Συνέντευξη στο περιοδικό STATUS Δεκέμβριος 2011

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ  Ο βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς αναλύει τα πολιτικά αδιέξοδα της χώρας.

του ΜΙΧΑΛΗ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ

 

Eξελέγης βουλευτής με τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ το 2007, ενώ πριν είχες μια επιτυχημένη πορεία ως δημοσιογράφος και ως ραδιοφωνικός παραγωγός. Θύμησέ μου ξανά γιατί αποφάσισες να ασχοληθείς με την πολιτική…

Μα, είμαι εκ γενετής αριστερός, γεννήθηκα μέσα στην πολιτική! Η μάνα μου ήταν αντάρτισσα του Δημοκρατικού Στρατού, ο πατέρας μου εξόριστος, οι μπαρμπάδες μου στο αντάρτικο με τον Άρη Βελουχιώτη… Κι εγώ βρέθηκα στον παράνομο Ρήγα Φεραίο και στο κκε(εσ.) απ’ το ’72, φοιτητής της ΑΒΣΠ τότε, Νομικές, Πολυτεχνείο, Χημεία και τέρατα… Είμαι πολύ παλιός!

 

Είναι δηλαδή φυσιολογικό το ότι έγινες βουλευτής, πολιτικός;

Καμία σχέση. Καθόλου δεν το ‘χα ”στο πρόγραμμα”. Πολιτικός δεν είναι μόνο ο βουλευτής, πολιτικός είναι ο άνθρωπος που ασχολείται με τα κοινά.

 

Δεν είσαι σα να λέμε επαγγελματίας πολιτικός…

Έχω υπάρξει επαγγελματίας οδηγός ταξί, λογιστής, δισκοπώλης, βιβλιοπώλης, κρουπιέρης στο καζίνο, μπογιατζής, εισπράκτορας, μπάρμαν, DJ, ραδιοφωνατζής… Επαγγελματίας πολιτικός ούτε ήμουν ούτε έχω σκοπό να γίνω. Δεν είχα καν σκεφτεί ποτέ να βάλω υποψηφιότητα σε βουλευτικές εκλογές.

 

Σήμερα, λόγω της οικονομικής κρίσης, θα συμφωνούσες σε περαιτέρω μείωση της βουλευτικής σου αποζημίωσης;

Όλα αυτά έχουν γίνει ήδη – πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Η βουλευτική αποζημίωση σήμερα είναι το 50% από αυτό που ήταν πριν από δυο χρόνια. Για το 2011 και μετά, μάλιστα, θα παίρνουμε 11 μισθούς, ούτε καν 12 όχι 14, που λένε ακόμα διάφοροι. Υπάρχει ένας λαϊκισμός και μια περιρρέουσα ρητορεία. Πολύ λιγότερα από όσα έπαιρνα στο ραδιόφωνο πριν από τέσσερα χρόνια. Επίσης οι 4 βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς έχουμε παραιτηθεί – οι μόνοι απ όλα τα κόμματα – απ’ τις αμοιβές των Επιτροπών. Το πρόβλημα δεν είναι οι βουλευτικές αποζημιώσεις των 300, είναι όμως ανάγκη για λόγους συμβολικούς να γίνουν κι άλλες μειώσεις. Επίσης πρέπει να καταργηθεί και η βουλευτική ασυλία, ο νόμος περί ευθύνης υπουργών – που έχει γίνει ”μέθοδος διαπλοκής και συγκάλυψης”… Μπορώ να σας απαριθμήσω ακόμα πολλά πράγματα που πρέπει να αλλάξουν… Χτες.

 

Για παράδειγμα;

