Συνέντευξη στο περιοδικό CRASH ΜΑΙΟΣ 2011

Γρηγόρης Ψαριανός:

«Τεράστια ποσά πήγαν σε τρύπιες τσέπες και μαύρες σακούλες»
του Νίκου Παπανικολάου στο περιοδικό CRASH ΜΑΙΟΣ 2011

 

Για τον Γρηγόρη Ψαριανό είχα ακούσει πολλά, σχεδόν τίποτα επί της ουσίας. Με ενδιέφερε να τον γνωρίσω από κοντά, βέβαιος πως θα μιλούσε «έξω από τα δόντια» με τον δικό του «προκλητικό» τρόπο, ακριβώς επειδή ήξερα, όπως όλοι, πως είναι αθυρόστομος. Έτσι, τουλάχιστον, τον χαρακτήριζαν, από τότε που ως παραγωγός του ραδιοσταθμού «Best 92,6» είχε προκαλέσει την μήνιν του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου.

Το αιτιολογικό του ΕΣΡ έλεγε πως «κατά τη διατύπωση των σχολίων του, ο παρουσιαστής χρησιμοποίησε τις εξής λέξεις και φράσεις, που θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι δεν ήταν ευπρεπείς: όξω μωρή βλάχα, μωρή κότα, κ…βλαχοι, μαλ…ς (4 φορές), ρε π…τη μου (2 φορές), κ…συμφέροντα…» κ.ο.κ.

Κι όμως! Ο βουλευτής του ΣΥΝ και στη συνέχεια της Δημοκρατικής Αριστεράς το 2007 και το 2009, μου έδωσε μια άλλη εικόνα, έστω κι αν όταν του το επισήμανα, φάνηκε να αλλάζει για λίγο στάση και να γίνεται πιο… τολμηρός στις εκφράσεις του.

Μου δημιούργησε την εντύπωση ενός ανθρώπου που δεν φροντίζει να καλλωπίζει τα λόγια του, που έχει άποψη αρκετά στρογγυλεμένη, που κρίνει το χθες και το σήμερα με την παιδεία που απέκτησε, οργανωμένος σε ένα κομμάτι της Αριστεράς, από το 1972.

Στις μπουάτ της δεκαετίας του ΄70

«Με τη μεσολάβηση κάποιων φίλων από τον Χολαργό, που είχαν επαφή, μπήκα στον Ρήγα Φεραίο του τότε ΚΚΕ εσ. σε συνθήκες παρανομίας», μου λέει, όταν τον ρωτώ πώς ξεκίνησε η πολιτική του πορεία. Με προκηρύξεις, γράφοντας συνθήματα κυρίως στα σχολεία Χολαργού, Παπάγου, Αγ. Παρασκευής, επιδίωξε να εκφράσει αυτό που ένιωθε πως τον αντιπροσώπευε, σε μια αρκετά «συγκρατημένη», συντηρητική περιοχή της Αθήνας.

Η παρέα όμως, είχε ξεκινήσει τη «δράση» της από το 1969, από το γυμνάσιο και συνέχισε μέχρι τις καταλήψεις της Νομικής, στη Σόλωνος, αρχές του 1973 και μετά τον Νοέμβρη στο Πολυτεχνείο.

Συμμαθητής με τον Τζίμη Πανούση συμμετείχε στις «Μουσικές Ταξιαρχίες» για έξι χρόνια: «Έχω τραγουδήσει αντάρτικα, έχω εκδώσει επαναστατικά τραγούδια τα οποία λατρεύω», μου λέει για να συμπληρώσει με χιούμορ πως «και τώρα αν θέλεις μπορώ να σου τραγουδήσω καμιά εικοσαριά αντάρτικα κι αν χρειαστεί, παρά την ηλικία μου, θα προσπαθήσω να ανεβώ στο βουνό!».

Με τον τραγουδοποιό Νικόλα Άσιμο ήταν φίλοι. Τον είχε γνωρίσει στη διάρκεια της χούντας, τότε που έπαιζε με τον Γκαϊφίλια, τον Ζιώγαλα, τη Μαρίζα Κωχ, στην «Πέμπτη εποχή» και την «Ενδεκάτη εντολή».

Ήταν η εποχή που άκμαζαν οι μπουάτ, όπου με έμμεσο τρόπο λέγονταν και πράγματα που απαγόρευε ή λογόκρινε η δικτατορία.

Ο Γρηγόρης Ψαριανός εμφανιζόταν στο «Λημέρι» με τον Πάνο Τζαβέλα και είχε μάλιστα τραγουδήσει με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου –εκεί εμφανιζόταν και ο Παύλος Χαϊκάλης, που έκανε μιμήσεις– και αργότερα με τον νέο-κυματικό Γιώργο Ζωγράφο.

