Όλα είναι δρόμος

χωρίς εξαρτύσεις
Εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ, φύλλο 07
Σάββατο 13 – Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2014

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ (Παντελής Βούλγαρης)
Πολύ δρόμο έχουμε να κάνουμε πάλι. Έχουμε πάλι μπροστά μας διλήμματα.
Πολλά όπως πάντα, αλλά το πρώτο και άμεσο, που ζητάει απάντηση τώρα, είναι το γνωστό.
– Να εκλεγεί Πρόεδρος και να ολοκληρωθεί η συμφωνία με τους εταίρους και την τρόικα εντός του διμήνου, περίπου όπως διαφαινόταν να γίνεται με ευθύνη αυτής – ή περίπου αυτής – της κυβέρνησης Ή
– Να μην εκλεγεί Πρόεδρος και να πάμε σε εθνικές εκλογές, να αλλάξει η κυβέρνηση κι όταν προκύψει η νέα, αν προκύψει, αυτοδύναμη ή συνεργασίας πάλι, να αποφασίσει αν θα συνεχίσει τα ίδια ή τι άλλο θα κάνει.
Αν αποφασίσει τα ίδια, κατάλαβα, πάλι τα ίδια! Και θα τους κυνηγάνε ”από μέσα”…
Αν αποφασίσει άλλο τι, μήπως πάλι κατάλαβα, αλλά θα τους κυνηγάνε ”απ’ έξω”;
Θα διαγράψει, που λέμε, μονομερώς το χρέος ή ένα μεγάλο μέρος του και θα αποχωρήσει απ΄τη ζώνη του ευρώ, μετά βαϊων και Κυκλάδων και Βορείων Σποράδων;
Θα διαπραγματευτεί πιθανή διαγραφή μέρους του;
Κι αν οι εταίροι αρνηθούν, τι θα κάνει;
Θα τους θυμώσει και θα τους κάνει μούτρα;
Θα καταγγείλει και θα σκίσει όλα τα μνημόνια και θα καταργήσει όλους τους εφαρμοστικούς νόμους; Και μετά; Τι άλλα νέα;
Θα διαπραγματευτεί αυτή η ν έ α κυβέρνηση, από ν έ α μηδενική βάση, μια ν έ α συμφωνία;
Κι αν οι στυγνοί μερκελιστές, εκβιαστές, τοκογλύφοι δεχτούν κάποιους ”επαχθείς όρους” που θα τους βάλουμε Εμείς οι ηρωικοί Έλληνες, καλώς. Αλλά, αν η απάντηση είναι ”αυτό το θέμα έχει κλείσει, έτσι θα συνεχίσουμε, εάν συμφωνείτε…”, μετά συγχωρήσεως που λέμε, τι γίνεται;|
Θα τους διαολοστείλουμε και θα τυπώσουμε στο Χολαργό – ή σε κάποιο άλλο, άγνωστο μέχρι στιγμής μέρος – νέες ωραιότατες δραχμούλες, μαραβέδια, μνάς –
ή κάποιο άλλο, άγνωστο μέχρι στιγμής νόμισμα;
“Δεν είναι εύκολο ν’ αλλάξεις
όταν χαλάσεις εντελώς
δεν έχεις μάτια να κοιτάξεις
ποιος είν’ ο δρόμος ο καλός”, λέει ο Ακης Πάνου.