Βασική υποχρέωση της βραχύβιας κυβέρνησης Παπαδήμου –επειδή δεν μπορεί να κάνει μακρόπνοους σχεδιασμούς- είναι να δρομολογήσει μια δίκαιη κατανομή των βαρών. Δεν μπορείς να παίρνεις διαρκώς από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, που είναι και οι μόνοι ίσως που κάνουν ”αληθείς δηλώσεις”. Δεν μπορείς να οδηγείς χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία και την απελπισία. Τελεία και παύλα. Έχεις λογαριασμούς στην Ελβετία και στα νησιά Κέιμαν, φοροφυγάδες, εισφοροδιαφυγή, δισεκατομμύρια από διάφορους ληστές και απατεώνες που τα βγάλαν έξω και μας κουνάνε το δάχτυλο, ενώ έχουν επενδύσει στην πτώχευση της Ελλάδας και στην επιστροφή στη δραχμή. Αυτούς πρέπει να τους κόψεις τον κώλο. Αν έχεις φιλότιμο και τα απαραίτητα… τέτοια. Αν συνεχιστούν οι περικοπές και η οικονομική επιβάρυνση των μισθωτών και των συνταξιούχων, θα μας βρουν απέναντί τους. Και άγρια. Καλό θα ήταν αυτή η κυβέρνηση, αντί να εκτελεί πχ. την εργαζόμενη κοινωνία, να κοιτάξει να αγοράσει κάμποσα λιγότερα υποβρύχια που γέρνουν, φρεγάτες, οπλικά συστήματα, να φορολογήσει την μεγάλη ακίνητη περιουσία, την Εκκλησιαστική Περιουσία, τα Μεγάλα Πουγκιά…. Μόνο έτσι θα αποκατασταθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

 

Από το 2007, που μπήκες στη Βουλή, μέχρι σήμερα, τι έχει αλλάξει στην πολιτική ζωή της χώρας;

Πάρα πολλά. Εκτός από τρεις κυβερνήσεις και πεντέξι ανασχηματισμούς, έχουν αλλάξει και οι συμπεριφορές. Πριν από τέσσερα χρόνια ο λόγος ήταν πιο ξύλινος και οι βουλευτές χρυσόψαρα στη γυάλα. Τώρα έσπασε η γυάλα, χύθηκαν τα νερά και οι βουλευτές σπαρταράνε. Μαζί με το πελατειακό συστηματάκι-Φραγκενσταιν που έστησε ο δικομματισμός, με την συνενοχή ή την ανοχή σχεδόν όλων.

 

Αυτό ισχύει σε όλους τους πολιτικούς χώρους;

Φυσικά. Κανείς δεν έχει μείνει ή δεν θα μείνει ανέγγιχτος, αλώβητος και ανεπηρέαστος. Η κρίση που ζούμε μπορεί να τίθεται σε οικονομική βάση, αλλά είναι κυρίως κοινωνική, πολιτική και ηθική. Είναι και κρίση αισθητικής…

 

Τι έφταιξε γι’ αυτό;

Οργανώσαμε ένα πελατειακό σύστημα γελοίων αντιπαροχών και εξαγοράς συνειδήσεων, όχι μόνο στη μεταπολίτευση, αλλά ήδη από την εποχή των Μαυρογυαλούρων, μετά τον Εμφύλιο. Πελατειακός μαυρογυαλουρισμός: οι βουλευτές εκλέγονταν, ψηφίζονταν από τους πολίτες με μοναδικό κριτήριο το πώς θα βολευτούν οι ίδιοι, πώς θα διοριστούν και αν θα νομιμοποιήσουν κανένα αυθαίρετο κλπ κλπ. Το ίδιο το πολιτικό-πελατειακό σύστημα, έβγαζε προσφορές: νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων κάθε τέσσερα χρόνια, περαιώσεις… Αυτά ήταν κίνητρα για να διασφαλίζεται ακόμη περισσότερο το πελατειακό σύστημα, η κλοπή, το ρουσφέτι και η λαμογιά. Εφορίες, Πολεοδομίες, Τελωνεία, Συντεχνίες, ”Δικαιοσύνη”, Δημόσια Έργα, Μίζες, Χρηματιστήρια, ΜΜΕ, Εργατο-Αγροτοπατέρες, Επιδοτήσεις… τι να πρωτοθυμηθείς… Τα έλεγα στο ραδιόφωνο 24 χρόνια, άκουγε κανείς;

 

Υπάρχει κάτι που να μας διασφαλίζει ότι αυτά δεν θα ξανασυμβούν στο μέλλον;

Να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε ως πελάτες και να γίνουμε, επιτέλους, πολίτες. Αυτό δεν μπορεί να μην αλλάξει! Το πολιτικό προσωπικό που εκλέχθηκε με τέτοιους όρους είναι ανεπαρκές. Μιλάω ιδίως για αυτό των δυο κομμάτων που διαχειρίστηκαν τη διακυβέρνηση της χώρας τα τελευταία 37 χρόνια, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, και βασικά του πράσινου και μπλε ΠΑΣΟΚ – διότι, ως γνωστόν, είμαστε όλοι ΠΑΣΟΚ. Και χωρίς η Αριστερά να είναι άμοιρη ευθυνών, παρ’ όλο που δεν κυβέρνησε…

 

Ο κόσμος, πάντως, δεν τους ψήφισε για να εφαρμόσουν την ατζέντα που εφαρμόζουν.