Όπως ο Νικόλας Άσιμος –ο οποίος είχε παίξει και στο μπαράκι που λειτούργησε στον Χολαργό ο Ψαριανός από το 1984 μέχρι το 1990– έτσι κι αυτός πούλαγε κασέτες στον δρόμο.

«Από το 1974 μέχρι το 1979, είχαμε ανοίξει με τον Τζίμη Πανούση ένα βιβλιοδισκοπωλείο στη Φιλολάου, που λεγόταν “114” στο οποίο γνώρισα και έγινα φίλος με πολλούς καλλιτέχνες. Πολλοί δίσκοι που κυκλοφόρησαν στη μεταπολίτευση εκεί φτιάχτηκαν. Εκεί γινόντουσαν πρόβες. Είχα μια έντονη δραστηριότητα στον χώρο της μουσικής και του βιβλίου, δουλεύοντας σε αρκετούς εκδοτικούς οίκους».

Του ζητώ να με μεταφέρει στο κλίμα της εποχής των μπουάτ, που συνέχισαν να γράφουν ιστορία και τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια: «Στις μπουάτ “Ροντέο” και “Κύτταρο”, που ήταν δυο μεγάλες πρωτοποριακές σκηνές, εμφανίστηκαν πολύ μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως ο Σαββόπουλος και γεννήθηκε το ελληνικό ροκ με Ρωμανό, Πουλικάκο, Εξαδάκτυλο, Νοστράδαμο, Μάκαρα κ.λπ.».

Ο Γρηγόρης Ψαριανός παρακολούθησε όλα τα «ρεύματα» στη μουσική, το τραγούδι, τον κινηματογράφο –ελληνικό, ιταλικό, την εποχή του νεορεαλισμού και της κωμωδίας και αμερικανικό με ταινίες ορόσημο, όπως «Ο ταξιτζής». Έζησε τις διεργασίες που γίνονταν στον χώρο του θεάτρου, με τη δημιουργία του «Ελεύθερου Θεάτρου», της «Ελεύθερης Σκηνής» και είδε «ιστορικές» παραστάσεις, όπως τους «300 της Πηνελόπης», την «Ιστορία του Αλή Ρέτζο» του Πέτρου Μάρκαρη, την «Αληθινή απολογία του Σωκράτη»…

Στον… ιστορικό «9,84»

Μέσω ενός φίλου του γνωρίστηκε με τον Γιάννη Τζανετάκο, ο οποίος το 1987 «έστησε» το πρώτο ελεύθερο δημοτικό ραδιόφωνο, τον «9,84».

Ο Γρηγόρης Ψαριανός ξεκίνησε με μουσικές επιμέλειες. Εκεί γνώρισε πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στην πολιτική και τη δημοσιογραφία, όπως τους Κούλογλου και Χατζηνικολάου, ακόμη και μετέπειτα υπουργούς όπως ο Π. Παναγιωτόπουλος και ο Θ. Ρουσόπουλος.

Στην ερώτησή μου αν και τότε είχε «χαρακτηριστεί» προκλητικός, με διαβεβαίωσε πως «κάθε τρεις και λίγο ενοχλούσαν τον Τζανετάκο», πως τον ρωτούσαν πότε θα τον διώξει: «Αυτός ήταν βράχος. Δεν μάσαγε! Άφηνε απόλυτη ελευθερία και ετούτο δεν πιστώνεται μόνο σε αυτόν αλλά και στον Έβερτ που, αν και είχε ιστορία ακροδεξιού, έκανε μια τρομακτική υπέρβαση».

Ως ραδιοφωνικός παραγωγός δούλεψε και στους σταθμούς «Flash 961», στην «ΕΡΑ», στον «941 Επικοινωνία», στον «SevenX», στον «ΚΛΙΚ FM», στον «Best 92,6» και στον «ΑΝΤ1 97,2».

«Να μην τρελαθούμε!»

