Μήπως πρέπει, κάποια στιγμή, να αποφασίσουμε;

ΧΩΡΙΣ ΕΞΑΡΤΥΣΕΙΣ

Εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ, φύλλο 1

Σάββατο 1 – Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014

”Μήπως Πρέπει, Κάποια Στιγμή, Να Αποφασίσουμε; Λέω, μήπως;”
Μήπως πρέπει, κάποια στιγμή, να αποφασίσουμε… Είμαστε έθνος ανάδελφoν και κανείς δεν μας καταλαβαίνει ή μπορούμε κάπως και με κάποιους να συνεννοηθούμε;
Είμαστε λαός περιούσιος, με αμύθητη μάλιστα περιουσία αναξιοποίητη για λόγους μυστήριους, που διάφοροι οξαποδώ επιβουλεύονται και θέλουν να την βάλουν στο χέρι, να μας τη φάνε, ήτοι πετρέλαια, αέρια, αρχαία, χρυσό, ουράνιο, νησιά, παραλίες, κληρονομιές, πνευματικά δικαιώματα, ήλιο, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μας ή πρόκειται για μαζική υστερία, ένα είδος Εθνικής Βλάβης;
Έχουμε όλα τα δίκια με το μέρος μας κι όλοι μας αδικούν ή κάτι δεν πάει καλά;
Έχουμε όλα τα ντι-εν-ει των νικητών, αλλά πολύ συχνά την πίνουμε, λόγω στημένης διαιτησίας ή παίζουμε σύστημα μπουλούκι και τρώμε τα γκολ απ’ τ’ αποδυτήρια;
Πρέπει, κάποια στιγμή, να αποφασίσουμε.
Είμαστε οι καλύτεροι, οι εξυπνότεροι, οι ωραιότεροι, οι πλέον καλλιεργημένοι κι όλοι οι άλλοι, όταν εμείς φκιάναμε ακρόπολες, τρώγανε βαλανίδια ή εδώ και κάτι αιώνες άλλοι κάνουν θαύματα και τρώμε εμείς μπαρμπούτσαλα του δάσους;
Έχουμε το ωραιότερο οικόπεδο στον κόσμο, κι όλοι μας ζηλεύουν και μας κουτσομπολεύουν – που κακό χρόνο να ‘χουνε ή κάτι τρέχει με την περίπτωση μας; Πως διάολο γίνεται να περιστοιχιζόμαστε από φρικτούς και απαίσιους γειτόνους – αρβανούς, βούργαρους, σκοπιανούς, τούρκους – που όλοι είναι εχθροί μας κι όλοι οι υπόλοιποι είναι με τους φρικαλέους οχτρούς και πάντα εναντίον μας επειδής όλοι θέλουν το κακό μας; Ή μήπως.., λέω μήπως, έχουμε θέμα;
Είναι ηλίου φαεινότερων ότι είμαστε και πολύ προχώ τύποι και γι’ αυτό μας ψεκάζουν αφού δεν μπορούν αλλιώς να μας υποτάξουν ή μήπως ούτε ηλίου ούτε καδμίου ούτε βισμουθίου, που λέει ο λόγος;
Μήπως πρέπει, κάποια στιγμή, να αποφασίσουμε;
Μπορούμε να καταναλώνουμε εκατό ενώ παράγουμε δέκα ή κάτι άθλιοι φραγκολεβαντίνοι προσπαθούν να μας καταστρέψουν;
Μπορούμε να είμαστε ευρωπαίοι με αφρικανικά στάνταρ;
Μπορούμε να τους φτύσουμε όλους τους γρουσούζηδες – που κακό χρόνο να ‘χουνε, ξαναλέω – και να παίζουμε μπάλα, ή ότι άλλο γουστάρουμε, μόνοι μας;
Μπορούμε να ζούμε με δανεικά κι αγύριστα για μερικές δεκαετίες ακόμα, αφού έτσι κι αλλιώς όλοι μας χρωστάνε, χωρίς να δίνουμε δεκάρα ούτε της Μιχαλούς, που λέει και μια θεια μου;
Μπορούμε να παίρνουμε τα βρωμολεφτά τους με όρους που θα βάζουμε εμείς, μια που τους έχουμε ξεστραβώσει με τόσα φώτα που τους δώκαμε ”από ανέκαθεν”;
Μήπως πρέπει, κάποια στιγμή να αποφασίσουμε…
Γιατί πιστεύουμε ότι είμαστε ένας ηρωικός λαός που ενώ αγωνιζόμαστε για τα δίκια μας με τον καλύτερο τρόπο, όλο κάτι ξένοι μας την έχουν συνεχώς στημένη γιατί μας επιβουλεύονται και θέλουν να εξαφανίσουν το ελληνοχριστιανικό μεγαλείο μας και να μας ρίξουν στη βήτα εθνική;
Γιατί πιστεύουμε, ακραδάντως τολμώ να ειπώ, ότι κάνουμε θαύματα εμείς οι ίδιοι κι από μονάχοι μας, κόντρα σ’ όλους τους ανάδελφους, αλλοδαπούς δαιμόνους που μας παγιδεύουν σε φάκες με τυράκια και μας στρώνουν το δρόμο με μπανανόφλουδες;
Γιατί πιστεύουμε, μετ’ επιτάσεως μάλιστα, ότι για όλα μας τα δεινά φταίνε οι ξένοι; Διότι δεν νομίζω να μην ξεύρετε – σχεδόν.. – όλοι ότι μόνο ξένοι είναι απολύτως υπεύθυνοι για τον εμπρησμό του πρώτου εθνικού στόλου, για τη δολοφονία του Καποδίστρια, για τις διώξεις των αγωνιστών του ’21, για φυλακίσεις, εξορίες και τα συναφή, για τα ατελείωτα χρέη, τα ανεξόφλητα δάνεια… Να θυμηθούμε κι άλλα;
Για τους βαλκανικούς πολέμους, τις προδοσίες, τα Γουδιά, τη Μικρασιατική Καταστροφή, τους Μεταξάδες και τις Εκτροπές, για τον Εμφύλιο, για την προδοσία της Κύπρου, για τη Χούντα, για τα τσουβάλια μνημόνια, για τις δεν-ξέρω-γω-πόσες-τρόικες κλπ κλπ, για να περιοριστώ μόνο σε αυτά τα ολίγα, ΠΟΙΟΣ κερατάς φταίει λοιπόν για όλα αυτά, ε;
Οι ξένοι… Αυτοί δε φταίνε για όλα; Εμείς είμαστε άψογοι. Περιούσιοι. Ταλαντούχοι. Έξυπνοι, όμορφοι, χαρισματικοί.
Ή όχι;