Σύμφωνοι, ο κόσμος όμως δεν τους ψήφισε μόνο μια φορά. Δεν σε εξαπάτησε μια το ΠΑΣΟΚ και μια η ΝΔ, φίλε μου. Σου πούλησαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες δέκα φορές, τους ψήφισες έντεκα και σε εξαπάτησαν δώδεκα. Τόσο μαλάκας είσαι; Πόσες φορές το έχεις ξαναδεί το έργο; Τι τους ξαναψηφίζεις; Είσαι τακτικός πελάτης, σήριαλ κίλερ του εαυτού σου. Πας καλά;

 

Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που ψηφίζουν κάθε φορά με επιχείρημα «το μη χείρον βέλτιστον».

Μα έτσι κι αλλιώς ΠΑΣΟΚ ήταν ό,τι και να ψήφιζαν, έτσι δεν είπαμε; (γέλια) Με μπλε και πράσινους κόκκους. Εναλλάξ και κατ’ εξακολούθησιν! Μπορεί να κυβέρνησε κατά τα 3/5 το ΠΑΣΟΚακι και το 2/5 η ΝΔουλα, όμως όλη η μεταπολίτευση έχει μια μεγάλη σφραγίδα: ΠΑΣΟΚ: Πανελλήνιο… Σοκ.

 

Κρίνεις πως πρέπει να προκύψει κάποια νέα ισορροπία πολιτικών δυνάμεων στη διακυβέρνηση της χώρας;

Αναγκαστικά. Αν δεν προκύψει, τη βάψαμε. Δεν γίνεται αλλιώς. Αναγκαστικά πήγαμε και στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Η οποία ΔΕΝ είναι κυβέρνηση εθνικής ενότητας, στην πραγματικότητα είναι μια συγκυβέρνηση πασοκονουδού, ένα σωσίβιο διάσωσης του δικομματισμού, με έναν κομπάρσο… Δεν την έχει εκλέξει κανείς, συγκροτήθηκε για ”περιορισμένο χρόνο” και με ”περιορισμένη ευθύνη”, από το ίδιο ανεπαρκές – δε λέω – πολιτικό προσωπικό, που όμως εκλέχτηκε με την ευθύνη όλων εκείνων που, αντί να μουντζώνουν τον καθρέφτη τους, μουντζώνουν τη Βουλή. Οι βουλευτές που είναι εκεί μέσα, ξέρετε ”στο μπουρδέλο” που λένε κατι Μπουρδολόγοι-Πελάτες, δεν μπήκαν μόνοι τους ούτε με τα τανκς. Μπήκαν με ”την ψήφο του λαού”. Θες, με καλπονοθευτικά συστήματα; Σύμφωνοι. Ας προσέχαμε όμως. Ως λαός ξέραμε πώς να αμυνθούμε σε ένα εκλογικό σύστημα που αλλάζει κάθε τρεις και λίγο εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του δικομματισμού: ψηφίζοντας μικρά κόμματα. Αν στη Βουλή είχαμε δέκα κόμματα και όχι τρία ή τέσσερα, θα ήμασταν πολύ καλύτερα. Όταν σε όλη την Ευρώπη οι χώρες έχουν κυβερνήσεις συνεργασίας και η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα με αυτοδύναμες, μονοκομματικές κυβερνήσεις λαμόγιων και δημαγωγών, εδώ και 37 χρόνια, είμαστε άξιοι της τύχης μας και των επιλογών μας.