Πώς πέρασε στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής; «Όταν γνωρίστηκα με τον Τσίπρα και τα άλλα τα παιδιά, στην προσπάθεια που έγινε στις δημοτικές εκλογές για τον δήμο της Αθήνας, μου έκαναν πρόταση να κατέβω ως υποψήφιος σύμβουλος. Εκλέχτηκα πρώτος σε ψήφους». Ακολούθησε η εκλογή του ως βουλευτή με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2007. Τον Μάιο του 2010, με την ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς, ανεξαρτητοποιήθηκε…

Τον ρωτώ για το πώς νιώθει που ανήκει στη γενιά του Πολυτεχνείου, που ανέλαβε τα μετέπειτα χρόνια την εξουσία και κατηγορείται σήμερα ότι εκφυλίστηκε και δείχνει να ενοχλείται…

«Να μην τρελαθούμε!», μου απαντά, «κάποια στελέχη μόνο του φοιτητικού κινήματος είχαν κυβερνητικές ευθύνες. Τότε, το 1972-’73, πιστεύαμε πως με το που θα πέσει η χούντα θα είμαστε σε διαδικασία μιας λειτουργικής Δημοκρατίας με δικαιοσύνη, ισότητα. Όλα αυτά διαψεύστηκαν οικτρά και στην περίοδο Κωνσταντίνου Καραμανλή και επί Γεωργίου Ράλλη. Ακόμη, μάλιστα και επί Ανδρέα Παπανδρέου, παρ’ όλη την αλλαγή και το άνοιγμα στις λαϊκές μάζες και τη στροφή της χώρας προς τα αριστερά. Μια περίεργη στροφή προς ένα περίεργο είδος Αριστεράς. Οι ελπίδες των συνομήλικών μου εκείνης της εποχής διαψεύστηκαν. Και βεβαίως δεν καταφέραμε να δικαιώσουμε και τις ελπίδες των νεώτερων. Έχουμε όλοι μας ευθύνη».

Και η Αριστερά;

«Αν η Αριστερά ήταν σύγχρονη, δημοκρατική και με διορατικότητα στα προβλήματα του τόπου, θα είχε σήμερα μαζί της το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος. Παρ’ όλο που έγινε ένα πείραμα με την “Ενωμένη Αριστερά” το 1974 και με τον “Συνασπισμό” το 1989, το σχέδιο δεν ευοδώθηκε και οι ευθύνες της είναι μεγάλες. Άφησε τον δικομματισμό να λειτουργήσει…».

Του επισημαίνω ότι μια ζωή η Αριστερά ρίχνει ευθύνες στον δικομματισμό, σαν να θέλει να εξορκίσει με την αναφορά της τα δικά της λάθη.

«Φταίει και η ίδια. Αν δεν ήταν προσκολλημένη σε ιδεολογήματα, εμμονές, ψυχασθένειες και ενδονοσοκομειακές ενδοαριστερές λοιμώξεις, θα είχε μια διεισδυτικότητα στον κόσμο και στο εκλογικό σώμα και δεν θα ήταν σε αυτό το χάλι που είναι σήμερα ούτε τα συνδικάτα, ούτε οι συνεταιρισμοί…

Το ΚΚΕ φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη, αφού θεωρητικά είναι το σημαντικότερο κομμάτι της. Θεωρούμε το ΚΚΕ Αριστερά, αλλά εγώ δεν είμαι απολύτως βέβαιος ότι είναι μια σύγχρονη ευρωπαϊκή Αριστερά. Και το παλιό ΚΚΕεσ. φταίει… Κάθε τρεις και λίγο είχαμε αλλεπάλληλες διασπάσεις και μικρά μορφώματα».

Τον ρωτώ αν βλέπει «πρόβλημα» μόνο στην πολιτική αυτών των «μορφωμάτων» της Αριστεράς ή και στη συμπεριφορά και νοοτροπία τους.

«Πρέπει να προσδιορίσουμε τι σημαίνει Αριστερός», διευκρινίζει και μου καταθέτει τη δική του μακρόχρονη εμπειρία. Πως γνωρίζει ανθρώπους που είναι Αριστεροί, αλλά πάρα πολύ συντηρητικοί στη ζωή τους, στις οικογενειακές και φιλικές τους σχέσεις. Ανθρώπους που εκφράζουν ένα είδος θρησκοληψίας. Μάλιστα δεν διστάζει να μιλήσει για ένα μικρόβιο που το έχουν όλοι, ακόμη και τα μέλη της Δημοκρατικής Αριστεράς και επιμένει πως δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τα πράγματα σήμερα με όρους και συνταγές- μανιφέστο και τσιτάτα του 1920 ή του 1950».

Αν και είχε απαντήσει αυθόρμητα και με ορμή στην παρατήρησή μου πως ανήκει στη γενιά του Πολυτεχνείου που ατύχησε απορροφημένη από την εξουσία, δεν αρνήθηκε πως το παιχνίδι της συναλλαγής και της διαπλοκής το έπαιξαν όλα τα κομμάτια της Αριστεράς. Από το ΚΚΕ, έως τους Μαοϊκούς και τους αριστεριστές.