Πρέπει, κάποια στιγμή, να αποφασίσουμε.
Θέλουμε να είμαστε ένα σύγχρονο, ευνομούμενο, δημοκρατικό, ευρωπαϊκό κράτος ή γουστάρουμε να παραμείνουμε Κατσαπλιαδιστάν και να πάνε όλοι στο διάολο κι ακόμα παραπέρα;
Θέλουμε να γίνουμε μια Κανονική Χώρα;
Θέλουμε να είμαστε αξιοπρεπείς και περήφανοι έλληνες ευρωπαίοι;
Θέλουμε να αφήσουμε κατά μέρος την κουτοπονηριά, την ψευτομαγκιά, την κλάψα της ψωροκώσταινας, τις εμφύλιες κοκορομαχίες
και τα ξέρεις-ποιος-ειμ’-εγώ-ρε; Και οι μεν και οι δε και οι δεν….
Μήπως πρέπει, κάποια στιγμή, να αποφασίσουμε;
Μήπως τώρα;…”

Bonus Track: “Της παρελάσεως το κάγκελο (χορεύει και γουστάρει ο Σαλονικιός).
“Αϊντε, κάντε όλοι στην μπάντα
γέμισε την πίστα ο Σαλονικιός…”
Προχτές, η μαθητιώσα νεολαία παρήλασε μπροστά από τα κάγκελα της σιδηρόφρακτης Τσιμισκή. Αρκετά χρόνια τώρα υπήρχε απόφαση του λαμπρού περιφερειάρχου – δεν θέλω περιττές ερωτήσεις – Παναγιώτη, που συμπαρέσυρε και την 27η του μηνός Οκτωβρίου και την έκανε αργία για τη Θεσσαλονίκη, οπότε “έκλεινε” πάντα τετραήμερο η πόλη – και πενθήμερο πολλές φορές. Η απόφασις ήλλαξεν, αλλά η ανοησία δεν εκινήθη ρούπι… Εκεί. Σταθερά και ακλόνητος.
Η εικοστή εβδόμη έπαψε να είναι αργία, τη σακατεύουμε όμως, μπας και δουλέψει η αγορά καταπώς πρέπει και πουλήσουμε καικάνα σουβενίρ παραπάνω. Από τις 9.15 το πρωί οι δρόμοι και το κέντρο της πόλης κλειστά για τα αυτοκίνητα – ούτε οι υπάλληλοι των καταστημάτων να μην μπορούν να φτάσουν στην ώρα τους. Χιλιάδες πολίτες περπατούσαν πηγαίνοντας από τη μιαν άκρη στην άλλη, επειδή κάποιος κολοσσιαίος νους θεώρησε ότι και τα λεωφορεία θα κουβαλάνε τρομοκράτες και δεν πρέπει να περάσουν.
Και καλά για τα τροχοφόρα, αλλά σιδερόφρακτη με κάγκελο ψηλό από τη μια ως την άλλη όλη η Τσιμισκή; Κάθε τρία μέτρα αστυφύλαξ με πλήρη εξάρτυση και οι πάντες από το πεζοδρόμιο και χωρίς κενό για να ανεβοκατεβείς. Πεζοδρόμια απόρθητα – δεν περνάς απέναντι ούτε με μέσον ή, έστω με γλυκά ματάκια σε κάποια χωροφύλαξ…
Ως κι ο δήμαρχος αναρωτιέται κατεβαίνοντας από την εξέδρα.
Κάποιοι, ως γνωστόν, διαφωνούμε ιδεολογικά με τις μαθητικές παρελάσεις, αλλά, σε κάθε περίπτωση, για ποιον ακριβώς έγινε ετούτη η παρέλαση; Αφού κανένας δεν μπορούσε να τη δει και να τη … φχαριστηθεί…
Τόσα κάγκελα ούτε στην Κόκκινη Πλατεία. Άντε, και του χρόνου.