλύνουμε, να ελαφρύνουμε τα βάρη των αδικημένων, αντί να χρηματοδοτήσουμε την αγορά, την ανάπτυξη.. αντί γι’ αυτά, τι κάναμε;
Δώσαμε το πλεόνασμα – απ΄το υστέρημά μας, δηλαδή…- στους δικαστικούς και στους ένστολους, που λιγότερο απ’ όλους χτυπήθηκαν απο αυτή τη λαίλαπα της κοινωνικής απορρύθμισης που έφερε η κρίση. Γιατί αυτοί είναι οι ”δυνατοί παίκτες”. Αυτούς κυρίως φοβόμαστε και φροντίζουμε. Γιατί αυτοί είναι οι ψηφοφόροι μας, η πελατεία μας που μάς ”απειλεί”, με τον τρόπο της, οτι θα φύγει, θα ψωνίζει απο άλλο, πιο δεξιό μαγαζί…
Και, ξέρετε, κι οι δανειστές μας ξέρουν από τέτοια κόλπα. Δεν είναι Άγιοι ούτε άσχετοι. Έχουν Κι Αυτοί Πελάτες…
Και συμφέροντα, και δικαστικούς, και ένστολους, και εφοριακούς, και δημοσιο-υπαλληλίκια, και συνδικαλισταράδες έχουν κι απ’ όλα.
Αλλά με την περίπτωση μας τ ρ ε λ α ί ν ο ν τ α ι, γιατί τους κοροϊδεύουμε μπροστά στα μούτρα τους. Χρόνια τώρα. Για να συνεχίζουμε μερικοί-μερικοί το μεγάλο φαγοπότι, κι άσε τον παλιόκοσμο να λέει.
Για να θυμόμαστε και να τιμούμε ως είδος διατηρητέον, εμείς, μειδιώντας, τούς ασπρόμαυρους μαυρογυαλούρους μας – που ‘χουν μαύρα μεσάνυχτα περί αυτών οι φραγκολεβαντίνοι.
Και να ακούμε την κελαρυστή κραυγή τού, επίσης άγνωστου στούς οστρο-βησιγότθους, Θανάση Βέγγου:
”Πελάααααατες μου!…

”Θα πολιορκώ το «κοίταζε τη δουλειά σου», με τη αγωνία μου.
Θα θρυμματίζω τον ύπνο τους μ’ άσεμνα, φρικιαστικά βεγγαλικά….”
(ψάλλει και γουστάρει ο Σαλονικιός)
Στο νομό Θεσσαλονίκης έχουμε 25 βουλευτές όλων των χρωμάτων, αποχρώσεων, κομμάτων, χρημάτων και σχημάτων…
Οι κάτοικοι όλου του νομού, είναι όμηροι, στα χεριά του περίφημου Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης – ΟΑΣΘ, μετά συγχωρήσεως.
Αυτή η ντροπή, της ελληνικής οικονομίας και υπόδειγμα της ευνοιοκρατίας που ισχύει ακόμη στην πόλη, στη χώρα μας, πρέπει να βγάζει στους δρόμους, να κυκλοφορούν καθημερινά για την εξυπηρέτηση των πολιτών, 522 λεωφορεία σύμφωνα με την τελευταία σύμβαση, αριθμός που μειώθηκε από τα 560, που έπρεπε να κυκλοφορούν.
Κι όμως δεν κυκλοφορούν περισσότερα από 320.
Και φυσικά ταλαιπωρείται σύμπας, ολοσούμπιτος, ο πληθυσμός της πόλεώς μας,
ο δε οργανισμός φυσικά, μειώνει κι άλλο τα δρομολόγια, δύο σε ένα – σαμπουάν με κοντίσιονερ… Πολίχνη-Σταυρούπολη μέσω Αρετσούς, κάπως σα-να-λεμε.
Μέσα σε πέντε μέρες, τέσσερα λεωφορεία που ξεκίνησαν από το ΙΚΕΑ, είτε έμειναν στη γωνία, είτε λίγο παρακάτω, στα μισά του δρόμου.
Κι αυτοί οι 25 σαλονικογιαλούροι, δεν έχουν βγάλει άχνα, δυο χρόνια τώρα που συντελείται το έγκλημα. Με τέτοιο πελατολόγιο και ρουσφετολόϊ που πέφτει, θα μού πεις, ποιός να μιλήσει και τι να πει, πού λέει και το άσμα.
Δεν είναι δυνατόν, σε τούτη την πόλη της μιζέριας και της ματζιριάς, στην πόλη του δήθεν, του ντεμέκ, του μπουγατσάν και της ψευτομαγκιάς, όπου το κοινό συμφέρον ως έννοια και λογική έχει αφανιστεί, δεν κουνιέται φύλλο απέναντι στην αθλιότητα αυτή. Και ταλαιπωρούνται και στοιβάζονται οι πολίτες στα λεωφορεία που κανιβαλισμένα, χαλασμένα και επικίνδυνα, κυκλοφορούν στους δρόμους της Συμπρωτεύουσας – πως λέμε Βασιλεύουσα..- ομού και του νομού.
Αλλλά εμείς οι σαλλονικιοί, κυκλλοφορούμε με τις κούρσες μας, που τις παρατάμε και πάνω στο λλεωφορειόδρομο, άμα λλάχει να ‘ούμε και σιγά να μη νοιαστούμε, τι θα με πείς – τι να σε πω. Ποιός με παρκάρει από μπρος, ποιος με παρκάρει από πίσω.
Αχ, άθλια τρόικα, κακούργα δολοφόνισσα. Τρομο-τροχονόμισσα.
Βρωμεροί και τρισάθλιοι τοκογλύφοι δανειστές-εκβιαστές-μερκελιστές-μερκαντιλιστές, που έχετε στοχοποιήσει τον Ελληνισμόν, ομού μετά της Ορθοδόξου Πίστεως μας.
Πάρε τις πινακίδες μου, που γράφουν τ’ όνομα μου και πίστεψε πως σ’ αγαπώ με όλη την καρδιά μου. Πάρ’ τες ρε όργανο. Πάρ’ τες, άρρωστε.
Έχω κι άλλες, πιο καλές, στη ζούλα τις κονόμησα.
Τζιτζιά.
ΜΙΤ