Στην απορία μου πώς γίνεται από την Αριστερά κάποιοι να μεταπήδησαν στο ΠΑΣΟΚ και τη… Δεξιά μου απαντά: «Δεν ξέρω, μπορεί να χρειάζεται και μια ψυχανάλυση αυτών των ανθρώπων. Το πώς δηλαδή αφομοιώθηκαν από ένα νεοφιλελεύθερο σύστημα, το οποίο δεν είναι καν καπιταλισμός, αλλά μια διαστροφή του».

Είχε αρχίσει να μιλά όλο και πιο παραστατικά, προσπαθώντας να δώσει ξεκάθαρες εξηγήσεις για όλα: «Στην Ελλάδα έχουμε καταφέρει να εξευτελίσουμε και τον καπιταλισμό». Μου εξηγεί πως δεν μπορούμε να μιλάμε για ελεύθερη αγορά, όταν έχουμε καρτέλ. Πως είχαμε αυτόν τον παραποιημένο καπιταλισμό επειδή «εδώ δεν υπήρχε παραδοσιακή αστική και εργατική τάξη και πως αυτές απλώς κακέκτυπα».

Η κριτική του σε όλη την Αριστερά είναι σκληρή και συμβαδίζει με ό,τι υποτίθεται πως πρεσβεύει η νεοσύστατη Δημοκρατική Αριστερά: «Φτάσαμε να έχουμε μια Αριστερά που υπερασπίστηκε συντεχνίες, κεκτημένα που δεν ήταν όλα δίκαια, τα συμφέροντα ομάδων… Που ήθελε συνεχώς νομιμοποίηση συμβασιούχων. Που ήθελε τους πάντες δημοσίους υπαλλήλους, υιοθετώντας έναν άκρατο κρατισμό, που ήταν κάτι σαν μικρόβιο που πέρασε και στα αστικά κόμματα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετά τη Μεταπολίτευση έκανε κρατικοποιήσεις σωρηδόν και όλες οι κυβερνήσεις έκαναν διορισμούς, έριξαν έξω την Ολυμπιακή, τον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ».

Λαμόγια και συμφέροντα μαφιόζικου τύπου

-Αυτές τις διαπιστώσεις τις κάνουν σήμερα και προσωπικότητες που δεν ανήκουν στη Αριστερά. Αρχίζει και απλώνεται η αμφισβήτηση. Μήπως ξεφεύγει από τα χέρια της Αριστεράς;

-«Τώρα αμφισβητούν όλοι, ακόμη και οι ψηφοφόροι, οι πελάτες του συστήματος που φτιάχτηκε από ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. και βασίστηκε σε λαμόγια και συγκροτημένα συμφέροντα μαφιόζικου τύπου. Το σύστημα καταρρέει. Η αμφισβήτηση έχει απλωθεί σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Οι Αριστεροί, όμως, πρέπει να δώσουν νέες ερμηνείες και να καταθέσουν συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα. Το να λες ανυπακοή, εξέγερση, εξουσία και να περιμένεις τη δευτέρα παρουσία να γίνει ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός, που μπορεί να καταλήξει σε ερυθρούς Χμερ, Στάζι, Πολ Ποτ, Χόνεκερ, σε σοσιαλιστικού τύπου τερατουργήματα, δεν θα καταφέρεις τίποτα».

-Ακούγεται λίγο παράταιρο εσύ, ένας άνθρωπος της Αριστεράς, να δηλώνεις πως ενοχλείσαι, όταν ακούς λέξεις όπως «πολιτική ανυπακοή», όταν ο Τσίπρας και ο ΣΥΝ φοβούνται να ξεκαθαρίσουν τη στάση τους σε ό,τι αφορά προπηλακισμούς και γιαουρτώματα.

-«Είναι αλήθεια! Υπάρχουν ιδεοληψίες και εμμονές που πρέπει να ξεπεραστούν. Το να λες “δεν πληρώνω” και “δεν υπακούω στους νόμους επειδή είναι άδικοι”, καταλήγεις σε ένα είδος βαρβαρισμού για τον οποίο θα έχεις και εσύ ευθύνες. Με ποια λογική λες “δεν πληρώνω εισιτήριο στο λεωφορείο” και ποιος θα πληρώσει τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες; Με μεμονωμένες κινήσεις δεν πετυχαίνεις τίποτα».

-Όλα όμως δεν κρίνονται εκ του αποτελέσματος; Το κίνημα του «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», κατάφερε να αποσπάσει την απόφαση του κ. Ρέππα για μείωση των διοδίων.