 

Πιστεύεις ότι θα τα καταφέρει ο Παπαδήμος;

Έχει μια κυβέρνηση περιορισμένου χρόνου. Και περιορισμένης ευθύνης, όπως σας είπα. Οφείλει να κάνει δυο συγκεκριμένα πράγματα. Πρώτον, να εξασφαλίσει τη δημοκρατική ομαλότητα, η οποία ήταν σε τεντωμένο σκοινί εδώ και ένα εξάμηνο περίπου –όλη η χώρα ήταν ανάστατη και είχαμε βγει στα κεραμίδια δικαίως και αδίκως- κάτι που ήταν και εξακολουθεί να είναι πολύ επικίνδυνο. Και δεύτερον, να διασφαλίσει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, διότι είμαστε με το ένα πόδι έξω από το όχημα. Α, κι ένα τρίτο (το… μακρύτερο!…), να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

 

Βλέπεις εκλογές το Φεβρουάριο;

Όχι. Ας γίνουν σε 4, σε 5, σε 6 μήνες, δεν είναι θέμα. Πάντως γρήγορα. Το σημαντικό είναι ότι οι μονοκομματικές αυτοδύναμες κυβερνήσεις μας τέλειωσαν -Θεος σχωρέσ’ τες. Απ’ τις επόμενες εκλογές, ελπίζω και εύχομαι να υπάρχουν συνεχώς κυβερνήσεις συνεργασίας.

 

Μια κυβέρνηση συνεργασίας είναι θέμα προσώπων ή επιλογών; Γιατί δεν ενώνεται η Αριστερά; Θα έχεις βαρεθεί να ακούς ότι έτσι θα ήταν πρώτο ή δεύτερο κόμμα αυτή τη στιγμή.

Δεν είναι θέμα πρόσωπων, αλλά Πολιτικών και προγραμματικών συγκλίσεων. Το 30% ”της Αριστεράς” αυτή τη στιγμή δεν είναι κάτι ενιαίο. Δεν αθροίζονται πεπόνια, τρόλεϊ, λεμόνια και φανέλες της ΑΕΚ επειδή ”ειν’ όλα κίτρινα”! Οι μισοί θέλουν να φύγουμε από την ΕΕ -εγώ δεν θέλω. Οι άλλοι μισοί θέλουν να γίνουμε Ανατολική Γερμανία -εγώ δε θέλω. Άλλοι θέλουν ΚΟΜΕΚΟΝ, σύμφωνο Βαρσοβίας, Τείχος ή Τσαουσέσκου. Σε τι να συμπράξουμε; Οι άλλοι θέλουν να γίνουμε Ερυθροί Χμερ, Κορέα, Κούβα, δεν ξέρω τι. Άλλος θέλει έναν Μπέρια, να έχουμε ένα νέο Στάλιν και τα ψυχιατρεία της Τασκένδης… -εγώ δεν θέλω! Σε τι να συμφωνήσω; Άσε που στο Σφύριζα κανένας ”συνιστώσος” (!) δεν θέλει το ίδιο με την άλλη συνιστώσα… Όταν γιορτάζουμε την Πρωτομαγιά, την Εθνική Αντίσταση, το Πολυτεχνείο και κάθε ψωριάρης τη γιορτάζει χώρια, ή κάνουμε πέντε γιορτές σε πέντε διαφορετικές πλατείες, τότε είμαστε όλοι για ψυχίατρο. Την Πρωτομαγιά γιορτάζεις, ρε μάστορα, όχι το μαγαζί σου. Την Πρωτομαγιά, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα. Μία γιορτή.

 

Εσύ με ποιους θα συμμαχούσες;

Άλλο πράγμα είναι η συμμαχία με τον κόσμο της Αριστεράς και άλλο η συμμαχία πολιτικών σχηματισμών με διαφορετικές στρατηγικές. Υπάρχουν συγγενείς πολιτικές μέσα στο χώρο της Αριστεράς –όχι της ηγεσίας του ΚΚΕ, που έχει μια συμπαγή στρατηγική, την οποία σέβομαι και εκτιμώ, αν και διαφωνώ τελείως: θέλει να φύγουμε από την ΕΕ, να γυρίσουμε στη δραχμή, στο ρούβλι, δεν ξέρω, να επανασυσταθεί η ΚΟΜΕΚΟΝ και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και να ενταχθούμε εκεί. Είναι ξεκάθαροι και καλή τους επιτυχία. Πάει αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ πάλι όπως κι ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν πολλές και μεγάλες διαφορές (γι αυτό εξάλλου είναι και πολλές ομάδες), που ούτε μεταξύ τους συμφωνούν, ούτε προτείνουν αλλαγές και μεταρρυθμίσεις αλλά έχουν μια προτίμηση σε εξεργεσιακές λογικές που είναι εκτός τόπου και χρόνου και επίσης αδιέξοδες. Μια άλλη περίπτωση είναι ο Συνασπισμός ή ένα μέρος του που υπάρχουν συγγενείς πολιτικές και πρόσωπα που μπορούν να συγκροτήσουν μια προοδευτική συμμαχία με…