Είναι λοιπόν εύκολο ή δύσκολο ν’ αλλάξεις; Κι αν έχεις χαλάσει εντελώς;
Εύκολο ή δύσκολο, το μόνο που σού ‘μεινε είναι να προσπαθήσεις.
Και η προσπάθεια δεν μπορεί παρά να είναι κοινή και να εκδηλωθεί με αυτό που λέμε ”εθνική συναίνεση”.
Με κυβέρνηση εθνικού σκοπού κι ένα συμφωνημένο σχέδιο οριστικής εξόδου από την κρίση.
Το έκαναν στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία κι έτσι κι οι δυό χώρες μετά από μια τέτοιου τύπου διαδικασία στην οποία συμφώνησαν κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ενώ μπήκαν ΄΄στά μνημόνια” δυό χρόνια μετά από μας, βγήκαν ήδη πριν κάμποσους μήνες.
Θα μου πείς, αυτές είναι δύο πολιτισμένες ευρωπαϊκές χώρες και το ‘καναν. Μπορούν όλοι να το κάνουν; Ακόμα και κάποιοι τριτοκοσμικοί κατσαπλιάδες;
Σωστό το ερώτημα. Το δέχομαι…
Μήπως όμως πρέπει να το προσπαθήσουμε κι εμείς ΠΡΙΝ την καταστροφή; Γιατί μετά θα γίνει, να ‘στε σίγουροι, και γράψτε το και θυμηθείτε το. Αλλά βέβαια τότε θα ‘ναι αργά. Έχουν ξαναγίνει αυτά…
Εκλογή, λοιπόν, Προέδρου Δημοκρατίας από τη Βουλή, με ψηφοφορία σε τρείς προσπάθειες.
Αν οι δύο πρώτες προσπάθειες είναι , ως αναμένεται, άγονες μια που απαιτούνται 200 ψήφοι, τότε πρέπει να εκλεγεί Οπωσδήποτε Πρόεδρος με 180+ στην Τρίτη ψηφοφορία.
Για να μην βρεθεί η χώρα σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Πρέπει και μπορεί να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας – ο Σταύρος Δήμας, εν προκειμένω – από αυτή τη Βουλή.
Και εδώ πρέπει να μελετηθεί και ελπίζουμε να γίνει αποδεκτή απ’ όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου η πρόταση των οκτώ βουλευτών, διαφορετικών πολιτικών διαδρομών και κομματικών προελεύσεων, που διατυπώθηκε πριν μέρες, πρόταση για διακομματική συμφωνία κυβέρνησης και αντιπολίτευσης που περιλαμβάνει τα εξής:
1. Εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας με ευρύτερη πλειοψηφία.
2. Με συμφωνία των κομμάτων η επόμενη Βουλή να είναι Αναθεωρητική, για να προχωρήσουμε στις απαραίτητες αλλαγές άρθρων του Συντάγματος.
3. Ορισμός ημερομηνίας Εθνικών Εκλογών μέσα στο 2015, πιθανώς τον Σεπτέμβριο.
Η συγκεκριμένη πρόταση των οκτώ βουλευτών που μπορεί να δώσει οριστική λύση για έξοδο από την κρίση μπορεί να υποστηριχθεί από πολύ περισσότερους βουλευτές και να επαναδιατυπωθεί.
Ελπίζουμε να πρυτανεύσει η λογική, όπως έλεγε ένας ιστορικός ηγέτης.
Και να υπάρξει η οριστική έξοδος από την κρίση.
Η αληθινή αλλαγή στο τοπίο.
Για μένα, αλλά και για σένα,
”ο δρόμος είναι δρόμος”.
Κι έχουμε πολύ δρόμο να κάνουμε πάλι.
γρ.ψ.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ Ή ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ; (..παίζει και το γουστάρει, ο Σαλονικιός)
Πενήντα ατομάκια (αριθμός 50) , κατέλαβαν το κτίριο Διοίκησης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ζητώντας να παραιτηθεί ο του Καποδιστριακού των Αθηνών – και πάσης Ελλάδος…- Φορτσάκης.
Λοιπόν, κανείς ακόμη δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι η μ@λ@κί@ δεν είναι υποχρέωση.
Ενα απλό δικαίωμα είναι.
Κι όμως, και ατομικά και ομαδικά και ως έθνος, το ΄χουμε παρατραβήξει στα άκρα….
Ο Μάρξ, ο Κάρολος, ομίλησε περί φάρσας σε κάθε προσπάθεια επανάληψης ενός ιστορικού γεγονότος. Δεν είχε, φαίνεται, υπόψιν του την Ελλάδα.
( Την οποία μάλλον πολύ καλύτερα γνώριζε ο Μάρξ, ο Γκράουτσο, και σε αυτήν θα αναφερόταν όταν έλεγε, εικάζω για την σχέση μας με την Ευρωζώνη:
«Δεν θα γινόμουν ποτέ μέλος μιας λέσχης που θα δεχόταν για μέλη της κάτι τύπους σαν κι εμένα». )
Ούτε ο πιο ευφάνταστος νους, δεν θα μπορούσε να συλλάβει το γεγονός, ότι ένας μαθητευόμενος μάγος, μιμούμενος έναν πραγματικό ολετήρα του έθνους και της χώρας, άρχισε να χρησιμοποιεί άγνωστες λέξεις, οικείν και ως έτυχεν.
Αποστασία, διχοστασία, επιστασία,
αγαπητή Αναστασία…
Δεν υπήρξε στιγμή χειρότερη από αυτήν, στην πορεία του τόπου μας.
Μόνον η πλήρης και ολοκληρωτική ρευστοποίησις, αυτού τούτου του πολιτικού συστήματος, εις το σύνολόν του και από άκρου εις άκρον, υπάρχει πιθανότης να σημάνει κάτι τι, ενδιαφέρον και αναγεννητικόν.
Διότι.. ”και καθ’ ύπνον ο ασθενής, ναρκωμένος κατά την διάρκειαν της εγχειρήσεως, δένεται διά να μην κάνει ούτε τας ανακλαστικάς εκείνας κινήσεις, τας οποίας προκαλεί το συμπαθητικόν, και επειδή περί κινήσεων του συμπαθητικού πρόκειται, δεν είμεθα διατεθειμένοι να τας δεχθώμεν” κλπ κλπ … (”ο ασθενής εις τον γύψον” και άλλες επιτυχίες, Ζώρζ Παπαντό).
Eν προκειμένω, ο καθηγητής δένεται και ο Πρύτανης χτιζεται…
Ρευστοποίηση πολιτικού συστήματος όχι απαραιτήτως για να δώσει λύση, αλλά τουλάχιστον να μας προστατέψει και να μας απαλλάξει, από τον διαρκή κίνδυνο για τον πλήρη εξευτελισμό.
Αν και ”ο εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος” κοντεύει, όπως προειδοποιούσε πριν πενήντα χρόνια ο Μίκης – όχι ο Μάους…
”Ανάθεμα την ώρα, κατάρα στη στιγμή..” που η καθυστερημένη, η πολύ καθυστερημένη έστω, , αντίδραση των Ευρωπαίων, μας έσωσε από την πτώχευση.
Από τον αργό και βασανιστικό θάνατο προτιμότερος ο ακαριαίος, δηλαδή, όπως μερικοί υποστηρίζουν.
Έπρεπε να ΄χε έρθει η άτιμη η πτώχευση!
Για να καταλάβουν τι εστί βερίκοκο, διάφοροι ανερμάτιστοι και απολύτως ευνοημένοι και φραγκάτοι, που βρήκαν τρόπο να εξαργυρώσουν λάθρα τα επίχειρα της προδοσίας αλλά και της λεηλασίας που προηγήθηκε.
Κι ο άλλος, ο βαριά ασθενής, η χώρα, τέθηκε σε πλήρη αναστολή λειτουργίας.
Γιατί ο Σύριζος μας περιμένει.
Eμπρός βήμα ταχύ, να τον προϋπαντήσουμε.
ΜΙΤ