-«Αυτά τα κινήματα ανυπακοής είναι αδιέξοδα. Αν πεις “δεν πληρώνω τους φόρους”, θα υποφέρει το σύστημα και θα προσπαθήσει να κάνει κάποιες μεταρρυθμίσεις. Υπάρχουν, όμως, και άλλοι τρόποι για να το κάνεις αυτό. Βεβαίως, οι φόροι είναι άδικα κατανεμημένοι. Υπάρχει μια λογική στην Αριστερά, πως όσο πιο γρήγορα φτάσουμε σε αδιέξοδο τόσο το καλύτερο! Επειδή θα βγει ο λαός στην εξουσία. Αυτή η ιστορία είναι για αγρίους, είναι τρελοκομείο! Υπάρχουν Αριστεροί που θέλουν να είναι τα πράγματα χειρότερα. Θα ήθελαν να είναι πολύ πιο σκληρή και άγρια η κυβερνητική πολιτική για να ξεσηκωθεί ο λαός».

-Ο Μίκης Θεοδωράκης είπε πως χρειαζόμαστε μια προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση.

-«Ποιοι επαναστάτες θα την πλαισιώσουν; Δεν μας έχει πει μερικά ονόματα και δεν μας έχει δώσει παραδείγματα επαναστατικής συμπεριφοράς. Επαναστατική κυβέρνηση είχαμε και στη χούντα! Ας μην τρελαθούμε! Το είπε και ο ίδιος: “σε αυτή την επαναστατική διαδικασία θα πρέπει να είναι μαζί μας και ο στρατός και η αστυνομία”. Δηλαδή, γιατί ακριβώς επανάσταση μιλάει»;

Συνεργασίες αρλούμπες

Του μεταφέρω την αντίληψη της κοινής γνώμης πως όλο το πολιτικό σύστημα χρειάζεται κατεδάφιση και στήσιμο από την αρχή. Κάτι που τη μετακινεί πολιτικά, γεγονός όμως που δεν «μεταφράζεται» σε ψήφους. Συμφωνεί, γιατί, όπως λέει, δεν υπάρχει καθαρός λόγος στην Αριστερά, που να δίνει τη βεβαιότητα στον κόσμο πως έχει άποψη και πρόταση. Επιμένω αν μπορεί η Δημοκρατική Αριστερά να καλύψει το κενό. «Πιστεύω ότι θα καλύψει πολύ γρήγορα ένα μεγάλο κενό, επειδή είναι σε αναγνώριση των δυσκολιών. Ψάχνουμε να βρούμε τις αιτίες και την παθογένεια που μας οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα. Ελπίζω πως θα υπάρξουν σοβαρές προτάσεις για κυβερνήσεις συνεργασίας, που δεν αφορούν τις αρλούμπες που λένε για τη Δημοκρατική Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ. Ένα κόμμα της Αριστεράς τι συνεργασία να κάνει με ένα κόμμα που έφερε τα σκάνδαλα, τον Κοσκωτά, τα καλαμπόκια, τα χρηματιστήρια, τους λοχαγούς;».

Του υπενθυμίζω πως μέρος της Αριστεράς έμπαινε πάντα στο στόχαστρο επειδή, όπως υποστήριζαν, είχε βλέψεις για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ.

Η απάντησή του είναι σαφής: «Από το ΄72 ή το ΄74 ακούω πούρους Αριστερούς να μου λένε “άντε μωρέ πήγαινε στο αγαπημένο σου ΠΑΣΟΚ να ησυχάσουμε”. Αυτοί που μου το έλεγαν, πήγαν όλοι στο ΠΑΣΟΚ. Μπορώ να σου πω δεκάδες ονόματα! Εγώ όμως είμαι ακόμη εδώ. Μαζί με πολλούς άλλους δεν μπήκαμε στο πελατειακό σύστημα, σε διαδικασίες συναλλαγής για να γίνουμε πελάτες του. Ούτε ζητήσαμε διορισμούς ή διευκολύνσεις σε πολεοδομίες, εφορίες, για να βγάλουμε άδεια για ταξί, περίπτερα κ.λπ.».

-Μου φάνηκες αγανακτισμένος, όταν μιλούσες στη Βουλή, θεωρώντας πως δεν είναι ίδιοι και οι 300.