 

…Και από πρόσωπα εκτός Αριστεράς;

Υπάρχουν και σε άλλα μικρά κόμματα, στους Οικολόγους λόγου χάρη, ή στους Σοσιαλδημοκράτες του πρώην ενιαίου ΠΑΣΟΚ –το λέω επειδή δεν θα το έχουμε για πολύ ενιαίο- που θα μπορούσαν να ενταχθούν σε έναν ευρύτερο πολιτικό σχηματισμό. Επίσης, στην πορεία εκδημοκρατισμού της χώρας με ένα αναλογικότερο εκλογικό σύστημα και με κυβερνήσεις συνεργασίας, θα μπορούσαν να συμπράξουν και δυνάμεις της φιλελεύθερης Δεξιάς, της «πεφωτισμένης», που λέγαμε παλιά, της κεντροδεξιάς ή του Κέντρου. Ο κόσμος, έτσι και του δίνεις ελπίδα, πράξη και προτείνεις μεταρρυθμίσεις σοβαρές, όχι μαξιμαλισμούς, θα ανταποκριθεί και θα στηρίξει, ό,τι κι αν ψήφιζε ως τώρα.

 

Γιατί στην κυβέρνηση Παπαδήμου είναι υπουργός ο Άδωνις και όχι ο Ψαριανός;

Γιατί τον Ψαριανό δεν τον κάλεσε κανένας. Ούτε θα δεχόταν σε μια κυβέρνηση με ”τέτοιο σχεδιασμό”. Ο σχεδιασμός δεν ήταν για μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας όπως στην Ιταλία, όπου συμμετέχουν από την Αριστερά ως την κεντροδεξιά, με αποκλεισμένους τους Ακροδεξιούς – ακριβώς το αντίθετο από ότι εδώ! Βέβαια, κι άσε τον Ψαριανό που δε γουστάρει υπουργεία, η Αριστερά όφειλε να ΘΕΣΕΙ ΘΕΜΑ, αντί να κάνει τουμπεκί, γαυγίζοντας στον κήπο.

 

Πιστεύεις ότι γι’ αυτό ευθύνεται και η Αριστερά;

Η επίσημη αναγνωρισμένη Αριστερά που κλήθηκε να συμμετάσχει, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ναι. Γιατί η Δημοκρατική Αριστερά, δεν κλήθηκε -θα έπρεπε να έχουμε πέντε και όχι τέσσερις βουλευτές για να είμαστε αναγνωρισμένο Κοινοβουλευτικό κόμμα. Η γνώμη μου είναι ότι η Αριστερά θα έπρεπε να είναι παρούσα, όχι να λείπει από τις διαδικασίες που αφορούν τη διακυβέρνηση της χώρας – αυτό γίνεται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, μόνο στην Ελλάδα δεν γίνεται.

 

Με τι πρακτικές θα μπορούσε να επιτευχθεί και εδώ αυτό;

Δεν είμαι κατά της επανάστασης, αλλά κατά της διαρκούς επαναστατικής γυμναστικής, το να κλείνουν δηλαδή την Πανεπιστημίου πενήντα άνθρωποι, μέρα παρά μέρα, έξι μ’ εφτά! Δεν χρειάζεται να είσαι μόνο μαχητικός και εξεγερσιακός τύπος. Θέλει κι άλλους τρόπους. Να μπορείς να συμμετέχεις στη διακυβέρνηση, να προτείνεις πράγματα και να πιέζεις να αλλάζουν τα πράγματα. Να μεταρρυθμίσεις. Αν το καλοσκεφτείς, πάρα πολλά έχουν αλλάξει στον κόσμο με πιέσεις, αγώνες και μεταρρυθμιστικές αλλαγές, ίσως περισσότερα απ ότι με επαναστάσεις. Μάλιστα, πολλές επαναστάσεις γέννησαν τέρατα, συχνά, χειρότερα από αυτά που γκρέμισαν.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.