-«Μας κυβερνούν 151. Εμείς σηκώνουμε τα κουλά μας και λέμε “όχι” και περνάει η άποψη των 156, των 167. Ψάξτε να βρείτε ποιοι διαχειρίστηκαν την εξουσία και ψήφισαν συγκεκριμένα νομοσχέδια. Ποιοι έφτασαν τη χώρα σε κατάσταση σχεδόν πτώχευσης, ποιοι ψήφισαν το Μνημόνιο. Δεν μπορούμε, όμως, όλα να τα φορτώνουμε στην τρόικα και το Μνημόνιο. Η καταστροφή οφείλεται σε εμάς, αλλά από εδώ και πέρα οφείλεται και σε αυτούς. Το Μνημόνιο δεν είναι λύση και το ξέρουν και οι κρατούντες που το υπέγραψαν με επαχθείς όρους για τον κόσμο, γιατί οι ίδιοι ακόμη οικονομάνε. Γιατί κάποιοι από αυτούς που μας κάνουν μαθήματα πατριδογνωσίας και μας κουνάνε το δάχτυλο στην τηλεόραση, έχουν βγάλει τα φράγκα σε τράπεζες του εξωτερικού, έχουν off shore εταιρείες. Από τότε που ανέλαβε αυτή η κυβέρνηση, διάφορα στελέχη αυτής και της προηγούμενης και μεγαλοεπιχειρηματίες πήραν 100 δισ. από τις τράπεζες και τα πήγαν στη Λευκωσία, στο Λονδίνο. Κι αν βρουν τίποτα, να μου τρυπήσεις τη μύτη».

-Ο κ. Παπακωνσταντίνου ζήτησε ενημέρωση από ελβετικές τράπεζες για τις ελληνικές καταθέσεις.

-«Αυτά είναι θεατρινισμοί! Και Προανακριτικές Επιτροπές γίνονται και Εξεταστικές και πού είναι τα αποτελέσματα; Εδώ υπάρχει ένα καθεστώς συγκάλυψης. Παίζουν την κολοκυθιά ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Ο Καραμανλής μπορούσε να βγάλει πέντε Πασόκους και να τους εξευτελίσει και αυτός έκλεισε τη Βουλή και τα αδικήματα παραγράφηκαν. Και το ΠΑΣΟΚ δεν ανοίγει τον φάκελο της Ν.Δ. Κανένας δεν ανοίγει τον φάκελο του άλλου. Εγώ δεν θέλω να πάνε φυλακή. Εγώ θέλω να γίνει δήμευση περιουσίας. Υπάρχουν πολλοί, και δεν εννοώ μόνο υπουργούς και υφυπουργούς, αλλά και προϊσταμένους και διευθυντές σε εφορίες, πολεοδομίες, τελωνεία, δικαστικό σώμα και αστυνομία που έχουν βγάλει δισεκατομμύρια. Έχουν γίνει ζάμπλουτοι».

-Κατηγορούνται διάφοροι, αλλά δεν τους ονοματίζετε.

-«Γιατί παίζουν τις κουμπάρες και καλύπτει ο ένας τον άλλο».

-Για εσάς ρωτάω.

-«Πιάσε όλους του υπουργούς Εθνικής Άμυνας από το ΄74, με τα εξοπλιστικά συστήματα, τα Φάντομ, τα F16, τα υποβρύχια. Μιλάμε για ποσά υπερπολλαπλάσια του εθνικού χρέους. Είμαστε σε πόλεμο; Γιατί να δίνουμε εμείς και οι μαλάκες απέναντι (σ.σ. οι Τούρκοι) τόσα ποσά και να μην δίνουμε το αντίστοιχο ποσοστό του ΑΕΠ, που δίνει η Ολλανδία και το Βέλγιο; Ας δηλώσουν Ελλάδα και Τουρκία πως δεν θέλουν οπλικά συστήματα και θα τα βρούμε».

Τι παράγουμε ακριβώς;

Τον ρωτώ για το αν θα μπορέσει η Ελλάδα να αντέξει το τεράστιο χρέος της και μου δηλώνει κατηγορηματικά πως η επιμήκυνση αποπληρωμής θα γίνει έτσι και αλλιώς. Μάλιστα, θεωρεί πως «αν υπάρξουν υπερβολικοί τόκοι και προσαυξήσεις, θα πρέπει να αναγνωριστεί το πραγματικό χρέος της Ελλάδας, αλλά να αναγνωριστεί και το χρέος της Γερμανίας στην Ελλάδα, αλλά όχι ως συμψηφισμός. Αυτό έπρεπε να είχε γίνει ήδη».

Πώς φτάσαμε στα σημερινά αδιέξοδα και την κρίση; «Κατασπαταλήθηκαν πάρα πολλά λεφτά σε μη δημιουργικές δραστηριότητες. Εξαφανίσαμε την αγροτική παραγωγή και την κτηνοτροφία. Θάψαμε το εργατικό δυναμικό της βιοτεχνίας και της βιομηχανίας. Ελληνικά προϊόντα δεν βρίσκεις στα ράφια της Ευρώπης. Τι παράγουμε ακριβώς; Τεράστια ποσά απορροφήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά πήγαν σε τρύπιες τσέπες και σε… μαύρες σακούλες. Στην Αθήνα το μετρό είναι μπρελόκ- δείγμα, στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει καν, τρένα δεν έχουμε. Μας βρίζανε που ήμασταν κατά της Ολυμπιάδας αλλά ακόμη την πληρώνουμε! Μας έχει αφήσει “κουφάρια” όλα τα ολυμπιακά ακίνητα».

Με όσα ακούγονται για αναδιάρθρωση συμφωνεί, αφού τη θεωρεί βέβαιη και το… υπογράφει: «Το να μας χαρίσουν ένα μέρος του χρέους, όπως λένε, είναι καταστροφικό. Είναι σαν να παίρνεις δάνειο από την τράπεζα και άλλα δυο- τρία από άλλες για να ξεπληρώσεις το πρώτο. Προστίθενται τόκοι και προσαυξήσεις και το τελευταίο που θα πάρεις είναι τεράστιο. Μπορεί μετά να πας και να τους πεις ότι δεν μπορώ να το πληρώσω; Θα σου πάρουν το σπίτι και δυο οικόπεδα που έχεις».

Θεωρεί πως λύση θα ήταν μια κυβέρνηση συνεργασίας. «Επειδή είμαστε μαγαζί γωνία, σταυροδρόμι της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής, μπορούμε να πούμε ότι διαθέτουμε για 40 χρόνια, δίνοντας το 51%, τέσσερα λιμάνια, πέντε αεροδρόμια. Να τους πούμε πάρτε και φτιάξτε σιδηρόδρομο για ολόκληρη την Ελλάδα. Πρέπει να δώσεις ελπίδα και όραμα στον κόσμο και ευκαιρίες σε ανθρώπους να δουλέψουν. Τα επόμενα πέντε χρόνια θα είναι πολύ ζόρικα και χειρότερα από τώρα. Το λυπηρό είναι πως νέοι 25- 30 ετών, το άνθος του μέλλοντος, τα πιο έξυπνα μυαλά, θα φύγουν έξω και θα αξιοποιηθούν από άλλους, όπως έγινε και τη δεκαετία του ΄50».

Απαντήσεις στο οικονομικό αδιέξοδο δεν μπορεί να δώσει κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα; Όχι, μου απαντά με βεβαιότητα, και φυσικά ούτε και η Δημοκρατική Αριστερά, ούτε το ΚΚΕ που είναι κυριολεκτικά… άλλου παπά ευαγγέλιο: «Υπάρχει άμεση ανάγκη να συγκροτηθεί ένα κοινό πρόγραμμα, που να απαντάει στα σημερινά προβλήματα». Από ποιους; «Από τεχνοκράτες, οικονομολόγους, νεοφιλελεύθερους, Αριστερούς, ένα πρόγραμμα ρεαλιστικό που να μην είναι κολλημένο, στο να περάσουν τα μέσα παραγωγής στην εργατιά, ιδεολογήματα του 1918. Γι’ αυτό θα πρέπει να συνεργαστούν άνθρωποι από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, της σοσιαλδημοκρατίας με τους οικολόγους, τη Δημοκρατική Αριστερά, τον ΣΥΝ, κάποιους εγκλωβισμένους στο ΚΚΕ, όχι ως μέτωπο της κεντροαριστεράς, αλλά για να αλλάξουμε τη χώρα. Υπάρχουν ακόμη και κεντροδεξιοί που καταλαβαίνουν πως έτσι δεν πάμε πουθενά. Ο Στέφανος Μάνος δεν είναι Αριστερός και προσπάθησε να εφαρμόσει πράγματα με το χωροταξικό και ως υπουργός της Οικονομίας, το 1978 και το 1980, έκανε σοβαρές προτάσεις που κανείς δεν υιοθέτησε».

-Είσαι θετικός στον λογιστικό έλεγχο;

-«Σε όλες τις οικονομίες πρέπει να γίνεται. Είναι θέμα ρουτίνας, δεν είναι θέμα να το αποφασίσουμε τώρα. Όπως κάνεις σε μια εταιρεία κάθε χρόνο ισολογισμό και έρχονται ορκωτοί λογιστές και την ελέγχουν, έτσι πρέπει να γίνεται και με μια χώρα».

-Η παρουσία σου στη Βουλή και η συναλλαγή σου με βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων, δεν σε μαλακώνει, δεν καταπραΰνει τις αντιδράσεις σου; Δεν τρώτε μαζί;

-«Δεν έχω φάει με κανέναν φαγητό. Εγώ τρώω σε κάτι σουβλατζίδικα με τους φίλους μου! Με βουλευτές του ΠΑΣΟΚ λέω μια καλησπέρα, μια καληνύχτα, για την ΑΕΚ, τον Ολυμπιακό, τους ρωτάω πού το πάτε το μαγαζί, τι ξεφτίλα είναι αυτή, δεν ντρέπεστε λιγάκι; Ας έρθει μια “κρυφή” κάμερα στο καφενείο της Βουλής, να καταγράψει τις πλάκες που γίνονται μεταξύ των βουλευτών ΠΑΣΟΚ- Ν.Δ. Ξέρεις τι διάλογοι γίνονται; “Ήμουν καλός;” “Σε έσκισα, σε πάτησα κάτω”. Κάνουν πλακίτσες μεταξύ τους και όταν μπαίνουν στην ολομέλεια αλλάζουν ρόλο, κοστούμι. Αυτό συμβαίνει καθημερινά».

Τερατώδη πράγματα

Τον ενοχλεί που όλο το σώμα της Βουλής δέχεται πυρά για προνόμια και διευκολύνσεις. «Λένε διάφορα τερατώδη πράγματα για τους βουλευτές, όπως πως έχουν λιμουζίνες», μου λέει και συνεχίζει: «Κακώς έχουν και μπορεί να υπάρχουν μίζες σε αυτές τις συναλλαγές και εμείς το έχουμε καταγγείλει. Και η “κουτσή Μαρία” έχει αυτοκίνητο, γιατί η Βουλή να νοικιάζει 300; Αυτό το πράγμα διαχέεται και δημιουργεί τερατολογίες. Την οικονομία τη γονάτισε το κόστος μερικών τηλεφώνων; Αν δούμε τι στοιχίζει η Εκκλησία, οι 85 μητροπολίτες, οι… εξωφυλαρούχες, οι βουλευτές στοιχίζουν κάτι ψιλά!».

Η συζήτησή μας, μας φέρνει στο μερίδιο που όφειλε να έχει η Εκκλησία στην κρίση. Εδώ, σηκώνει τους τόνους, είναι κάθετος: «Αλήθεια, πόσο έχει συμβάλλει στην αποπληρωμή του χρέους που είναι ιδιοκτήτης του 1/5 της Ελλάδας η Εκκλησία; Γιατί δεν προχωράμε στον διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας, που ισχύει σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και στην Τουρκία από το 1936; Οι ιερείς γιατί να πληρώνονται από το κράτος και όχι από τους πιστούς; Γιατί να πληρώνονται από τα ταμεία του κράτους οι λειτουργοί των θρησκευτικών δογμάτων; Κι αν πληρώνονται οι ορθόδοξοι, γιατί να μην πληρώνονται και οι καθολικοί, οι εβραίοι κ.λπ.; Οι σοσιαλδημοκράτες του ΠΑΣΟΚ όταν είναι αντιπολίτευση μιλούν για διαχωρισμό, φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και όταν είναι κυβέρνηση κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο».

«Κάνω πάντα τις ίδιες αλητείες»

Ο τρόπος που μιλάει, πέρα από κάποιους σκόρπιους «λαϊκισμούς» του, δεν μου θυμίζει τον αθυρόστομο Γρηγόρη Ψαριανό με τις απαντήσεις-ατάκες. Αν και επιδίωξα να διαβάσω αρκετές συνεντεύξεις του πριν βρεθώ μαζί του, το ιδιόμορφο χιούμορ του με μπέρδεψε. Σοβαρολογούσε, πίστευε ό,τι έλεγε;

Του είπα πως από κοντά μου έδινε άλλη εικόνα και τον ρώτησα αν είχε αλλάξει: «Δεν έχω αλλάξει ούτε στο ντύσιμο, ούτε στις παρέες μου, ούτε στις αλητείες που κάνω, ούτε στα ξενύχτια μου, ούτε στο να λέω ό,τι μου κατέβει»…

Κάπου έπρεπε να τελειώσει η συνάντησή μας. Πριν φύγω, επέμενε να μου διευκρινίσει κάτι… Πως «δεν φταίει μόνο ο δικομματισμός για την κρίση, αλλά και ο Έλληνας που πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του: και για το τι έχει κάνει και το τι έχει ανεχθεί. Αυτός στήριξε την παραοικονομία, δεν λειτούργησε ως πολίτης αλλά ως πελάτης. Ο Έλληνας πολίτης πρέπει να ξέρει το δημόσιο συμφέρον, ακόμη και όταν θίγεται το δικό του».

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.